การฟื้นฟูพลัง

โลหิตสีดำคล้ำหยดหนึ่งร่วงหล่นกระทบพื้นศิลาหยกขาว เกิดเสียง "ติ๋ง" ก้องกังวานราฆะค้อนทั่งตีเหล็กในความเงียบงัน ฉินเฟยหอบหายใจโรยริน แผ่นหลังแนบสนิทกับผนังถ้ำศิลาโบราณที่สลักลวดลายอักขระเต๋าอันลบเลือน ความเจ็บปวดจากการฝืนใช้ *วิชาดาบไร้ลักษณ์: ขั้นวิญญาณสลาย* ในศึกปะทะกับยอดฝีมือสำนักเซียนกระบี่เมฆายังคงกัดกินเส้นชีพจรของเขาไม่ต่างจากหมื่นพิษคุกคามกระดูก ทุกคราที่ลมปราณในตันtian (ตันเถียน) เคลื่อนไหว ความรู้สึกคล้ายถูกพันเล่มกระบี่เฉือนเฉือนเนื้อหนังภายในก็พลانระเบิดออกอย่างรุนแรง ทว่า บนใบหน้าซีดเซียวไร้สีเลือดของชายหนุ่ม กลับปรากฏรอยยิ้มจางๆ ที่เปี่ยมด้วยความเย้ยหยันต่อโชคชะตา "อาการบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนี้ เจ้ายังมียิ้มเยาะเช่นนี้ได้อีกหรือ... ฉินเฟย" เสียงหวานใสเย็นชาดั่งน้ำค้างแข็งบนยอดเขาหมื่นปีดังขึ้นจากมุมมืดของถ้ำ ร่างระหงในชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ปรากฏขึ้นราวกับภูตผีไร้ร่องรอย นางคือ 'ไป๋หลี่ชิงซิน' นางเซียนผู้เยือกเย็นและสูงส่งแห่งแดนประจิม ผู้ซึ่งไม่เคยแยแสต่อความเป็นตายของใครในหล้า ทว่าเวลานี้ ในแววตาคู่คมกริบดั่งกระบี่นํ้าดีคู่นั้น กลับฉายแววความกังวลที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากไร้อารมณ์อย่างแนบเนียน นางก้าวเข้ามาใกล้ นั่งลงเบื้องหน้าเขาอย่างไร้ซุ่มเสียง ก่อนจะยื่นมือเรียวขาวดั่งหยกอุ่นมาแตะที่ชีพจรบริเวณข้อมือของเขา ฉินเฟยไม่หลบเลี่ยง ปล่อยให้นางถ่ายเทลมปราณเซียนบริสุทธิ์เข้าสู่ร่างกาย ความเย็นสบายสายหนึ่งไหลซ่านไปทั่วสารทิศ บรรเทาอาการปวดร้าวในเส้นชีพจรลงได้บ้างเล็กน้อย ทว่าเขารู้ดีว่าบาดแผลทางกายนี้เป็นเพียงเปลือกนอก ปัญหาที่แท้จริงคือ 'บาดแผลทางจิตวิญญาณ' ที่เกิดจากการฝืนกฎเกณฑ์แห่งเต๋าต่างหาก "เจ้าฝืนใช้กระบวนท่าที่เกินขอบเขตพลังของตนเองเกินไป" ไป๋หลี่ชิงซินเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงความตำหนิเล็กๆ "หากข้ามาล่าช้ากว่านี้อีกเพียงก้านธูปเดียว ตันเถียนของเจ้าคงแตกสลายกลายเป็นคนพิการไปชั่วชีวิต" "หากไม่ทำเช่นนั้น... ข้าคงไม่มีชีวิตอยู่รอให้แม่นางไป๋มาต่อว่าเช่นนี้หรอกกระมัง" ฉินเฟยหัวเราะแห้งๆ ในลำคอ ดวงตาคมกริบมองสบกับดวงตาดำขลับคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว "อีกอย่าง ข้าเชื่อมั่นว่าคนอย่างไป๋หลี่ชิงซิน ย่อมไม่ยอมให้เหยื่อที่นางหมายตาต้องตายด้วยน้ำมือผู้อื่นง่ายๆ เป็นแน่" ไป๋หลี่ชิงซินชะงักไปเล็กน้อย พวงแก้มขาวเนียนปรากฏริ้วสีแดงจางๆ อย่างรวดเร็วจนแทบสังเกตไม่เห็น นางสะบัดหน้าหนีพลางแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ "หลงตัวเอง!" นางเอ่ยเสียงแข็ง "ข้าเพียงแต่ไม่อยากให้หนี้บุญคุณที่เจ้าเคยช่วยเหลือไว้ที่หุบเขาอัสดงต้องค้างคาต่างหากเล่า" แม้ปากจะกล่าวเช่นนั้น แต่มือของนางกลับหยิบขวดหยกกระเบื้องเคลือบสีมรกตออกมาจากแหวนมิติ เม็ดยาโอสถระดับเก้า 'เพลิงนภากลืนดารา' ที่ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วทั้งถ้ำถูกเทใส่มือ นางยื่นไปจ่อที่ริมฝีปากของเขา "อ้าปาก กินเสีย" ฉินเฟยไม่ได้ปฏิเสธ เขากลืนเม็ดยาลงคอทันที ความร้อนพวยพุ่งขึ้นจากท้องน้อยแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ราวกับมีเปลือกเพลิงบริสุทธิ์นับพันองศากำลังหลอมละลายกระดูกและกล้ามเนื้อเพื่อสร้างขึ้นใหม่ เขาต้องขบกรามแน่นเพื่ออดกลั้นต่อความทรมานจากการชำระล้างนี้ เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มแผ่นหลังจนอาภรณ์ชุ่มโชก "ตั้งสมาธิ... โคจรพลังตามวิถีดาบไร้ลักษณ์" ไป๋หลี่ชิงซินขยับกายเข้าไปประชิด นั่งขัดสมาธิซ้อนอยู่ด้านหลังของเขา ฝ่ามือเรียวบางทั้งสองข้างแนบลงที่แผ่นหลังเปลือยเปล่าของชายหนุ่ม ถ่ายเทพลังปราณเซียนบริสุทธิ์เพื่อช่วยประคับประคองจิตวิญญาณของเขาไม่ให้หลุดลอย ในห้วงมิติแห่งจิตสำนึกของฉินเฟย ความมืดมิดเข้าปกคลุม ทว่าลึกลงไปในความมืดนั้น กลับมีประกายแสงสีขาวนวลเส้นหนึ่งกำลังเปล่งประกาย มันคือวิถีกระบี่ที่เขาไขว่คว้ามาตลอดชีวิต ภาพเหตุการณ์ในอดีตผุดขึ้นมาในหัวราวกับสายน้ำหลาก... วันที่สำนักถูกทำลาย วันที่อาจารย์ยอมสละชีพเพื่อซื้อเวลาให้เขาหนีรอด เสียงกรีดร้อง ความตาย และความอ่อนแอของตนเองในวันนั้น บีบคั้นให้หัวใจของฉินเฟยเต้นระรัวด้วยความเคียดแค้นชิงชัง *ความแค้น... คือโซ่ตรวนที่ผูกมัดวิญญาณ* เสียงก้องกังวานลึกลับดังขึ้นในห้วงจิตสำนึก คล้ายเสียงของเต๋า คล้ายเสียงของตัวเขาเองในอนาคต *หากเจ้ายังยึดติดกับความแค้น กระบี่ในมือของเจ้าก็จะมีรูปร่าง มีน้ำหนัก และไม่มีวันก้าวข้ามขีดจำกัดแห่งฟ้าดินได้... ดาบที่ไร้ลักษณ์ คือดาบที่ไม่มีความแค้น ไม่มีตัวตน และไม่มีแม้กระทั่งความกลัวตาย!* ดวงตาของฉินเฟยที่หลับสนิทอยู่เบิกโพลงขึ้นในความมืด ปราณกระบี่รอบกายพวยพุ่งทะลักออกทางรูขุมขน เกิดเป็นเสียงหวีดหวิวเสียดแทรกอากาศจนหินผารอบด้านสั่นสะเทือน ไป๋หลี่ชิงซินที่กำลังถ่ายทอดพลังพลอยได้รับแรงกระแทกจนร่างสะท้านถอยหลังไปครึ่งก้าว นางมองแผ่นหลังของชายหนุ่มด้วยความตกตะลึง พลังปราณของเขา... กำลังทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่ง! จากขอบเขตหลอมรวมลมปราณขั้นที่เก้า... ทะลวงผ่านกำแพงไร้形的 สู่ 'ขอบเขตปรมาจารย์วิญญาณ' อย่างเต็มตัว! นี่ไม่ใช่เพียงการรักษาบาดแผล แต่เป็นการ 'ตกผลึก' ทางจิตวิญญาณครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของฉินเฟย เคล็ดวิชาดาบไร้ลักษณ์ที่เคยติดขัดมานานบัดนี้ถูกหลอมรวมเข้ากับสัจธรรมแห่งความเป็นและความตาย ลมปราณรอบตัวเขาแปรเปลี่ยนเป็นคลื่นกระบี่ใสสะอาดนับหมื่นเล่ม หมุนวนรอบร่างราวกายุทธจักร ไป๋หลี่ชิงซินมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกซับซ้อน หัวใจนางเต้นผิดจังหวะ นางไม่เคยพบเจอบุรุษใดที่มีจิตใจแข็งแกร่งและเด็ดเดี่ยวถึงเพียงนี้ เขาราวกับกระบี่คมกลาที่ยิ่งผ่านการเจียระไนผ่านหินลับมีด ยิ่งคมกริบและเจิดจรัสขึ้นเรื่อยๆ "นับว่าเจ้า... ไม่ทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ" นางพึมพำกับตนเอง รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างหาได้ยากยิ่ง ทว่า ท่ามกลางความเงียบสงบของการบำเพ็ญเพียรและบรรยากาศอันน่าลุ่มลึกนั้น จู่ๆ ท้องน้ายามราตรีภายนอกถ้ำก็แปรเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน *เปรี้ยง! ครืนนน—!* เสียงอสนีบาตคำรามลั่นสะท้านฟ้าดิน เมฆดำทมิฬม้วนตัวเข้าหากันอย่างรวดเร็วจนเกิดเป็นค่ายกลธรรมชาติขนาดยักษ์เหนือยอดเขา ปราณทัณฑ์สวรรค์สีทองอร่ามพวยพุ่งลงมาจากฟากฟ้า ราวกับสวรรค์รับรู้ได้ถึงการถือกำเนิดของตัวตนที่ฝ่าฝืนลิขิต และกำลังส่งทัณฑ์อัสนีลงมาเพื่อพิฆาต! ฉินเฟยลืมตาขึ้นช้าๆ แววตาทอประกายเจิดจ้าดั่งดวงดาราในกาแล็กซี ความเจ็บปวดทั้งหมดมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความฮึกเหิมและทะนงองอาญatวิญญาณแห่งวิถีกระบี่ เขายื่นมือขวาออกไปเบื้องหน้า ความว่างเปล่าสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนที่กระบี่เหล็กดำสนิทไร้ลวดลาย เล่มที่ติดตามเขามาตลอดชีวิตจะปรากฏขึ้นในอุ้งมือ ไป๋หลี่ชิงซินหน้าถอดสี นางอุทานออกมาด้วยความตกใจ "ฉินเฟย! นั่นคือทัณฑ์สวรรค์ระดับเก้า! ร่างกายของเจ้าเพิ่งฟื้นฟู ยังไม่พร้อมรับ—" นางยังไม่ทันกล่าวจบ ฉินเฟยก็สะบัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงยหน้ามองสายฟ้าสีทองที่กำลังผ่าลงมาตรงปากถ้ำ รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนริมฝีปากของเขาอีกครา "พร้อมหรือไม่พร้อม... ฟ้าดินไม่เคยถามความสมัครใจของข้า" เขากล่าวเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังก้องกังวานสะท้อนไปทั่วหุบเขา ก่อนที่ร่างของเขาจะพุ่งทะยานสวนขึ้นสู่ท้องนภาราวกับมังกรทะยานฟ้า พร้อมกับที่กระบี่ในมือถูกชักออกจากฝักเป็นประกายแสงสีขาวบริสุทธิ์เพียงหนึ่งเดียวที่ตัดผ่านความมืดมิดทั้งหมด! --- ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปบนเส้นทางแห่งกระบี่กับผมในตอนนี้นะครับ กระบี่ไร้ลักษณ์จะรอพบทุกท่านในตอนถัดไปครับ