การปะทะที่โรงเตี๊ยม

"เจ้าจะวางดาบลงดีๆ หรือจะให้ข้าตัดมือที่ถือมันอยู่ทิ้งไปเสียก่อน" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยไอสังหารพุ่งทะลุความเงียบงันภายในโรงเตี๊ยม 'มังกรหลับ' กลิ่นสุราหมักราคาถูกและควันธูปผสมปนเปกับไอคาวเลือดที่คละคลุ้ง ฉินเฟยนั่งนิ่งอยู่มุมอับของร้าน มือขวาประคองจอกสุราที่สั่นไหวเพียงเล็กน้อยตามแรงสั่นสะเทือนของพื้นไม้ใต้ฝ่าเท้า เขาไม่ได้เงยหน้ามองชายฉกรรจ์ห้าคนที่ล้อมโต๊ะของชายชราท่าทางซูบผอมผู้นั้นไว้ แต่สายตาของเขากลับจับจ้องเพียงหยดน้ำค้างบนขอบจอก ชายชราผู้ถูกล้อมมิได้ตอบโต้ เพียงแต่ก้มหน้าหัวเราะหึๆ ในลำคอ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ดาบเล่มนี้... ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อเข่นฆ่าผู้ที่อ่อนแอกว่า แต่ถูกสร้างมาเพื่อตัดขาดจากกิเลสที่ครอบงำจิตใจของพวกเจ้าอยู่" "ปากดี!" หนึ่งในกลุ่มชายฉกรรจ์ตวาดลั่น มันชักดาบยาวออกมาจากฝัก เสียงเหล็กกระทบกันดังกังวานบาดหู มันฟาดคมดาบหมายจะบั่นคอชายชราในคราเดียว ฉินเฟยถอนหายใจแผ่วเบา เขาไม่ได้ขยับตัวลุกขึ้น เพียงแต่สะบัดนิ้วดีดเศษตะเกียบไม้ที่หักติดมืออยู่ชิ้นหนึ่งออกไปโดยไม่หันมอง *เปรี้ยง!* เศษไม้พุ่งแหวกอากาศราวกับลูกศรอาคม ปะทะเข้ากับสันดาบของชายฉกรรจ์จนคมดาบเบี่ยงทิศทางไปอย่างรุนแรง แรงปะทะนั้นมหาศาลจนมือที่ถือดาบของมันสั่นระริกราวกับถูกสายฟ้าฟาด ชายฉกรรจ์ทรุดฮวบลงคุกเข่าด้วยความตระหนก สายตาหวาดหวั่นสอดส่ายหาต้นตอของการโจมตี "ใครกัน! ออกมาให้เห็นหน้าอย่าได้เล่นตลกเป็นหนูท่อ!" หัวหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์คำราม พลางกวาดสายตาไปรอบๆ โรงเตี๊ยม ฉินเฟยยังคงนิ่งเฉย เขาจิบสุราลงคออย่างใจเย็น พลางครุ่นคิดถึงวิถีดาบไร้ลักษณ์ที่อาจารย์เคยพร่ำสอน—การไม่เปิดเผยคมดาบคือการซ่อนความแข็งแกร่งไว้ในจุดที่มองไม่เห็นที่สุด ทว่าในยามที่ความอยุติธรรมมาเยือนตรงหน้า การนิ่งเฉยอาจหมายถึงความอ่อนแอที่เขาเคยพ่ายแพ้ในอดีตจนต้องเสียอาจารย์ไป เขาวางจอกสุราลง แผ่รังสีปราณที่สุขุมและลึกลับออกมาเพียงชั่วพริบตา โรงเตี๊ยมทั้งหลังพลันเงียบกริบจนได้ยินเสียงหยดน้ำที่ไหลริน "ดาบของพวกเจ้า... มันหนักไป" ฉินเฟยเอ่ยขึ้นเบาๆ น้ำเสียงของเขาเรียบเรื่อยแต่มั่นคง "หนักเพราะความโลภ หนักเพราะความกลัว และหนักเกินกว่าจะเข้าใจถึงสัจธรรมแห่งการปล่อยวาง" หัวหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์หันขวับมาทางฉินเฟย มันเห็นเพียงชายหนุ่มในชุดคลุมสีเทามอมแมมที่นั่งหันหลังให้ มันไม่รอช้า พุ่งทะยานเข้าหาฉินเฟยพร้อมดาบในมือที่รวบรวมปราณจนสว่างวาบราวกับเปลวเพลิง ฉินเฟยไม่ได้หันไปมองจนกระทั่งปลายดาบอยู่ห่างจากหลังเพียงคืบเดียว เขาสะบัดชายแขนเสื้อเพียงครั้งเดียว ปราณกระบี่ที่ไม่มีรูปทรงพุ่งออกจากปลายนิ้วราวกับสายลมพิฆาต มันไม่ได้ตัดผ่านร่างกาย แต่ตัดผ่าน 'จิตวิญญาณ' ของการต่อสู้จนดาบในมือของหัวหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์แตกละเอียดเป็นผงธุลีในพริบตา บรรยากาศในโรงเตี๊ยมหยุดชะงัก ชายฉกรรจ์ที่เหลือต่างผงะถอยหลังด้วยใบหน้าซีดเผือด พวกเขารู้ดีว่าหากชายผู้นี้เอาจริง ศีรษะของพวกเขาคงหลุดจากบ่าไปนานแล้ว "ไปเสีย ก่อนที่ข้าจะนึกเสียดายที่ปล่อยให้พวกเจ้ามีลมหายใจต่อ" ฉินเฟยกล่าวจบ ชายฉกรรจ์เหล่านั้นต่างลนลานวิ่งหนีออกจากโรงเตี๊ยมไปโดยไม่หันกลับมามอง ชายชราผู้ถูกล้อมลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาเดินเข้ามาใกล้ฉินเฟยที่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ดวงตาของชายชราคมกริบราวกับมองทะลุถึงตัวตนที่แท้จริงของอีกฝ่าย "วิชาดาบไร้ลักษณ์... สยบไร้ลักษณ์ด้วยความว่างเปล่า เจ้าคือศิษย์คนสุดท้ายของสำนักกระบี่เมฆาที่สาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อนใช่หรือไม่?" ฉินเฟยชะงักจอกสุราในมือ หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะไปเพียงเสี้ยววินาที เขาค่อยๆ หันกลับมามองชายชราด้วยแววตาที่เย็นชาและระแวดระวัง "ท่านเป็นใครกันแน่ เหตุใดจึงรู้จักสำนักที่ล่มสลายไปนานแล้ว" ชายชราหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหยิบจี้หยกที่แตกหักออกมาจากอกเสื้อ จี้หยกนั้นมีตราสัญลักษณ์ประจำสำนักกระบี่เมฆาที่ฉินเฟยคุ้นตาดีที่สุด เพราะมันคือของดูต่างหน้าของอาจารย์ที่เขาพกติดตัวไว้ตลอดก่อนที่จะถูกขโมยไปในคืนที่อาจารย์ถูกสังหาร "ข้าคือคนที่เฝ้ารอวันที่เจ้าจะเติบโตพอที่จะมารับ 'เศษเสี้ยวแห่งความจริง' คืนไป" ชายชรากล่าวพลางขยับตัวเข้ามาใกล้ "เซียนกระบี่เมฆาไม่ได้ต้องการเพียงแค่พลัง แต่มันกำลังจะกลับมาเอาชีวิตเจ้า... ในค่ำคืนที่ดวงจันทร์สีเลือดปรากฏเหนือยอดเขาไร้ลักษณ์ เจ้าเตรียมตัวพร้อมที่จะตายหรือจะฆ่ามันแล้วหรือยัง?" ยังไม่ทันที่ฉินเฟยจะได้เอ่ยปากถาม ความรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลก็กดทับลงมาทั่วทั้งอาณาบริเวณ ผนังโรงเตี๊ยมสั่นสะเทือนราวกับจะพังทลายลงในพริบตา พร้อมกับร่างของบุรุษในชุดขาวสะอาดสะอ้านที่ก้าวเข้ามาจากเงามืดของประตู ชายผู้นั้นคือผู้ที่เขารอคอยจะล้างแค้นมาตลอดสิบปี... เซียนกระบี่เมฆา ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและรักษามั่นในวิถีดาบไปพร้อมกับข้าในบทนี้นะครับ - กระบี่ไร้ลักษณ์