รวมพลังเหล่าเซียนอิสระ

"หากพวกท่านยังกอดคัมภีร์วิชาที่ไร้ประโยชน์ไว้ในอก กองทัพของเซียนกระบี่เมฆาก็จะเปลี่ยนพวกท่านให้กลายเป็นปุ๋ยบำรุงปราณในไม่ช้า... นั่นคือสิ่งที่พวกท่านต้องการหรือ?" เสียงของฉินเฟยดังกังวานก้องอยู่ภายในหุบเขาไร้เงา น้ำเสียงนั้นเรียบเฉย ทว่าแฝงด้วยกระแสกดดันที่ทำให้อากาศรอบกายหนักอึ้งราวกับถูกถมด้วยหินผา เขายืนอยู่บนแท่นหินใจกลางวงล้อมของเหล่าเซียนอิสระหลายร้อยชีวิต สายตาคมกริบดุจคมดาบกวาดมองไปรอบด้าน แต่ละคนที่ยืนอยู่ ณ ที่นี้ ล้วนเป็นจอมยุทธ์ผู้ปลีกตัวจากสำนักใหญ่ด้วยเหตุผลต่างกันไป บางคนแสวงหาอิสระ บางคนหนีการกดขี่ แต่ทว่าวันนี้พวกเขากลับมารวมตัวกันเพราะศัตรูร่วมเพียงหนึ่งเดียว "แล้วเจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร? เพียงเพราะมีวิชาดาบที่เหนือชั้นกว่าเล็กน้อย ก็จะสามารถสั่งให้พวกเราเอาชีวิตไปเสี่ยงกับจอมมารผู้นั้นงั้นหรือ!" ชายชราเคราเทาผู้หนึ่งขยับก้าวออกมา ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยโทสะ มือที่สั่นเทาพยายามกระชับอาวุธในมือไว้แน่น ฉินเฟยไม่ตอบโต้ด้วยถ้อยคำ เขาเพียงแค่ขยับนิ้วชี้เบาๆ ปลายดาบไร้ลักษณ์ที่วางอยู่ข้างกายก็สั่นไหวอย่างแผ่วเบา เกิดเสียง 'ฮือ' ที่บาดลึกเข้าไปในจิตวิญญาณ ทันใดนั้น เงาร่างของฉินเฟยก็เลือนหายไป ราวกับฟองอากาศที่แตกสลายในสายน้ำ ก่อนจะปรากฏตัวอีกครั้งเบื้องหลังชายชราผู้นั้นโดยที่ไม่มีใครทันสังเกตเห็นทิศทางการเคลื่อนไหว "ข้าไม่เคยสั่งใคร" ฉินเฟยกระซิบแผ่วเบาข้างหูของเขา เสียงนั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่กัดกินกระดูก "ข้าเพียงแค่เปิดทางเลือกให้พวกท่านได้เลือกระหว่าง 'การตายอย่างสุนัขในรู' หรือ 'การตายอย่างวีรบุรุษบนสมรภูมิ'" ชายชราตัวแข็งทื่อ เมื่อสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่รุนแรงจนแทบหยุดหายใจ มันไม่ใช่ไอสังหารที่เต็มไปด้วยความแค้น แต่มันคือความว่างเปล่าที่ไร้จุดจบ... ความว่างเปล่าของ 'วิถีดาบไร้ลักษณ์' ที่แท้จริง ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดัน หญิงสาวในชุดสีเพลิงนาม 'หลี่เหมย' ซึ่งเป็นตัวแทนของกลุ่มผู้ใช้อัคคีเทพ ก็ก้าวออกมาข้างหน้า นางมองหน้าฉินเฟยด้วยสายตาที่ซับซ้อน ก่อนจะก้มศีรษะลงช้าๆ "ข้าสูญเสียอาจารย์ไปเมื่อสามเดือนก่อน... สำนักกระบี่เมฆาไม่เพียงแค่สังหารเขา แต่ยังดูดกลืนวิญญาณของเขาไปเป็นพลังงานให้แก่ค่ายกลนรกนั่น ข้าตกลงเข้าร่วมกับเจ้า ไม่ใช่เพื่ออุดมการณ์สูงส่ง แต่เพื่อทวงคืนสิ่งที่ถูกพรากไป" คำพูดของนางเหมือนจุดชนวนที่ทำให้ความมืดมิดในใจของเหล่าเซียนอิสระเริ่มสว่างไสวขึ้นทีละน้อย ทีละน้อย ทีละคนสองคนเริ่มวางอาวุธลงบนพื้นเป็นการยอมรับ การจัดตั้งกองทัพต่อต้านไม่ใช่เรื่องของผลประโยชน์ แต่มันคือเรื่องของ 'การมีชีวิตอยู่' ในโลกที่กำลังถูกกลืนกินโดยความโลภของเซียนกระบี่เมฆา "เราต้องวางแผนการรบ" ฉินเฟยเริ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลายลง เขาเดินไปที่แผนที่ยุทธศาสตร์ที่ทำจากหนังอสูรบนโต๊ะหิน "เซียนกระบี่เมฆาไม่ได้มีเพียงวิชาดาบ แต่มันมี 'ตาข่ายฟ้าดักดิน' ที่คอยขวางกั้นพลังปราณของพวกเรา หากพวกเราเข้าตีไปโดยตรง ก็ไม่ต่างอะไรกับการเดินเข้าหากรงขัง" "แล้วเจ้ามีแผนการใด?" หลี่เหมยเอ่ยถาม พลางโน้มตัวลงมาดูแผนที่ "เราจะไม่ตีจากทิศใต้ แต่เราจะแบ่งกองกำลังออกเป็นสามส่วน" ฉินเฟยลากนิ้วไปบนแผนที่ "ส่วนที่หนึ่ง คือเหยื่อล่อ พวกเขาจะต้องทำให้เซียนกระบี่เมฆาเชื่อว่าเรากำลังบุกที่จุดยุทธศาสตร์หลัก ส่วนที่สอง คือหน่วยทำลาย... พวกท่านต้องทำลายศิลาปราณทั้งเจ็ดที่ตรึงแนวป้องกันเอาไว้ และส่วนที่สาม... คือข้า ที่จะเข้าถึงตัวมันโดยตรงในจังหวะที่มันอ่อนแอที่สุด" เหล่าเซียนอิสระพยักหน้าพร้อมกัน บรรยากาศแห่งความหวาดกลัวถูกแทนที่ด้วยความฮึกเหิมอย่างประหลาด แผนการนี้มีความเสี่ยงสูง แต่ทว่ามันคือโอกาสเดียวที่พวกเขามี การร่วมมือของคนแปลกหน้าที่ไม่เคยไว้ใจกันมาก่อน บัดนี้ถูกหลอมรวมเข้าด้วยกันด้วยดาบของฉินเฟย ทว่าในขณะที่การประชุมดำเนินไปอย่างเคร่งเครียด ความเงียบผิดปกติก็เข้าปกคลุมพื้นที่ ลมเย็นพัดผ่านจากทิศที่ไม่มีใครคาดคิด กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้พิษโชยมาแตะจมูก ฉินเฟยชะงักกึก เขาวางปากกาพู่กันลงบนโต๊ะ ดวงตาของเขาสะท้อนความสงสัยที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน "ใคร?" เสียงปรบมือดังขึ้นเบาๆ จากมุมมืดของหุบเขา เป็นจังหวะที่แช่มช้าและกวนประสาท เงาร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืด เป็นบุรุษสวมหน้ากากเงินครึ่งซีก ท่าทางสง่างามแต่แฝงด้วยความโอหังที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี "เจ้าคิดว่าคนพวกนี้จะช่วยเจ้าเอาชนะข้าได้งั้นหรือ... ฉินเฟย?" เสียงนั้นไม่ใช่เสียงคนอื่นไกล แต่มันคือเสียงของ 'ศิษย์พี่คนโต' ของฉินเฟย ผู้ที่ควรจะตายไปตั้งแต่ตอนที่อาจารย์ถูกสังหารเมื่อหลายปีก่อน ฉินเฟยเบิกตากว้าง ความทรงจำอันเจ็บปวดพรั่งพรูเข้ามาในจิตใจราวกับเขื่อนที่แตกทะลัก กองทัพที่เพิ่งจัดตั้งขึ้นกำลังจะเผชิญหน้ากับความจริงที่โหดร้ายที่สุด ตั้งแต่เริ่มเส้นทางแห่งวิถีดาบนี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านมิติอันยาวนานนี้กับผมนะครับ กระบี่ไร้ลักษณ์