เข้าสู่แดนเซียน

"เจ้ากล้าดีอย่างไร... ที่จะข้ามผ่านมหาสมุทรแห่งความว่างเปล่าด้วยปราณดาบที่ยังไม่สมบูรณ์เช่นนั้น?" น้ำเสียงเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหน้า ฉินเฟยชะงักฝีเท้าลงบนผืนทรายที่ละเอียดดุจผงกระดูก พื้นดินแห่งนี้คือรอยต่อระหว่างโลกมนุษย์และดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่ไร้ซึ่งแรงดึงดูด เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที แต่เลือกที่จะค่อยๆ ปลดปล่อยจิตสัมผัสออกไปสำรวจความเคลื่อนไหวรอบกาย เบื้องหน้าของเขาคือม่านหมอกสีมรกตที่บิดเบี้ยว มันคือเขตแดนของ 'เซียนกระบี่เมฆา' ที่แผ่ขยายอิทธิพลมาถึงรอยต่อทวีปเพื่อปิดกั้นผู้ที่จะก้าวข้ามผ่าน ฉินเฟยหันไปมองเงามืดที่ค่อยๆ เผยร่างออกมาจากม่านหมอก นั่นคือเงาร่างของนักพรตที่มีใบหน้าดุจหินสลัก ดวงตาคู่นั้นว่างเปล่าทว่าเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล เขาไม่ใช่เซียนกระบี่เมฆา แต่เป็นหนึ่งใน 'ผู้เฝ้าประตู' ที่ถูกล้างสมองด้วยวิชาดูดกลืนปราณ "ข้าไม่ได้ข้ามไปเพื่อพิสูจน์ความสมบูรณ์ของปราณ" ฉินเฟยเอ่ยเสียงเรียบ สายตาจับจ้องไปที่คมกระบี่ในมือของอีกฝ่ายที่เริ่มสั่นไหวด้วยไอสังหารสีดำ "ข้าข้ามไปเพื่อทวงคืนสิ่งที่ถูกช่วงชิงไป... ทั้งชีวิตของอาจารย์ และเกียรติภูมิที่ข้าเคยทำหล่นหาย" "เกียรติภูมิหรือ?" นักพรตคนนั้นแค่นหัวเราะ "เจ้ายังยึดติดกับกิเลสชั้นต่ำ ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งนั้น มีเพียงผู้ที่ไร้ตัวตนเท่านั้นที่จะยืนหยัดอยู่ได้ หากเจ้ายังแบกความแค้นไว้เต็มอก เจ้าจะไม่มีวันก้าวพ้นประตูบานนี้" สิ้นคำพูด ร่างของนักพรตก็หายวับไปราวกับภูตผี ฉินเฟยไม่ได้ขยับตัวตามสัญชาตญาณ แต่เขากลับหลับตาลง สัมผัสถึงการเคลื่อนไหวของกระแสลมที่เปลี่ยนทิศทางในเสี้ยววินาที *เฉือน!* ประกายกระบี่สีครามวาดผ่านอากาศดุจสายฟ้าแลบ ปลายกระบี่ของทั้งสองปะทะกันจนเกิดเสียงก้องกังวานดุจระฆังเทพเจ้า แรงกระแทกจากการปะทะทำให้ผืนทรายรอบข้างแตกร้าวเป็นวงกว้าง ฉินเฟยถอยหลังไปสามก้าว ในขณะที่นักพรตผู้นั้นกระอักเลือดสีดำออกมา "วิชาดาบของเจ้า... ไม่ใช่กระบวนท่าที่มนุษย์จะสร้างสรรค์ขึ้น" นักพรตกล่าวด้วยความตระหนก "มันไม่มีรูปแบบ ไม่มีจุดเริ่มต้น และไม่มีจุดจบ" "เพราะนั่นคือวิถีดาบไร้ลักษณ์" ฉินเฟยตอบพลางเก็บกระบี่เข้าฝักช้าๆ "หากข้าไร้ซึ่งตัวตน ดาบของข้าก็ไร้ซึ่งเป้าหมาย แต่ในขณะเดียวกัน... ทุกสิ่งที่ข้าสัมผัสย่อมกลายเป็นเป้าหมายของดาบข้า" เขาเดินผ่านร่างที่สั่นเทาของนักพรตผู้นั้นไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เบื้องหน้าของเขามีประตูบานยักษ์ที่ทำจากศิลาลอยคว้างอยู่กลางอากาศ มันคือทางเข้าสู่แดนเซียน ดินแดนที่ซึ่งปราณฟ้าดินเข้มข้นจนสามารถเปลี่ยนก้อนหินให้กลายเป็นทองคำ หรือเปลี่ยนเซียนให้กลายเป็นฝุ่นผงได้ในชั่วพริบตา ทว่า ในขณะที่ฉินเฟยยื่นมือออกไปสัมผัสพื้นผิวของประตูบานนั้น เสียงที่คุ้นเคยและเป็นที่หวาดกลัวที่สุดก็ดังขึ้นจากเบื้องหลังเขา "ช่างเป็นทัศนคติที่โอหังนัก ฉินเฟย" ฉินเฟยหยุดชะงัก ร่างกายของเขาสั่นสะท้านเล็กน้อยโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว เขาค่อยๆ หันกลับไปมอง บุรุษผู้ยืนอยู่ท่ามกลางม่านหมอกมรกตไม่ได้เป็นเพียงร่างจำลอง แต่เป็นเซียนกระบี่เมฆาตัวจริง ที่บัดนี้ปราณของเขาดูประหลาดและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า "เจ้าคิดว่าการก้าวข้ามผ่านประตูนี้ จะทำให้เจ้าบรรลุสัจธรรมงั้นหรือ?" เซียนกระบี่เมฆาก้าวเข้ามาใกล้ ดาบในมือของเขาดูดกลืนแสงสว่างรอบข้างจนหมดสิ้น "เจ้าเข้าใจผิดแล้ว... ประตูบานนี้ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อคัดเลือกเซียน แต่มันถูกสร้างมาเพื่อเป็นกับดักให้เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรที่โง่เขลาอย่างเจ้า เดินเข้าไปสู่หุบเหวแห่งการดับสูญด้วยมือของตนเอง" ทันใดนั้นเอง แผ่นดินใต้ฝ่าเท้าของฉินเฟยก็เริ่มแยกออก ลาวาสีเลือดพุ่งทะยานขึ้นมาจากรอยแตก พร้อมกับร่างของเหล่าเงาอาฆาตที่เคยตายในดินแดนศักดิ์สิทธิ์นับหมื่นร่างพุ่งขึ้นมาล้อมรอบเขาไว้ ฉินเฟยกระชับกระบี่ในมือแน่น แต่แล้วเขาก็พบความจริงอันน่าตื่นตะลึง... เงาร่างของอาจารย์ที่เขาเคยเห็นในนิมิตบิดเบี้ยว กำลังยืนอยู่เคียงข้างเซียนกระบี่เมฆา โดยที่ดวงตาของอาจารย์ไร้ซึ่งแววตาของผู้มีชีวิต แต่กลับเป็นสีดำสนิทดุจหมึกที่กำลังจ้องมองเขาอย่างว่างเปล่า "เจ้าจะลงดาบสังหารอาจารย์ของเจ้าอีกครั้ง เพื่อแลกกับการก้าวเข้าสู่แดนเซียนหรือไม่?" เซียนกระบี่เมฆาถามด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว ทิ้งให้ฉินเฟยตกอยู่ในสถานการณ์ที่วิถีดาบของเขาไม่เคยถูกทดสอบมาก่อนในชีวิต... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและรักษามั่นในวิถีดาบไปพร้อมกับข้าในบทนี้นะครับ - กระบี่ไร้ลักษณ์