ดาบหักกลางพายุ

# ดาบหักกลางพายุ "เจ้ายังไม่เข้าใจ... ดาบที่ไร้ลักษณ์ มิใช่ไร้ซึ่งคม แต่คือไร้ซึ่งตัวตนที่จะผูกมัดหัวใจเจ้าไว้กับความอาฆาต" เสียงกระอักเลือดของท่านอาจารย์ตงฟางดังแทรกผ่านเสียงพายุที่โหมกระหน่ำอยู่เบื้องนอก กระท่อมไม้ไผ่กลางหุบเขาเมฆาคล้อยกำลังสั่นสะเทือนราวกับจะพังทลายลงมาทุกขณะ ฉินเฟยคุกเข่าลงข้างกายชายชราที่บัดนี้อาภรณ์สีขาวสะอาดตาเปรอะเปื้อนไปด้วยโลหิตสีเข้ม เขาพยายามส่งพลังปราณเข้าไปพยุงชีพจรของอาจารย์ แต่มือที่สั่นเทาของเขากลับไม่สามารถกักเก็บพลังเอาไว้ได้ เบื้องหน้าของพวกเขา ประตูไม้ไผ่ที่เคยปิดสนิทถูกอัดกระแทกจนแหลกละเอียดด้วยแรงปราณมหาศาล ร่างในชุดคลุมสีครามเข้มของ 'เซียนกระบี่เมฆา' ก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคงราวกับมัจจุราชที่มาเยือน รอบกายชายผู้นั้นมีไอสังหารสีม่วงจางๆ แผ่ซ่าน บดบังรัศมีของวิถีเซียนที่ควรจะสง่างามให้กลายเป็นเพียงความทะเยอทะยานที่น่ารังเกียจ "ตงฟาง... เจ้าซ่อนมันไว้ที่ไหน คัมภีร์วิถีไร้ลักษณ์นั่นน่ะ" เสียงของเซียนกระบี่เมฆาทุ้มต่ำ ทว่าทรงพลังจนแก้วหูของฉินเฟยแทบแตกสลาย อาจารย์ตงฟางแค่นยิ้ม เลือดสดๆ ไหลออกมาจากมุมปาก เขาใช้มือที่เหี่ยวย่นคว้าข้อมือของฉินเฟยไว้แน่น แรงบีบนั้นหนักหน่วงเกินกว่าคนใกล้ตายจะทำได้ "ฉินเฟย... จำคำของข้าไว้... วิถีดาบที่แท้จริง มิใช่การเอาชนะศัตรู แต่คือการเอาชนะ 'ความกลัว' ที่อยู่ในใจเจ้าเอง หากเจ้ายังยึดติดอยู่กับการล้างแค้น เจ้าจะไม่มีวันก้าวข้ามผ่านประตูแห่งเซียนได้ตลอดกาล" ฉินเฟยกัดฟันแน่น น้ำตาหยดหนึ่งไหลผ่านแก้มที่เปื้อนฝุ่นดิน เขารู้สึกถึงความอ่อนแอของตัวเอง มันช่างน่าสมเพชเสียจริง ปราณกระบี่ในกายเขาสั่นไหวไร้ทิศทาง เขาทำได้เพียงจ้องมองอาจารย์ที่กำลังจะจากไป ในขณะที่ศัตรูเบื้องหน้ากำลังก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นทุกที "ดูเอาเถิด ตงฟาง สิทธิ์ในการเลือกของเจ้าหมดลงแล้ว" เซียนกระบี่เมฆายกมือขวาขึ้น กระบี่โปร่งใสในมือส่องประกายเย็นเยียบ มันไม่ใช่กระบี่เหล็กธรรมดา แต่มันคือศาสตราที่หลอมจากจิตวิญญาณของผู้ฝึกตนที่เขาเคยเข่นฆ่ามาแล้วนับร้อย ฉินเฟยลุกขึ้นยืนช้าๆ แม้ขาจะสั่นเทา ทว่าในแววตาของเขากลับปรากฏประกายของความเย็นเยียบที่หาได้ยากยิ่ง เขาหยิบดาบหักที่วางอยู่ข้างกายอาจารย์ขึ้นมา ดาบเล่มนี้เหลือเพียงครึ่งท่อน สนิมเขรอะ ทว่าในวินาทีที่เขากุมด้ามดาบ ความโกลาหลในใจที่เคยสั่นคลอนกลับสงบนิ่งลงดุจผิวน้ำที่ไม่มีวันกระเพื่อม "ท่านอาจารย์... ข้าเข้าใจแล้ว" ฉินเฟยพึมพำ "เข้าใจแล้วงั้นรึ? งั้นก็ไปลงนรกพร้อมกันเสียเถิด!" เซียนกระบี่เมฆาพุ่งตัวเข้ามา ดุจสายฟ้าฟาดฟันเข้าใส่จุดตายของฉินเฟยในพริบตา ทว่า ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น ฉินเฟยไม่ได้ขยับร่างเพื่อหลบหลีก หรือใช้วิชาป้องกันใดๆ เขากลับหลับตาลง ปล่อยให้ความว่างเปล่าเข้าครอบงำจิตใจ ดาบหักในมือที่ไร้ลักษณ์ไร้รูปร่าง พลันสำแดงอานุภาพที่มิอาจอธิบายได้ มันไม่ใช่กระบวนท่า แต่มันคือการ 'ดำรงอยู่' ในช่องว่างระหว่างจังหวะการหายใจของจักรวาล ฉึบ! เสียงคมดาบตัดผ่านอากาศช่างแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่ทว่าร่างของเซียนกระบี่เมฆาที่พุ่งเข้ามากลับชะงักงัน กลางหน้าอกของเขามีรอยบาดแผลเล็กๆ ที่เริ่มขยายตัวออก ดุจรอยร้าวบนกระจกที่กำลังจะแตกกระจาย เซียนกระบี่เมฆาเบิกตากว้าง ความมั่นใจมลายสิ้นกลายเป็นความหวาดกลัวที่ฝังลึกถึงกระดูก "นี่มัน... วิชาบ้าบออะไรกัน! เจ้าใช้กระบวนท่าอะไร!" ฉินเฟยลืมตาขึ้น ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีความโกรธแค้น ไม่มีความเสียใจ เหลือเพียงความสงบที่น่าสะพรึงกลัว "ข้าไม่ได้ใช้กระบวนท่า... เพราะข้าไม่ได้มีตัวตนอยู่ในดาบเล่มนี้" ขณะที่เซียนกระบี่เมฆากำลังจะทรุดลง ความลับประหลาดก็ปรากฏขึ้น เมื่อเลือดที่หยดจากร่างของศัตรูไม่ได้ร่วงหล่นลงพื้น แต่กลับลอยคว้างกลางอากาศและเริ่มประกอบร่างเป็นตัวอักษรสีทองจางๆ ที่สลักอยู่บนดาบหักในมือของฉินเฟย ทันใดนั้น แรงกดดันมหาศาลจากภายนอกกระท่อมก็พุ่งเข้ามา ราวกับมิติกำลังจะพังทลายลง เพราะมีบุคคลที่สามที่ไม่ควรปรากฏตัวในหุบเขานี้ กำลังก้าวผ่านม่านฝนเข้ามา เงาร่างนั้นห่อหุ้มด้วยปราณเซียนสีดำสนิท ซึ่งเป็นสิ่งที่ขัดกับหลักวิชาที่ฉินเฟยรู้จักโดยสิ้นเชิง บุคคลผู้นั้นหยุดยืนที่หน้าประตู พร้อมกับเอ่ยด้วยเสียงที่คุ้นหูอย่างประหลาด "วิถีดาบไร้ลักษณ์ที่เจ้าเพิ่งบรรลุ... แท้จริงแล้วคือคำสาปที่สำนักเจ้าเฝ้าปกปิดมานานนับพันปี และตอนนี้... เจ้าได้เปิดประตูที่ไม่มีวันปิดลงได้อีกครั้งแล้ว ฉินเฟย" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกนี้ และขอให้ทุกท่านติดตามการเติบโตของฉินเฟยต่อไปนะครับ กระบี่ไร้ลักษณ์