ก้าวแรกสู่การฝึก

"เจ้ากำลังพยายามจะยัดเยียดสิ่งที่เป็นอนัตตา ให้กลายเป็นสิ่งที่จับต้องได้หรือ ฉินเฟย?" เสียงทุ้มต่ำดังกังวานขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในถ้ำศิลาจารึก กลิ่นอายคาวเลือดจางๆ ที่ติดตัวฉินเฟยมาตั้งแต่การหลบหนีครั้งก่อนยังคงอบอวล แต่ในยามนี้ มันถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอายอับชื้นของละอองหินที่ถูกพลังปราณกดทับจนละเอียด ฉินเฟยนั่งขัดสมาธิอยู่เบื้องหน้าแท่นศิลาที่สลักรอยคมดาบปริศนา เหงื่อเม็ดโตไหลซึมผ่านไรผม ทว่าดวงตาของเขากลับนิ่งสนิทราวกับผิวน้ำที่ไร้กระแสลม เขาไม่ตอบคำถามนั้นทันที แต่ปล่อยให้จังหวะการหายใจของเขาประสานเข้ากับจังหวะของจักรวาล ปราณที่ไหลเวียนในเส้นชีพจรไม่ได้มุ่งเน้นการสะสมเพื่อทะลวงด่านเหมือนที่เหล่าผู้บำเพ็ญทั่วไปกระทำ แต่มันกำลังถูก "บดขยี้" "ข้าไม่ได้จะสร้างมันขึ้นมา ท่านอาจารย์" ฉินเฟยเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกคำพูดกลับหนักแน่นดุจหินผา "ข้าเพียงแค่กำลังกวาดล้างสิ่งที่ไม่ใช่ออกไป ต่างหาก" ฉินเฟยรวบรวมปราณทั่วร่างไว้ที่จุดตันเถียน ความเจ็บปวดจากการที่พลังปราณธรรมชาติต้องถูกบีบอัดจนกลายเป็นไอระเหยที่แหลมคมดุจเข็มพันเล่มแล่นพล่านไปทั่วร่าง การเปลี่ยนปราณให้เป็น "พลังดาบ" มิใช่การเพิ่มพูน แต่คือการสละทิ้ง เขาต้องสละความอบอุ่นของปราณเซียนที่เคยสั่งสมมา เพื่อแลกกับความเย็นเยียบที่บริสุทธิ์ถึงขีดสุด เขารับรู้ได้ถึงความเคลื่อนไหวภายนอก เซียนกระบี่เมฆากำลังกวาดสายตามองลงมาจากยอดเขาหอคอยทมิฬ ปราณสัมผัสของมันคมกริบดุจตาข่ายที่ไร้ช่องโหว่ มันไม่ได้ต้องการฆ่าเขาในทันที แต่มันกำลังเฝ้ารอ... รอให้ฉินเฟยบรรลุถึงขั้นที่พลังปราณจะกลั่นตัวจนถึงจุดสูงสุด เพื่อที่มันจะกลืนกินพลังนั้นเป็นอาหารเสริมให้แก่จิตมารของมัน *เจ้าช่างโง่เขลาเสียจริง* ฉินเฟยคิดในใจขณะที่เลือดหยดหนึ่งซึมออกมาจากมุมปาก *เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้เจ้าได้กินผลไม้ที่เจ้าเฝ้าประคบประงมมากับมืออย่างนั้นหรือ?* ฉินเฟยสะบัดนิ้วออกเป็นกระบวนท่าดาบในอากาศ ความว่างเปล่าสั่นสะเทือน พลังปราณที่เคยขุ่นมัวจากการบำเพ็ญทั่วไปบัดนี้ถูกบีบจนเป็นเส้นใยสีเงินยวงที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แต่มันสัมผัสได้ถึงความคมกริบที่สามารถตัดผ่านความว่างเปล่าได้จริงๆ ผิวหนังบนแขนของเขาเริ่มปริแตกจากแรงกดดันภายใน ทว่าแววตาของเขายังคงเย็นชาดุจดาบที่ผ่านการหล่อหลอมด้วยเลือดและหยาดน้ำตา "จงดับสูญไปพร้อมกับตัวตนของข้าเสีย" สิ้นคำกล่าว พลังปราณทั้งหมดก็ระเบิดออก—ไม่ใช่การระเบิดทำลายล้าง แต่เป็นการ "หลอมรวม" พลังดาบพุ่งพล่านเข้าสู่กระดูกและไขสันหลัง ความเจ็บปวดแสนสาหัสที่ฉินเฟยเผชิญนั้นมากกว่าการถูกคมดาบเชือดเฉือนนับร้อยเท่า แต่มันกลับทำให้เขารู้สึก "ตื่น" อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นี่คือวิถีดาบไร้ลักษณ์... วิถีที่ไม่มีรูปร่าง แต่มีอยู่ทุกหนทุกแห่ง ทันใดนั้นเอง เสียงหัวเราะที่ฟังดูเยือกเย็นและคุ้นเคยอย่างยิ่งก็ดังสะท้อนเข้ามาในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงจากภายนอก แต่เป็นเสียงที่ดังขึ้นจากความทรงจำอันมืดมิด "เจ้าเดินมาถูกทางแล้ว ศิษย์รัก... แต่เจ้าลืมไปหรือไม่ว่า ก่อนที่ข้าจะตาย ดาบในมือข้าหายไปไหน?" ฉินเฟยเบิกตาโพลง สมาธิที่กำลังจะบรรลุขั้นสูงแตกกระจายทันที เขาหันขวับไปมองที่เงามืดมุมถ้ำ ร่างหนึ่งในชุดขาวสะอาดตาทว่ากลับมีกลิ่นอายมารที่เข้มข้นจนน่าสะอิดสะเอียนกำลังก้าวออกมาจากความมืดมิด ร่างนั้นคือ "เซียนกระบี่เมฆา" ที่มาปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าเขาในระยะเพียงสามก้าว มือของมันไม่ได้ถือกระบี่ แต่มันหยิบสิ่งที่ฉินเฟยจำได้ติดตาขึ้นมาวางบนฝ่ามือ... มันคือ "เศษชิ้นส่วนด้ามดาบ" ที่หักสะบั้นของอาจารย์เขา! "เจ้าคิดว่าที่ข้าปล่อยให้เจ้าหนีมาจนถึงถ้ำนี้ เป็นเพราะข้าเมตตาเจ้าอย่างนั้นรึ?" เซียนกระบี่เมฆายิ้ม มุมปากที่บิดเบี้ยวเผยให้เห็นถึงความอำมหิต "ข้าเพียงแค่รอให้คนผู้หนึ่ง... มาเป็นกุญแจเปิดประตูสุดท้ายให้ข้าเท่านั้น และโชคไม่ดีเลยนะฉินเฟย... ที่คนผู้นั้นคือเจ้า" ฉินเฟยพยายามชักดาบของตนขึ้น แต่กลับพบว่าพลังปราณที่เพิ่งเปลี่ยนเป็นพลังดาบเมื่อครู่ กลับถูกแรงกดดันบางอย่างจากเศษชิ้นส่วนด้ามดาบนั้นตรึงไว้จนขยับไม่ได้ ราวกับเขากำลังถูกขังอยู่ในกรงขังที่เขาสร้างขึ้นมาเอง เซียนกระบี่เมฆายกมือขึ้นช้าๆ แรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่ฉินเฟยจนร่างของเขาจมลงไปในพื้นศิลา แต่นั่นไม่ใช่จุดจบของความเลวร้าย... "นั่นอะไร..." ฉินเฟยพึมพำเมื่อเห็นบางสิ่งที่ก้าวตามหลังเซียนกระบี่เมฆาออกมาจากเงามืด มันไม่ใช่คน... แต่เป็นร่างที่มีโครงหน้าคล้ายกับ "อาจารย์" ของเขาไม่มีผิดเพี้ยน ทว่าดวงตากลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยไอหมอกสีดำมืดมิด "ทักทาย 'ผลงานชิ้นเอก' ของข้าสิ ฉินเฟย" เซียนกระบี่เมฆาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสนุกสนาน "ศิษย์ทรยศที่สังหารอาจารย์ตนเอง... จะมีหน้าสู้กับร่างจำลองของอาจารย์ที่ข้าคืนชีพขึ้นมาด้วยความเคียดแค้นนี้ได้อย่างไร?" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางสายดาบที่เต็มไปด้วยรอยเลือดและสัจธรรมนี้ครับ แล้วพบกันในบทถัดไปนะครับ - กระบี่ไร้ลักษณ์