หุบเหวแห่งโชคชะตา

"เจ้าคิดว่าความตายจะจบสิ้นทุกอย่างงั้นหรือ?" ฉินเฟยเอ่ยถามขณะที่ปลายดาบไม้ในมือของเขาสั่นระริกอยู่ห่างจากลำคอของศัตรูเพียงมิลลิเมตร เลือดสีคล้ำหยดลงบนผืนหญ้าที่แห้งกรัง เสียงหอบหายใจของชายเบื้องหน้าดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวราวกับกลองศึกภายในหุบเหวไร้ก้นบึ้งแห่งนี้ ชายคนนั้นแค่นหัวเราะ กระอักเลือดออกมาเป็นลิ่ม "เจ้ามันก็แค่เด็กน้อยที่ยึดติดกับอดีต... วิถีดาบที่ไร้ลักษณ์ของเจ้า สุดท้ายก็เป็นเพียงเครื่องมือของความแค้น ข้าตายไปเสียวันนี้ ก็มิอาจลบเลือนรอยแผลในใจของเจ้าได้หรอก ฉินเฟย!" ฉินเฟยไม่ตอบโต้ เขาเพียงแต่หลับตาลง ภาพเหตุการณ์ที่อาจารย์ของเขาถูกเซียนกระบี่เมฆาสังหารอย่างไร้ความปรานีไหลย้อนกลับเข้ามาราวกับฉากในกระจกที่แตกสลาย ความแค้นมิใช่เพลิงที่แผดเผา แต่เป็นน้ำแข็งที่เกาะกุมวิญญาณ เขาถอนดาบกลับอย่างเชื่องช้า ก่อนจะหันหลังเดินตรงเข้าสู่ส่วนลึกของหุบเหวที่มืดมิดและเต็มไปด้วยไอหมอกพิษที่กัดกินสัมผัสทั้งห้า ที่นี่คือ 'หุบเหวแห่งโชคชะตา' สถานที่ที่ผู้บำเพ็ญเพียรหลายคนหวาดเกรง แต่สำหรับฉินเฟย มันคือที่เดียวที่เขาสามารถสัมผัสถึงร่องรอยของพลังปราณดั้งเดิมที่หลงเหลืออยู่จากยุคบรรพกาล เขาเดินลึกเข้ามาเรื่อยๆ จนกระทั่งกำแพงหินสองข้างทางเริ่มเปลี่ยนเป็นผลึกแก้วสีครามสะท้อนแสงสลัวๆ กลิ่นอายของพลังงานลึกลับเข้มข้นจนผิวหนังของเขารู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่พุ่งพล่านเข้าสู่เส้นชีพจร ทันใดนั้น สายตาของเขาก็ปะทะเข้ากับแท่นหินใจกลางแอ่งกระทะที่ถูกโอบล้อมด้วยรากไม้โบราณ ที่นั่นไม่ได้มีเพียงความว่างเปล่า แต่กลับมี 'ไข่มุกเมฆาอัคนี' วางนิ่งสนิทอยู่บนยอดของเสาหิน ไข่มุกนี้ไม่ใช่สมบัติธรรมดา แต่มันคือแก่นแท้พลังงานที่เซียนกระบี่เมฆาตามหามาตลอดกาลเวลา หากเขาครอบครองมันได้ การบรรลุขั้น 'บรรลุสัจธรรมเหนือเซียน' ก็มิใช่เรื่องไกลเกินฝัน ทว่าในขณะที่มือของฉินเฟยกำลังจะเอื้อมไปสัมผัส ไอเย็นยะเยือกกลับแผ่ซ่านออกมาจากเงามืดเบื้องหลัง "ข้าไม่นึกเลยว่าเจ้าจะกล้าตามข้ามาถึงที่นี่... ฉินเฟย" น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบและทรงอำนาจ ฉินเฟยชะงักฝีเท้าลงทันที เขาไม่ได้หันกลับไปในทันที แต่ค่อยๆ หมุนตัวกลับอย่างช้าๆ รัศมีดาบไร้ลักษณ์เริ่มก่อตัวขึ้นรอบกาย ดั่งเกราะป้องกันที่ไร้รูปร่าง แต่เปี่ยมไปด้วยจิตสังหารที่แหลมคม เซียนกระบี่เมฆายืนตระหง่านอยู่ในเงามืด รอยยิ้มที่มุมปากของเขานั้นเปี่ยมไปด้วยความดูแคลน "เจ้าเด็กโง่ เจ้าคิดว่าสถานที่สุดท้ายแห่งนี้ จะเป็นทางรอดของเจ้าหรือ? เปล่าเลย... ที่นี่คือสุสานของความหวังทั้งมวลที่เจ้าอุตส่าห์สะสมมาตลอดสิบปี" "ข้าไม่ได้มาเพื่อหาทางรอด" ฉินเฟยกล่าวเสียงเรียบ ดวงตาของเขาจ้องมองผ่านร่างของเซียนกระบี่เมฆาไปยังไข่มุกเมฆาอัคนีเบื้องหลัง "ข้ามาเพื่อจบเรื่องราวที่มันควรจะจบลงตั้งแต่วันที่อาจารย์ข้าต้องหลั่งเลือด" "ดาบของเจ้า... ยังมีลักษณ์ที่ชัดเจนเกินไป" เซียนกระบี่เมฆาสะบัดมือเพียงครั้งเดียว ปราณกระบี่นับพันสายพุ่งเข้าหาฉินเฟยราวกับพายุฝน มันไม่ใช่แค่การโจมตีทางกายภาพ แต่มันคือการโจมตีที่เข้าถึงจิตวิญญาณและสภาวะจิต ฉินเฟยไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว เขาปิดสัมผัสทางกายภาพทั้งหมด ปล่อยให้วิถีดาบไร้ลักษณ์ไหลผ่านกาย เขาเคลื่อนไหวราวกับสายน้ำที่ไร้รูปแบบ ดาบไม้ในมือของเขาสะบัดเบาๆ แต่กลับกลายเป็นกำแพงพลังที่ปัดเป่าปราณกระบี่ของศัตรูจนแตกสลายกลายเป็นเพียงละอองแสง ทว่าในจังหวะที่การต่อสู้กำลังดุเดือดถึงขีดสุด เสียงของไข่มุกเมฆาอัคนีกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง มันไม่ได้ส่งเสียง แต่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณของทั้งคู่ จนทำให้เซียนกระบี่เมฆาชะงักไปครู่หนึ่ง ในเสี้ยววินาทีที่ความโกลาหลเข้าครอบงำ ฉินเฟยสังเกตเห็นบางอย่าง... เงาที่พาดผ่านผนังหินเบื้องหลังเซียนกระบี่เมฆาไม่ได้มีเพียงร่างเดียว แต่มีอีกร่างหนึ่งที่กำลังเร้นกายอยู่ในมิติซ้อนทับ ร่างที่คุ้นเคย ร่างที่ควรจะดับสูญไปแล้วตามคำบอกเล่าของประวัติศาสตร์สำนัก ฉินเฟยหยุดมือทันที ความสงสัยพุ่งเข้าโจมตีจิตใจเขาแรงกว่าการปะทะด้วยกระบี่เสียอีก เขาเบิกตากว้างเมื่อเงาร่างนั้นก้าวออกมาจากความมืดมิด ร่างนั้นคืออาจารย์ของเขา... ร่างที่ยังคงความหนุ่มแน่นไร้รอยแผล ราวกับเวลาถูกหยุดไว้ในห้วงภวังค์แห่งนี้ "อาจารย์...?" ฉินเฟยพึมพำออกมาอย่างลืมตัว อาจารย์ของเขาไม่ได้มองมาที่เขา แต่มองไปที่ไข่มุกเมฆาอัคนีด้วยสายตาที่เย็นชาและไร้ความรู้สึก ก่อนจะเอื้อมมือคว้าไข่มุกนั้นไว้ แล้วหันมาเผชิญหน้ากับทั้งฉินเฟยและเซียนกระบี่เมฆาพร้อมกัน "พวกเจ้าทั้งคู่... ต่างก็เป็นเพียงหมากในกระดานของข้าเท่านั้น" ความลับที่ซ่อนอยู่ภายใต้หุบเหวแห่งโชคชะตาไม่ได้มีไว้เพื่อมอบพลังแก่ผู้ใด แต่มันคือพันธนาการที่กักขังวิญญาณของผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดไว้เพื่อรอการจุติใหม่ในร่างของผู้ที่เหมาะสมที่สุด และบัดนี้ ดวงตาของอาจารย์ที่หันมาจับจ้องที่ตัวฉินเฟยนั้น ไม่ได้เต็มไปด้วยความเมตตา แต่มันคือความกระหายที่ต้องการจะครอบครองร่างกายของเขาอย่างสมบูรณ์! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและรักษามั่นในวิถีดาบไปพร้อมกับข้าในบทนี้นะครับ - กระบี่ไร้ลักษณ์