เสียงเพรียกจากสวรรค์

รอยเลือดบนหน้าผากของศቀพหลอมรวมกลายเป็นสายธารอัคคีสีชาด หยดแล้วหยดเล่ารินไหลลงสู่ร่องลึกแห่งหุบผานิรันดร์ เสียงก้องกังวานดั่งเสียงคำรามของมังกรบรรพกาลสะท้อนสะเทือนไปทั่วห้วงมิติ ดึงสติของฉินเฟยให้หลุดพ้นจากห้วงภวังค์แห่งความทรงจำอันเจ็บปวด "อาจารย์... ท่านยังไม่ตายหรือ?" ฉินเฟยพึมพำ น้ำเสียงที่เคยสุขุมสั่นเครือเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ร่างชราในชุดคลุมสีเทาขาดวิ่นที่ยืนอยู่เบื้องหน้ามิใช่ภาพลวงตา ลมปราณรอบกายของอีกฝ่ายมิได้แผ่พุ่งด้วยความเกรี้ยวกราด ทว่ามันกลับหนักหน่วงและกดดันยิ่งกว่าขุนเขาไท่ซานทั้งลูก แววตาที่ทอดมองมาเต็มไปด้วยความลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรไร้ก้นบึ้ง "ความตายเป็นเพียงประตูบานหนึ่ง ฉินเฟย... เจ้าเดินมาไกลถึงเพียงนี้แล้ว เหตุใดจึงยังปล่อยให้เงาอดีตมาพันธนาการจิตวิญญาณเล่า?" เสียงของเซียนกระบี่เมฆา—ผู้ซึ่งฉินเฟยเคยเห็นดับสูญไปกับตาเมื่อสิบปีก่อน—ดังขึ้นในโสตประสาท มันเป็นน้ำเสียงที่เปี่ยมด้วยความเมตตาแต่ก็เย็นเยียบราวน้ำแข็งพันปี ฉินเฟยกำด้ามกระบี่ไร้ลักษณ์ในมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว เลือดในกายสูบฉีดด้วยความสับสนและระแวดระวัง วิถีดาบไร้ลักษณ์สอนให้เขาตัดสิ้นกิเลสและภาพลวงตาทั้งปวง แต่วินาทีนี้ หัวใจที่เคยสงบนิ่งดั่งน้ำในบึงลึกกลับกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "ท่านอาจารย์ ถูกเซียนกระบี่เมฆาและพรรคพวกสังหารต่อหน้าต่อตาข้า ข้าฝังร่างของท่านด้วยมือตนเอง... สิ่งที่อยู่ตรงหน้าข้าตอนนี้ คือสิ่งใดกันแน่? ผีสาง หรือจิตมารที่คอยกัดกินจิตใจของข้า?" ฉินเฟยเค้นเสียงถาม นัยน์ตาคมกริบฉายแววเจ็บปวดผสมผสานกับความดุดัน ร่างชราแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มนั้นเปี่ยมด้วยความเศร้าสร้อยและปรัชญาอันลึกซึ้ง "เจ้ามองเห็นเพียงเปลือกนอก... กระบี่ไร้ลักษณ์แท้จริงแล้วหาใช่การไม่มีกระบี่ แต่คือการไร้ซึ่งตัวตนและสิ่งยึดติด บัดนี้ ด่านเคราะห์สวรรค์เบื้องหน้าเจ้ามาถึงแล้ว ทวยเทพโบราณผู้หลับใหลนับหมื่นปีมิได้ส่งข้ามาเพื่อหลอกลวงเจ้า พวกเขาส่งข้ามาเพื่อ 'ทวงคืน' สัจธรรมที่เจ้าทำหล่นหาย" สิ้นคำกล่าว บรรยากาศรอบตัวก็แปรเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน มวลเมฆบนท้องฟ้าม้วนตัวเป็นเกลียวพายุสีดำสนิท สายฟ้าสีทองคำบริสุทธิ์นับพันสายฟาดผ่าลงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ แรงกดดันระดับมหาเทพทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด พื้นดินใต้ฝ่าเท้าแตกระแหงเป็นรอยแยกลึกนับพันวา กลืนกินทุกสิ่งให้จมดิ่งสู่ความมืดมิด ฉินเฟยรู้สึกได้ถึงพลังงานมหาศาลที่กำลังไหลทะลักเข้าสู่จุดตันเทียนของตน มันไม่ใช่ลมปราณธรรมดา แต่เป็น 'ปราณปฐมกาล' พลังอันบริสุทธิ์ที่สูญหายไปพร้อมกับการล่มสลายของทวยเทพโบราณ ร่างกายของเขาร้อนผ่าวดั่งถูกแผดเผาด้วยไฟบรรพกาล เส้นชีพจรทุกเส้นขยายตัวจนแทบฉีกขาด ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กายจนต้องคุกเข่าลงข้างหนึ่ง ใช้ดาบไร้ลักษณ์ปักลงกับพื้นเพื่อพยุงร่างไม่ให้ล้มพับ *อึ๹...* เสียงก้องกังวานดังขึ้นในศีรษะ ภาพเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อนผุดขึ้นมาอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ภาพเดิม... ภาพที่อาจารย์ถูกแทงทะลุหัวใจ ค่อยๆ เปลี่ยนมุมมองใหม่ ฉินเฟยในอดีตไม่ได้อ่อนแอเพราะปกป้องอาจารย์ไม่ได้ แต่เขาอ่อนแอเพราะ "ยึดติด" ในความแค้นและการแก้แค้นต่างหาก! วิถีดาบที่แท้จริงไม่เคยต้องการความโกรธเกรี้ยว มันต้องการความว่างเปล่าและความเด็ดเดี่ยวที่บริสุทธิ์ "อ๊ากกกกก!" ฉินเฟยเงยหน้าคำรามลั่น ปราณสีทองคำพวยพุ่งออกจากร่าง ทะลวงทะยานขึ้นสู่ชั้นฟ้า แหวกเมฆทมิฬจนเกิดเป็นช่องว่างขนาดมหึมา แสงสว่างเจิดจ้าอาบไล้ทั่วทั้งหุบผานิรันดร์ ร่างของอาจารย์ค่อยๆ เลือนหายไปในสายลม ทิ้งไว้เพียงประโยคสุดท้ายที่ก้องกังวานอยู่ในจิตวิญญาณ *‘จงใช้ชีวิตด้วยวิถีแห่งเจ้า... และก้าวข้ามขีดจำกัดแห่งเซียน’* เมื่อแสงสีทองสงบลง ฉินเฟยยืนหยัดขึ้นอีกครั้ง ดวงตาทั้งสองข้างเป็นประกายสีทองระยิบระยับ ลมปราณรอบตัวสงบนิ่งอย่างไร้คลื่นลม ทว่ากลับซ่อนเร้นพลังทำลายล้างที่สามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินไว้ภายใน การทะลวงผ่านสู่ขอบเขตเซียนบรรพกาลสำเร็จแล้วอย่างสมบูรณ์แบบ เขากำลังจะก้าวเดินออกไปจากหุบผานิรันดร์เพื่อสะสางบัญชีแค้นกับเซียนกระบี่เมฆาผู้ทรยศ ทว่า... ในวินาทีที่เขาก้าวเท้าข้ามผ่านม่านหมอกแห่งค่ายกลโบราณ กลิ่นอายอันคุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งก็ลอยมาแตะจมูก เงาร่างในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ ปักลายเมฆาโลหิตก้าวออกมาจากความว่างเปล่า รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของอีกฝ่าย พร้อมกับเสียงปรบมือเบาๆ ที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "เจ้าทำได้ดีมาก ฉินเฟย... ข้าเฝ้ารอวันนี้มานานเหลือเกิน วันที่ผลผลิตอันโอชะเติบโตเต็มที่ เพื่อที่ข้าจะได้ 'กลืนกิน' มัน" เซียนกระบี่เมฆาตัวจริงก้าวเหยียบย่างเข้ามาเบื้องหน้า โดยมีศีรษะของผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักกระบี่สวรรค์กลิ้งตกลงมาแทบเท้าของฉินเฟย ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานด้วยดีเสมอมาครับ กระบี่ไร้ลักษณ์ซาบซึ้งใจยิ่งนักครับ