ความจริงที่ถูกปิดบัง

“หากเจ้ายังคงเชื่อว่าการล่มสลายของสำนักดาบดาราสุริยาเกิดจากความอ่อนแอของอาจารย์เจ้าเพียงผู้เดียว... วิถีดาบที่เจ้าเพียรฝึกฝนมาตลอดสิบปี ก็เป็นเพียงเรื่องตลกที่ไร้สาระที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบเจอมา” เสียงแหบพร่าของชายชราในเงามืดดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของหอจดหมายลับที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและหยาดเลือดที่ยังไม่แห้งสนิท ฉินเฟยชะงักฝีเท้า มือที่กุมด้ามกระบี่ไร้ลักษณ์สั่นสะท้านเพียงครู่ ก่อนจะกลับมานิ่งสนิทดั่งผิวน้ำที่ไร้ลมพัดผ่าน ดวงตาของเขาจ้องเขม็งไปยังร่างที่ทรุดโทรมของอดีตผู้อาวุโสสำนักที่แปรพักตร์ไปอยู่กับเซียนกระบี่เมฆา “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” ฉินเฟยถาม เสียงของเขาเรียบเฉยแต่ทว่าบาดลึก ชายชราหัวเราะร่วน น้ำลายปนเลือดกระเด็นออกจากริมฝีปาก “เจ้าคิดว่าเซียนกระบี่เมฆาต้องการเพียงแค่เคล็ดวิชาดาบไร้ลักษณ์ไปครอบครองอย่างนั้นหรือ? ไม่เลย... สิ่งที่มันต้องการจริงๆ คือ 'เลือดชีพจรเซียน' ที่ไหลเวียนอยู่ในกายของเหล่าศิษย์สายตรงอย่างเจ้าต่างหาก!” ฉินเฟยขมวดคิ้วแน่น ปราณกระบี่ในกายเริ่มปั่นป่วนดั่งพายุ “อาจารย์ข้า... ท่านปกป้องข้ามาตลอด” “อาจารย์ของเจ้าไม่ได้ตายเพราะความอ่อนแอ!” ชายชราตะคอกพลางขยับตัวเข้ามาใกล้ แสงตะเกียงไหววูบเผยให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความสมเพช “ที่สำนักต้องพินาศ เพราะอาจารย์ของเจ้าค้นพบ 'ความจริง' ที่ถูกซ่อนไว้ใต้ผืนดินของสำนักเรามานับพันปี... ว่าที่แท้จริงแล้ว สำนักดาบดาราสุริยาไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อบำเพ็ญเซียน แต่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็น 'กรงขัง' กักกันไอปีศาจของเซียนกระบี่เมฆาในร่างจำลองต่างหาก!” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ฉินเฟยรู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง ปรัชญาเต๋าที่เขาถือมั่นเริ่มสั่นคลอน การที่อาจารย์ยอมสละชีวิต ไม่ใช่เพื่อปกป้องวิชาดาบ แต่เพื่อปิดผนึกสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตาย “เจ้าพูดโกหก” ฉินเฟยเอ่ยพลางก้าวเข้าไปบีบคอชายชรา “หากเป็นเช่นนั้น เหตุใดอาจารย์ถึงต้องส่งมอบวิชาดาบไร้ลักษณ์ให้ข้าก่อนสิ้นลม?” “เพราะเจ้า...” ชายชราแค่นยิ้มก่อนจะกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง “...คือภาชนะเพียงหนึ่งเดียวที่สามารถผสานพลังกรงขังนั้นเข้ากับวิถีดาบได้ หากเจ้าไม่บรรลุวิถีดาบขั้นสูงสุด กรงขังนั้นจะแตกออก และเซียนกระบี่เมฆาจะไม่ได้เพียงแค่ครอบครองโลก แต่มันจะกลืนกินทุกสรรพสิ่งให้ดับสูญไปพร้อมกับมัน!” ฉินเฟยผ่อนแรงมือลง ความเย็นเยียบแล่นเข้าสู่หัวใจ ความโกรธแค้นที่เคยมีต่อศัตรูบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความตระหนักรู้ที่หนักอึ้งดั่งขุนเขา เขาเคยโทษตัวเองว่าไร้สามารถ แต่บัดนี้เขากลับเข้าใจแล้วว่าชีวิตของเขาถูกกำหนดไว้ด้วยชะตากรรมที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง “แล้วบัดนี้... สิ่งที่อาจารย์พยายามปกป้องอยู่ที่ไหน?” ฉินเฟยถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นไหวเล็กน้อย ชายชราหัวเราะแผ่วเบาพลางชี้นิ้วไปยังดาบในมือของฉินเฟย “เจ้าถือมันอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน... ดาบที่ไร้ลักษณ์ แท้จริงแล้วคือ 'กุญแจ' ที่ล็อคประตูมิตินั้นไว้ แต่น่าเสียดาย... เซียนกระบี่เมฆารู้เรื่องนี้แล้ว และบัดนี้ มันกำลังเดินทางมาที่นี่เพื่อดึงมันออกจากมือเจ้าพร้อมกับหัวใจของเจ้า” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับร้อยคู่ก็ดังขึ้นจากภายนอกหอจดหมาย แรงกดดันมหาศาลจากปราณเซียนระดับสูงแผ่ซ่านเข้ามาจนผนังหินเริ่มร้าว อากาศรอบกายฉินเฟยหนักอึ้งดั่งถูกฝังอยู่ใต้ก้นมหาสมุทร บานประตูไม้หนาถูกทลายลงด้วยปราณกระบี่สีครามที่คมกริบดั่งใบมีดสังหาร ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ดูใจดี ทว่าแฝงไปด้วยความชั่วร้ายที่หยั่งไม่ถึง เซียนกระบี่เมฆาเดินตรงมายังใจกลางห้อง สายตาคู่นั้นกวาดมองฉินเฟยราวกับจ้องมองสัตว์เลี้ยงที่กำลังจะถูกเชือด “เจ้าเดินมาถึงจุดนี้ได้ไวกว่าที่ข้าคิดไว้มากนะ ศิษย์น้องรัก” เซียนกระบี่เมฆากล่าว น้ำเสียงที่ฟังดูอบอุ่นนั้นกลับทำให้ขนลุกชัน “เอาดาบเล่มนั้นมาให้ข้า แล้วข้าจะยอมให้เจ้าตายโดยไม่เจ็บปวด... ถือเสียว่าเป็นการตอบแทนอาจารย์ของเจ้าที่ดูแลเจ้ามาเป็นอย่างดี” ฉินเฟยกระชับด้ามดาบแน่น แววตาของเขาเปลี่ยนจากความสับสนกลายเป็นความเด็ดเดี่ยวที่คมกล้าดั่งคมกระบี่ เขาไม่หันไปมองชายชราที่สิ้นใจไปแล้ว แต่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของศัตรูผู้เป็นดั่งอาจารย์เทียมผู้นี้ “ท่านไม่ใช่ศิษย์พี่ของข้า” ฉินเฟยเอ่ยพลางตั้งท่าดาบไร้ลักษณ์ “และอาจารย์ข้า... ไม่เคยมีศิษย์ที่ไร้ซึ่งวิญญาณเยี่ยงท่าน!” ในวินาทีที่ฉินเฟยเตรียมจะทะยานเข้าปะทะ รอยยิ้มบนใบหน้าของเซียนกระบี่เมฆากลับจางหายไปแทนที่ด้วยความประหลาดใจ เมื่อเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคยอย่างประหลาดจากร่างของฉินเฟย... กลิ่นอายของคนที่ควรจะตายไปแล้วอย่างอาจารย์ของฉินเฟยที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นในแววตาของศิษย์รัก และนั่นทำให้เขารู้สึกถึงความกลัวที่ฝังรากลึกในใจมานับพันปีเป็นครั้งแรก! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและรักษามั่นในวิถีดาบไปพร้อมกับข้าในบทนี้นะครับ - กระบี่ไร้ลักษณ์