เปิดเผยตัวตน

"เจ้าคิดว่าความลับที่ซ่อนอยู่ในเงามืด จะสามารถตบตาผู้ที่มองเห็นสรรพสิ่งผ่านกระแสปราณได้เชียวหรือ ฉินเฟย?" เสียงทุ้มต่ำดุจเสียงหินบดทับกันดังขึ้นเบื้องหลังฉินเฟย ท่ามกลางความเงียบสงัดของหอตำราลับแห่งสำนักกระบี่เมฆา ฉินเฟยชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวพ้นธรณีประตู มือของเขาที่กุมด้ามกระบี่ข้างเอวสั่นไหวเล็กน้อย มิใช่ด้วยความหวาดกลัว แต่เป็นเพราะเขารู้ดีว่า กลิ่นอายที่แผ่ออกมานั้นคือสิ่งที่เขาพยายามหนีมาตลอดชีวิต ฉินเฟยค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับคมปลาบดั่งคมดาบที่ผ่านการลับมานับพันครั้ง เขาพบกับเซียนกระบี่เมฆายืนตระหง่านอยู่กลางโถง ปราณสีครามที่แผ่ออกมาจากร่างของเจ้าสำนักผู้นี้กดทับจนอากาศรอบข้างหนาแน่นขึ้นจนแทบจะกลายเป็นของแข็ง "ข้าเพียงแค่มาหาคำตอบที่ค้างคาใจ... ท่านเจ้าสำนัก" ฉินเฟยเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ หากภายในใจกลับหมุนวนดั่งพายุ "คำตอบที่อาจารย์ของข้าต้องแลกด้วยชีวิต" เซียนกระบี่เมฆาแค่นหัวเราะ เสียงหัวเราะดังก้องสะท้อนไปตามผนังศิลา "ความตายของศิษย์พี่เจ้าน่ะหรือ? เขาโง่เขลาที่ยึดมั่นในวิถีดาบที่ไร้แก่นสาร ต่างจากข้าที่มองเห็นสัจธรรมว่าความแข็งแกร่งเท่านั้นคือความจริงเพียงหนึ่งเดียว" ฉินเฟยไม่รอช้า เขาใช้วิชา 'ย่างก้าวไร้ลักษณ์' พุ่งตัวผ่านร่างของอีกฝ่ายด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสายตาคนธรรมดาจะติดตามทัน แต่มือของเซียนกระบี่เมฆากลับรวดเร็วกว่า เขาคว้าอากาศเบื้องหน้าก่อนจะฟาดฝ่ามือลงมา แรงปะทะของปราณกระแทกเข้าที่หัวไหล่ของฉินเฟยจนร่างกระเด็นไปกระแทกกับชั้นวางตำราโบราณ เศษกระดาษและฝุ่นผงกระจายคละคลุ้ง เลือดสีสดไหลซึมผ่านเสื้อผ้าสีเทาของฉินเฟย กลิ่นคาวเลือดโชยแตะจมูก เขาอาศัยจังหวะที่เซียนกระบี่เมฆากำลังย่างสามขุมเข้ามาด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง สะบัดข้อมือปลดปล่อยกระบี่ลับที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อออกไปสามเล่ม 'เคล็ดวิชาหกทิศไร้เงา' กระบี่บินทั้งสามเล่มโค้งตวัดราวกับมีชีวิต พุ่งเข้าโจมตีจุดตายของเซียนกระบี่เมฆาจากสามมุมอับ ทว่าเจ้าสำนักผู้มากบารมีเพียงแค่ปัดมือเบาๆ ปราณสีครามที่ข้นคลั่งก็ทำลายกระบี่ของเขาจนแตกละเอียดเป็นผงธุลี "วิชาดาบของเจ้า... ยังห่างไกลนัก" เซียนกระบี่เมฆาเอ่ยพลางย่างกรายเข้ามาใกล้ "วันนี้ ข้าจะแสดงให้เห็นว่าจุดจบของ 'คนทรยศ' ที่บังอาจล่วงรู้ความลับของข้า จะต้องสูญสิ้นแม้กระทั่งดวงวิญญาณ" ฉินเฟยกัดฟันแน่น เขารู้ดีว่าหากปะทะตรงๆ ย่อมไม่พ้นความตาย เขาตัดสินใจรวบรวมลมปราณทั้งหมดที่มีถ่ายเทไปยังฝ่าเท้า แล้วกระแทกฝ่ามือลงกับพื้นศิลาเบื้องล่าง พื้นหอตำราที่ซ้อนทับด้วยอาคมป้องกันนับร้อยชั้นเริ่มสั่นสะเทือน เขาไม่ได้พุ่งไปข้างหน้า แต่พุ่งลงสู่เบื้องล่างสู่ห้องโถงลับที่ไม่มีใครล่วงรู้ เมื่อร่างของเขาหล่นลงมาในความมืดมิด ฉินเฟยอาศัยความชำนาญในสถานที่นี้พุ่งทะยานออกไปทางช่องระบายอากาศที่เชื่อมต่อกับเหวลึกเบื้องหลังสำนัก เขาไม่หันหลังกลับไปมอง ไม่ว่าจะเจ็บปวดเพียงใดกับการที่ต้องทิ้งปริศนาเบื้องหลังไว้ ทว่าในขณะที่เขากำลังจะแตะพื้นดินเบื้องล่าง เขาก็ต้องหยุดกึก เงาหนึ่งยืนรอเขาอยู่ตรงนั้น มือข้างหนึ่งของคนผู้นั้นถอดหน้ากากออกช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่ฉินเฟยจำได้แม่นยำยิ่งกว่าชีวิตของตนเอง... ใบหน้าที่ควรจะกลายเป็นเถ้าถ่านไปเมื่อหลายปีก่อน "ท่านอาจารย์...?" ฉินเฟยพึมพำด้วยความตกตะลึงจนไร้ความรู้สึกในกาย "เจ้าไม่ควรมาที่นี่ ฉินเฟย" เสียงของชายผู้ที่เคยเป็นอาจารย์ของเขาเย็นชาไร้ความรู้สึก "เพราะในคืนนี้... คนที่จะจบชีวิตเจ้า มิใช่เขา แต่เป็นข้า" รอยยิ้มมุมปากที่แสนคุ้นเคยแต่กลับน่าขนลุกปรากฏขึ้นบนใบหน้านั้น พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่ถูกปล่อยออกมา มันไม่ใช่ปราณเซียนที่เขาเคยรู้จัก แต่มันกลับดำมืดและบิดเบี้ยวเกินกว่าที่มนุษย์จะครอบครองได้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและรักษามั่นในวิถีดาบไปพร้อมกับข้าในบทนี้นะครับ - กระบี่ไร้ลักษณ์