รอยร้าวในความเงียบ

“ถ้าคุณคิดจะใช้ความเงียบเป็นอาวุธล่ะก็... บอกไว้ก่อนนะคะว่ามันไม่ได้ผลกับฉันอีกต่อไปแล้ว” เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เธอยืนประจันหน้ากับคีรินกลางโถงทางเดินที่ตกแต่งด้วยพรมกำมะหยี่สีแดงสด ซึ่งดูราวกับรอยเลือดที่ไม่มีวันจางหายไปจากคฤหาสน์หลังนี้ คีรินไม่ได้ขยับกาย เขาเพียงแต่โน้มตัวพิงกรอบประตูไม้แกะสลัก ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองรินรดาด้วยความรู้สึกที่ยากจะอ่านออก มันมีทั้งความกระหาย ความเจ็บปวด และความหวงแหนที่เขาสั่งสมมานานจนแทบจะระเบิดออกมาเป็นเปลวเพลิง เขาปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่ของมันสักพัก ก่อนจะแค่นยิ้มที่มุมปาก “ความเงียบไม่ใช่ศัตรูของคุณหรอกรินรดา... มันคือเพื่อนแท้ที่ช่วยเก็บซ่อนความลับที่คุณพยายามจะขุดคุ้ยขึ้นมาต่างหาก” เขาขยับตัวก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ ทุกจังหวะการเดินดังก้องกังวานราวกับเสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ “คุณแน่ใจแล้วหรือว่า สิ่งที่คุณจะพบหลังจากก้าวข้ามเส้นบางๆ นี้ไป มันคือความจริงที่คุณต้องการจะเผชิญจริงๆ” รินรดาถอยหลังจนแผ่นหลังปะทะกับผนังเย็นเฉียบ เธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายไม้กฤษณาและกลิ่นดินชื้นจางๆ ที่ติดตัวเขามา กลิ่นที่ทำให้เธอวาบหวามและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน “ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นหุ่นเชิดให้ใครชักใย” เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวของเสียง “คุณคุมเกมนี้มานานเกินไป คีริน... ความลับของตระกูลคุณมันเน่าเฟะพอๆ กับวิธีที่คุณใช้กักขังฉันไว้ในสวนนั้น” คีรินยกมือขึ้น ไล้ปลายนิ้วไปตามกรอบใบหน้าของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลุกเร้ากระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่างของรินรดา เขาก้มลงกระซิบชิดใบหู เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามกดทับเอาไว้ “เน่าเฟะงั้นหรือ... หึ” เขาหัวเราะในลำคอ “ในความเน่าเฟะนั่นแหละที่มันเร่าร้อนที่สุด รินรดา คุณเองก็รู้ดี... ในตอนที่คุณอยู่ในอ้อมแขนของผม คุณไม่เคยปฏิเสธมันเลยแม้แต่ครั้งเดียว” รินรดาเม้มปากแน่น ความโกรธเคืองพุ่งพล่านแต่กลับถูกกลบด้วยสัมผัสร้อนผ่าวที่เขากำลังถ่ายทอดผ่านปลายนิ้ว เธอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือเพื่อเรียกสติ “นั่นมันเป็นแค่สัญชาตญาณสัตว์ป่าที่ถูกปลุกเร้า... ไม่ใช่ความรัก” “ความรัก?” คีรินผละออกเล็กน้อย ดวงตาเขาวาวโรจน์ด้วยความตัดพ้อ “คุณคิดว่าคนอย่างผมมีสิทธิ์ที่จะพูดถึงคำนั้นด้วยหรือ ในเมื่อสายเลือดที่ไหลเวียนอยู่ในตัวผมมันคือน้ำสาปแช่งที่พร้อมจะกัดกินทุกอย่างที่ผมรักให้มอดไหม้ไปกับกองเพลิง” เขากวาดสายตามองไปรอบห้องที่ดูอึดอัดแน่นหนาด้วยความกดดัน ราวกับว่ากำแพงคฤหาสน์กำลังบีบตัวเข้าหากัน รอยร้าวเล็กๆ บนเพดานเหนือศีรษะของรินรดาดูเหมือนจะขยายตัวขึ้นทีละน้อย... หรือบางที มันอาจจะเป็นเพียงจิตใจของเธอที่เริ่มแตกสลาย “ถ้าคุณคิดว่าผมเลวร้ายนัก...” เขาหยุดพูดเพียงครู่ ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าข้อมือเล็กของเธอแน่นขึ้น แต่ไม่ถึงกับทำให้เธอเจ็บ “คุณก็ลองผลักไสผมให้พ้นทางดูสิ... ลองดูว่าคุณจะทำได้นานสักแค่ไหน ก่อนที่กลิ่นอายของผมจะกลายเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้คุณหายใจออก” รินรดาจ้องมองดวงตาของเขา เห็นเงาสะท้อนของตัวเองในนั้น... เธอดูเปราะบางและสับสนเหลือเกิน ความสัมพันธ์ของเรามันเหมือนกับดอกไม้ราตรีที่บานสะพรั่งในเงามืด สวยงาม เย้ายวน แต่แฝงไปด้วยพิษร้ายที่พร้อมจะสังหารกันและกันได้ทุกเมื่อ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นมาจากปลายสุดของโถงทางเดิน เสียงนั้นหยุดกึกอยู่หน้าประตูใหญ่ ก่อนที่ความเงียบจะถูกทำลายลงด้วยเสียงเคาะประตูดังสนั่น “คุณคีรินครับ... พบจดหมายฉบับหนึ่งในห้องทำงานของคุณปู่ครับ มันถูกซ่อนไว้ใต้รอยแยกของพื้นไม้... จดหมายที่มีตราประทับของตระกูลเราเมื่อสามสิบปีก่อน” คีรินชะงัก ร่างกายของเขาสั่นไหวน้อยๆ จนรินรดาสัมผัสได้ ความตึงเครียดที่ลอยอยู่ในอากาศพุ่งสูงถึงขีดสุด เขาปล่อยมือจากเธอทันที สีหน้าของเขากลายเป็นเย็นชาดุจน้ำแข็งที่ถูกแช่แข็งไว้นับร้อยปี “เก็บมันไว้ที่เดิม!” คีรินตะโกนสั่งโดยไม่หันไปมองต้นเสียง “สายไปแล้วครับคุณคีริน... เพราะตอนนี้ คนที่กำลังถือจดหมายฉบับนั้นยืนอยู่หลังประตูบานนี้ และเธอกำลังอ่านข้อความในนั้นออกมาดังๆ ให้ทุกคนในบ้านได้ยิน!” รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก เมื่อสิ้นเสียงคำประกาศนั้น ประตูไม้บานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะเดินทางมาถึงคฤหาสน์หลังนี้ในยามวิกาลเช่นนี้ เธอคนนั้นยิ้มให้ทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ “สวัสดีค่ะคีริน... และสวัสดีค่ะคุณผู้หญิงคนใหม่ ดูเหมือนว่าวันนี้ความลับที่คุณพยายามเก็บไว้ จะถึงเวลาเปิดเผยสักทีนะคะ” รสรินกลิ่นกำมะหยี่หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปพร้อมกับรินรดานะคะ