ดาบผ่าดารา

"เจ้าคิดว่าดาบที่ไม่มีรูปทรง... จะสามารถตัดผ่านความว่างเปล่าที่เซียนกระบี่เมฆาสร้างขึ้นมาได้อย่างนั้นหรือ ฉินเฟย?" เสียงทุ้มต่ำดังก้องกังวานอยู่ในมิติจิตสำนึกที่บิดเบี้ยว ฉินเฟยนิ่งงัน ร่างกายของเขากำลังถูกตรึงไว้ด้วยกระแสปราณสีครามที่หนาแน่นดุจโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น เลือดหยดหนึ่งไหลรินจากมุมปากของเขาลงสู่พื้นศิลาที่แตกละเอียด กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นอายความตายแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ฉินเฟยไม่ได้ตอบทันที เขาเพียงแต่นิ่งเงียบ สายตาที่เรียบเฉยดุจผิวน้ำในยามไร้ลมจ้องมองไปยังดาบในมือที่เริ่มสั่นไหว เขาไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับศัตรูภายนอก แต่เขากำลังเผชิญหน้ากับ "ตัวตน" ของตัวเองที่ถูกขีดคั่นด้วยความแค้นในอดีต ภาพของอาจารย์ที่สิ้นลมในอ้อมแขนฉายชัดขึ้นมาอีกครั้ง เป็นความทรงจำที่กัดกินใจเขาดุจหนอนร้าย "ความว่างเปล่า... มิได้มีไว้เพื่อตัดผ่าน" ฉินเฟยเอ่ยตอบ น้ำเสียงของเขาราบเรียบแต่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณของผู้ฟัง "แต่มันมีไว้เพื่อ 'ผสาน'" สิ้นเสียงคำกล่าวของเขา บรรยากาศรอบกายที่เคยหนักอึ้งกลับแปรเปลี่ยนเป็นความเงียบงันอย่างน่าประหลาด ดาบในมือของเขาไม่ใช่เพียงอาวุธ แต่มันกลายเป็นส่วนหนึ่งของอากาศธาตุ ความคมของมันหายไป เหลือเพียงรัศมีที่กดดันจนมิติด้านหน้าเริ่มปริแตก เซียนกระบี่เมฆาที่ยืนอยู่เบื้องหน้า หรี่ตาลงรอยยิ้มเย้ยหยันหายไปจากใบหน้า เขาสัมผัสได้ถึงอันตรายอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน ดาบของฉินเฟยไม่ได้กำลังมุ่งหน้าไปที่คอหอยของเขา แต่มันกำลังมุ่งหน้าไปที่ "จุดกำเนิด" ของปราณเซียนที่เขาสะสมมาหลายร้อยปี "เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ! หากเจ้าใช้กระบวนท่านี้ เจ้าจะต้องสูญเสียพลังที่บำเพ็ญมาทั้งหมด!" เซียนกระบี่เมฆาแผดเสียง พลังปราณรอบกายระเบิดออกมาเป็นคลื่นกระแทกจนฝุ่นผงฟุ้งกระจาย แต่ฉินเฟยไม่สะทกสะท้าน "วิถีดาบไร้ลักษณ์... คือการปล่อยวาง" ฉินเฟยพึมพำ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่นไร้แววตา ดุจคนตายที่มองเห็นทุกสรรพสิ่งในโลก "เมื่อไม่มีลักษณ์ ก็ไร้ความสูญเสีย เพราะสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง... จะถูกทำลายไปได้อย่างไร" เขาก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว จังหวะก้าวสั้นๆ ที่ดูธรรมดา แต่กลับทำให้เวลาในมิตินั้นหยุดชะงัก ดาบในมือฟันฝ่าออกไปอย่างเชื่องช้า แต่มันกลับตัดผ่านห้วงเวลาและความเป็นจริง ดาราบนท้องฟ้าที่มองเห็นผ่านช่องโหว่ของมิติสั่นไหวและร่วงหล่นลงมาราวกับเม็ดทราย นี่คือ "ดาบผ่าดารา" วิชาขั้นที่สองที่ตำนานกล่าวขานว่ามีเพียงผู้ที่ก้าวข้ามความเป็นมนุษย์เท่านั้นที่จะบรรลุได้ พลังงานมหาศาลปะทะกันจนบังเกิดเสียงหวีดหวิวของมิติที่ฉีกขาด ฉินเฟยกระอักเลือดออกมาอีกคำใหญ่ ร่างกายของเขารู้สึกเหมือนถูกแยกออกจากกัน แต่ในชั่วพริบตานั้น เขาได้เห็น... เขาเห็นวิถีแห่งเต๋าที่แท้จริง เห็นความไร้ค่าของอำนาจที่เซียนกระบี่เมฆาไขว่คว้า และเห็นหนทางที่จะก้าวไปสู่จุดสูงสุดของวิถีดาบ แสงสีทองสว่างจ้ากลบทุกสรรพสิ่งจนขาวโพลน เมื่อฝุ่นควันจางลง เซียนกระบี่เมฆาไม่ได้สลายไป แต่เขากลับถอยร่นไปครึ่งก้าว ใบหน้าซีดเผือด แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด "เจ้า... เจ้าทะลวงผ่านชั้นที่สองไปแล้วอย่างนั้นหรือ?" เสียงของเซียนกระบี่เมฆาสั่นพร่า ฉินเฟยยืนนิ่งอยู่กลางวงล้อมของเศษซากมิติ ดาบในมือของเขาค่อยๆ สลายกลายเป็นละอองแสง เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่กลับค่อยๆ หันหลังเดินออกไปจากสมรภูมิโดยไม่แยแสศัตรูเบื้องหลัง ทว่าในขณะที่เขาก้าวพ้นเขตแดนของห้องโถงวิหาร เสียงที่คุ้นเคยและเป็นปริศนาก็ดังขึ้นมาจากเงามืดด้านหลัง "เจ้าบรรลุวิชาดาบแล้ว... แต่เจ้ากลับลืมเงื่อนไขสำคัญที่ต้องจ่ายคืนแก่สวรรค์ไปเสียสนิทนะ ฉินเฟย" ฉินเฟยชะงักฝีเท้าทันที เขาหันกลับไปมองเงาร่างหนึ่งที่ก้าวออกมาจากความมืดมิด—บุคคลนั้นสวมหน้ากากไม้ที่แกะสลักเป็นรูปใบหน้าของอาจารย์เขาที่ตายไปแล้ว! "ท่าน... ยังมีชีวิตอยู่?" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและรักษามั่นในวิถีดาบไปพร้อมกับข้าในบทนี้นะครับ - กระบี่ไร้ลักษณ์