การกลับมาของอดีต

"เจ้ายังคงติดค้างวิญญาณอาจารย์เจ้าอยู่หลายส่วน... ฉินเฟย" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่แฝงด้วยกระแสสังหารอันเย็นเยียบดังกังวานขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในโรงเตี๊ยมร้างปลายด่าน ฉินเฟยไม่ได้หันกลับไปมองในทันที เขาเพียงวางถ้วยชาที่ก้นถ้วยยังมีรอยคราบจางๆ ลงบนโต๊ะไม้ผุพังอย่างแผ่วเบา สายตาของเขาจับจ้องไปยังรอยร้าวบนผนังไม้ที่สะท้อนถึงกาลเวลาที่ร่วงโรยไปไม่ต่างจากชีวิตของมนุษย์ ในเงามืดมุมหนึ่งของห้อง ชายในชุดคลุมสีครามเข้มที่มีลวดลายเมฆาปักด้วยด้ายทองคำก้าวออกมาทีละน้อย กลิ่นอายกดดันมหาศาลแผ่กระจายออกมาจากร่างกายของเขาจนฝุ่นละอองในอากาศหยุดนิ่งนิ่งงัน นี่คือ 'เซียนกระบี่เมฆา' ผู้ที่ฉินเฟยเคยสาบานว่าจะต้องเด็ดหัวมาวางแท่นบูชาเพื่อล้างมลทินให้แก่สำนัก "ความแค้นไม่เคยเลือนหาย แต่ข้าก็ไม่ได้โง่เขลาพอที่จะให้มันครอบงำวิถีดาบจนเสียกระบวนไป" ฉินเฟยตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าฝ่ามือของเขาเริ่มแนบชิดกับด้ามดาบไร้ลักษณ์ที่วางพาดอยู่บนตัก เซียนกระบี่เมฆาหัวเราะร่า เสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้งราวกับเสียงกระดาษถูกฉีก "วิถีดาบไร้ลักษณ์? ของเล่นที่อาจารย์เจ้าพร่ำสอนก่อนจะสิ้นใจในอ้อมกอดของเจ้าอย่างอนาถน่ะหรือ? น่าขันนัก... ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เจ้าทะลวงด่านเซียนไปได้กี่ขั้นกัน? หรือสุดท้ายก็เป็นเพียงสุนัขจนตรอกที่เฝ้ากอดตำราเก่าคร่ำครึเอาไว้" ฉินเฟยลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายของเขาสงบนิ่งประดุจขุนเขา ทว่าลมปราณรอบกายกลับหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นที่มองไม่เห็น แรงกดดันที่เซียนกระบี่เมฆาส่งมาถูกสยบลงด้วยบรรยากาศที่ว่างเปล่าดุจไร้ลักษณ์ของเขา "การสูญเสียทำให้อ่อนแอ แต่การยอมรับความจริงทำให้แข็งแกร่ง" ฉินเฟยหันกลับมาประจันหน้า ดวงตาคู่คมกริบดุจใบมีดจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของศัตรูที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน "เจ้าคิดว่าตัวเองครองโลกได้ด้วยการกลืนกินปราณเซียน แต่เจ้ากลับไม่เคยเข้าใจเลยว่า ต่อให้เจ้ากินไปมากเพียงใด หากจิตใจของเจ้ายังว่างเปล่า เจ้าก็มิใช่เซียน แต่เป็นเพียงสัตว์ร้ายที่หิวโหยไปตลอดกาลเท่านั้น" เซียนกระบี่เมฆาหุบยิ้มลง แววตาเปลี่ยนเป็นดุร้าย ปราณกระบี่เมฆาเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างล้อมรอบตัวเขา "พูดจาเพ้อเจ้อ! ในเมื่อเจ้าไม่อยากส่งมอบวิชาเคล็ดกระบี่ที่เหลือให้ข้า ข้าก็จะกระชากมันออกมาจากจิตวิญญาณของเจ้าเอง!" เขาสะบัดมือเพียงครั้งเดียว กระบี่เมฆาที่ส่องประกายเย็นเยียบพุ่งทะลุอากาศราวกับดาวตก มันไม่ได้มุ่งเป้ามาที่จุดตาย แต่หมายจะตัดเส้นเอ็นและผนึกลมปราณของฉินเฟยให้สิ้นซาก ทว่าในจังหวะที่คมดาบจะปะทะ ฉินเฟยกลับไม่ขยับกายแม้เพียงกระเบียดนิ้ว เขาสวนกลับด้วยการก้าวเท้าเพียงก้าวเดียวที่แฝงด้วย 'วิถีไร้ลักษณ์' คลื่นพลังมหาศาลปะทะเข้ากับตัวกระบี่จนเกิดเสียงสนั่นหวั่นไหว เศษไม้และฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่วโรงเตี๊ยม ฉินเฟยขยับตัวรวดเร็วดุจเงาพราย เขาไม่ได้ชักดาบออกมาจนสุด แต่ใช้ฝักดาบกระแทกเข้าที่จุดชีพจรของเซียนกระบี่เมฆาอย่างแม่นยำ ทุกกระบวนท่าแฝงไปด้วยความเยือกเย็นและการควบคุมที่สมบูรณ์แบบราวกับจะหยามหยันคู่ต่อสู้ที่รนหาที่ตาย ทว่าเซียนกระบี่เมฆากลับยิ้มกริ่มที่มุมปาก เลือดที่ไหลซึมจากมุมปากของเขากลับมีสีดำคล้ำผิดธรรมชาติ "เจ้านึกว่าข้าตามหาตัวเจ้ามาตลอดหลายปีเพื่อมาตายง่ายๆ เช่นนี้หรือ?" ฉินเฟยชะงักไปชั่วครู่ รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่ค่อยๆ คืบคลานขึ้นมาจากฝ่าเท้า แรงสั่นสะเทือนจากพื้นดินใต้โรงเตี๊ยมเริ่มรุนแรงขึ้น ราวกับมีบางสิ่งที่ใหญ่โตและชั่วร้ายกำลังตื่นจากการหลับใหลลึกใต้ผืนดินที่เขาเหยียบอยู่ "เจ้าคิดว่าตัวข้าคือคนที่ตามล่าเจ้า... แต่แท้จริงแล้ว ข้าเป็นเพียงเบี้ยที่ถูกส่งมาเพื่อ 'เปิดทาง' ให้ท่านผู้ยิ่งใหญ่ต่างหาก" เซียนกระบี่เมฆาหัวเราะก้องก่อนที่ร่างของเขาจะค่อยๆ สลายกลายเป็นหมอกสีดำมืดมิด ทิ้งให้ฉินเฟยยืนอยู่เพียงลำพังท่ามกลางโรงเตี๊ยมที่พื้นดินกำลังแยกออกเป็นเสี่ยงๆ เสียงคำรามต่ำลึกดังขึ้นจากใต้หลุมลึกที่เปิดออก มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ หรือแม้แต่เสียงของเซียน แต่เป็นเสียงของสิ่งมีชีวิตที่ถูกจองจำมานานนับพันปี และจากรอยแยกนั้นเอง มืออันเหี่ยวย่นที่มีเล็บยาวดุจกรงเล็บปีศาจก็ยื่นขึ้นมาเกาะขอบพื้นไม้ พร้อมกับแววตาคู่หนึ่งที่จ้องมองมายังฉินเฟย—แววตาที่เขารู้จักดีเกินกว่าจะลืมเลือน "อาจารย์?" ฉินเฟยพึมพำด้วยความตื่นตะลึง มือที่กุมด้ามดาบสั่นสะท้านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและรักษามั่นในวิถีดาบไปพร้อมกับข้าในบทนี้นะครับ - กระบี่ไร้ลักษณ์