ฟื้นคืนชีพกลางกองเพลิง

เพลิงผลาญโลกันตร์มิได้เผาผลาญเพียงเนื้อหนัง หากแต่กำลังหลอมละลายกระดูกและจิตวิญญาณให้กลายเป็นจุล ความเจ็บปวดระดับที่ดึงสติให้หลุดลอยจากร่างไม่ได้ทำให้ฉินเฟยส่งเสียงครวญครางออกมาแม้แต่ครึ่งคำ นัยน์ตาคมกริบของเขายังคงจดจ้องไปยังภาพเบื้องหน้า—ร่างของเซียนกระบี่เมฆายืนหยัดตระหง่านอยู่เหนือเศษซากปรักหักพัง รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมบนใบหน้านั้นสะท้อนอยู่ในม่านตาที่กำลังพร่ามัว "สิ้นท่าแล้วสินะ เจ้าเด็กน้อย... วิถีดาบไร้ลักษณ์ที่เจ้าโง่เขลาเชื่อนักหนา สุดท้ายก็เป็นได้เพียงแค่เศษฝุ่นผงใต้เท้าข้า" เสียงหัวeาะเย้ยหยันของเซียนกระบี่เมฆาดังก้องกังวานท่ามกลางทะเลเพลิงที่ลุกโชน ปราณเซียนรอบกายอีกฝ่ายแผ่พุ่งจนมิติรอบด้านบิดเบี้ยว รัศมีแห่งผู้ครองหล้ากดทับจนอากาศแทบกลายเป็นของแข็ง ฉินเฟยรู้ดีว่าในเวลานี้ ร่างกายของตนแตกสลายเกินกว่าจะเยียวยา เส้นชีพจรปราณขาดสะบั้น หัวใจหยุดเต้นไปแล้วชั่วพริบตา ความตายกำลังโอบกอดเขาไว้ด้วยความเย็นเยียบ ทว่า... ในห้วงลึกแห่งจิตสำนึกที่มืดมิดและว่างเปล่า เสียงหนึ่งกลับดังขึ้น มันไม่ใช่เสียงของใครอื่น... แต่มันคือเสียงสะท้อนจากก้นบึ้งของหัวใจตนเอง *“วิถีดาบที่แท้จริง หาใช่การถือครองกระบี่... แต่คือการไร้ซึ่งตัวตน ไร้ซึ่งรูปกาย และไร้ซึ่งความตาย”* คำสอนสุดท้ายของอาจารย์ก่อนสิ้นลม หวนกลับมาแจ่มชัดในความทรงจำราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน ฉินเฟยหลับตาลงอย่างช้าๆ ท่ามกลางเปลวเพลิงที่กำลังแผดเผาเสื้อผ้าจนกลายเป็นเถ้าถ่าน ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์ที่เคยแตกซ่าน กลับเริ่มหมุนวนรวมตัวกันอีกครั้งอย่างน่าประหลาด จากจุดเล็กๆ ในตันtian (จุดตันเถียน) มันแผ่ขยายซึมซาบเข้าสู่กระดูกทุกข้อต่อ และเส้นเลือดทุกเส้น ตูม! คลื่นพลังมหาศาลระเบิดออกจากร่างของฉินเฟยอย่างฉับพลัน แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านออกไปเป็นวงกว้าง จนทำให้เปลวเพลิงโลกันตร์ที่กำลังโหมกระหน่ำต้องดับวูบลงในพริบตา เซียนกระบี่เมฆาที่กำลังย่างก้าวเข้ามาด้วยความลำพอง ชะงักฝีเท้าลงทันที สีหน้าของมันแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัดเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ดวงตาของฉินเฟยลืมโพลงขึ้นอีกครั้ง ทว่ามันไม่ใช่ดวงตาของมนุษย์ปุถุชนอีกต่อไป นัยน์ตาดำขลับคู่นั้นประกายแสงสีทองเรืองรองราวกับดวงดารา ลมหายใจของเขาหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับฟ้าดิน ร่างกายที่ควรจะแหลกสลายกลับเปล่งประกายออร่าสีขาวบริสุทธิ์ ชวนให้ผู้พบเห็นต้องรู้สึกคุกเข่าคำนับด้วยความยำเกรง นี่คือ... พลังอมตะชั่วคราว! "เป็นไปไม่ได้!" เซียนกระบี่เมฆาคำรามลั่นด้วยความเกรี้ยวกราด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "เจ้าควรจะตายไปแล้ว! เหตุใดสวะเช่นเจ้าถึงยัง..." ฉินเฟยไม่ตอบคำถาม เขาค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง ราวกับราชันย์ผู้กลับคืนสู่บัลลังก์ ท่าทีของเขาสุขุมและเย็นชาจนน่าขนลุก ดาบไม้ไผ่ธรรมดาในมือที่ควรจะไหม้เกรียมไปนานแล้ว กลับปรากฏออร่ากระบี่คมกริบที่ไร้รูปร่าง แต่อนุภาพของมันกลับตัดผ่านความว่างเปล่าจนเกิดเสียงหวีดหวิวแหลมคม "ความตาย..." ฉินเฟยเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบ ทว่าดังก้องกังวานราวกับเสียงประกาศิตจากสรวงสวรรค์ "ข้าได้ก้าวข้ามมันมาแล้ว เหลือเพียง... เจ้า" สิ้นคำพูด ร่างของฉินเฟยก็เลือนหายไปจากจุดเดิมอย่างไร้ร่องรอย เซียนกระบี่เมฆาเบิกตากว้าง สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องลั่น มันเหวี่ยงกระบี่คู่กายหมายป้องกันตัวสุดกำลัง แต่ทว่า... ความเร็วนั้นเหนือล้ำเกินกว่าจินตนาการ ฉับ! ประกายแสงสีเงินสายหนึ่งพาดผ่านความมืดอย่างไร้เสียง ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์แทรกซึมผ่านเกราะป้องกันระดับเซียนของเซียนกระบี่เมฆาเข้าไปราวกับตัดผ่านเต้าหู้ เลือดสีทองสาดกระเซ็นเป็นทางยาว ท่ามกลางความตกตะลึงจนพูดไม่ออกของเจ้าสำนักผู้ยิ่งใหญ่ เซียนกระบี่เมฆากระอักเลือดออกมาคำโต ร่างกายเซถอยหลังไปหลายก้าว มันก้มลงมองแผลที่อกซึ่งกำลังสลายกลายเป็นละอองแสงทีละน้อยด้วยความหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจ "วิชา... นี่มันวิชาอันใดกัน..." ฉินเฟยยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังอีกฝ่าย ดาบในมือถูกเก็บเข้าฝักอย่างนุ่มนวล ทว่าในเสี้ยววินาทีที่เขากำลังจะก้าวเข้าไปปิดฉากความแค้นอันยาวนานนี้เอง แผ่นดินเบื้องล่างก็เกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับโลกกำลังจะแตกสลาย ท้องฟ้าที่เคยถูกย้อมด้วยสีเพลิง กลับถูกฉีกกระชากออกเป็นรอยแยกสีดำสนิท และจากรอยแยกนั้น... เสียงหัวเราะอันเย็นเยียบและทรงพลังยิ่งกว่าเซียนกระบี่เมฆาก็ดังสะท้อนออกมาจากมิติที่ลึกยิ่งกว่า "นึกไม่ถึงเลยว่า... ในดินแดนที่รกร้างไร้ค่าแห่งนี้ จะยังมีผู้บรรลุวิถีแห่ง 'เต๋าไร้ลักษณ์' หลงเหลืออยู่ด้วย..." ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านมิติอันยาวนานนี้กับผมนะครับ กระบี่ไร้ลักษณ์