การสำรวจความลับ

"ถ้าคุณคิดว่าการเดินสำรวจเรือนกระจกหลังเที่ยงคืนจะทำให้คุณพบเส้นทางไปสู่โลกภายนอกได้... รินรดา คุณกำลังประเมินความฉลาดของตัวเองสูงเกินไปนิดหน่อยนะคะ" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังมาจากเงามืดหลังกลุ่มกุหลาบดำคริสตัล รินรดาชะงักกึก มือที่กำลังสั่นเทาของเธอขยุ้มเข้าหากันจนเล็บจิกฝังลงบนฝ่ามือ กลิ่นไม้กฤษณาและควันบุหรี่จางๆ ที่ลอยมากับสายลมทำให้เธอมั่นใจได้ทันทีว่าใครยืนอยู่ตรงนั้น รินรดาไม่หันกลับไป เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามบังคับจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเหมือนกลองรบให้กลับมาเป็นปกติ ความเงียบงันในสวนหลังคฤหาสน์เวลานี้ช่างน่าสะพรึงกลัว ราวกับต้นไม้ทุกต้นกำลังเงี่ยหูฟังความลับที่เธอกำลังจะเปิดเผย "ฉันแค่ไม่ชอบการถูกขังเหมือนนกในกรงทองค่ะ คุณคีริน" เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ราบเรียบที่สุด แม้ในใจจะหวาดหวั่นจนแทบก้าวขาไม่ออก เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเชื่องช้าก้าวเข้ามาใกล้ แสงจันทร์ที่ลอดผ่านกิ่งไม้อำพรางร่างสูงใหญ่ของคีรินให้ดูเหมือนปีศาจในเทพนิยายกริมม์ เขาก้าวมายืนซ้อนหลังเธอ ระยะห่างเพียงไม่กี่นิ้วทำให้รินรดารู้สึกถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเขา มันเป็นความร้อนที่เย้ายวนและอันตรายในเวลาเดียวกัน "กรงทองงั้นหรือ?" คีรินโน้มตัวลงมากระซิบข้างใบหู ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาทำเอาขนอ่อนตามตัวรินรดาลุกชัน "คุณลืมไปแล้วหรือเปล่ารินรดา ว่าประตูบานที่คนทั่วไปใช้เข้าออกคฤหาสน์หลังนี้... มันไม่มีตัวตนสำหรับคนที่ได้รับ 'พันธะ' อย่างคุณหรอกนะ" มือหนาของเขาเอื้อมมาจับปลายคางของเธอ บังคับให้ใบหน้าเรียวสวยหันไปสบกับนัยน์ตาสีรัตติกาลที่ดูราวกับหลุมดำที่พร้อมจะสูบกลืนทุกอย่างที่ขวางหน้า คีรินลากนิ้วโป้งผ่านริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ อย่างย่ามใจ ท่าทางที่ดูเหมือนการหยอกเย้า แต่แฝงไปด้วยการคุกคามที่ทำให้รินรดารู้สึกหายใจไม่ออก "ปล่อยฉันค่ะ" เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน "ฉันต้องออกไปจากที่นี่... ความลับของครอบครัวฉันไม่ใช่ของเล่นที่คุณจะเก็บไว้ทำพันธะอะไรนั่น" "โถ... รินรดาที่น่าสงสาร" คีรินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูหม่นเศร้าแต่น่าหลงใหล "คุณคิดว่าการหา 'ทางออก' คือการเดินผ่านประตูไปอย่างนั้นหรือ? ความลับที่คุณตามหามันไม่ได้ซ่อนอยู่ในป่าทึบนอกเขตรั้วหรอกนะ แต่มันถูกฝังอยู่ในตัวคุณ... และทุกครั้งที่คุณพยายามจะหนี เลือดในกายคุณนั่นแหละที่กำลังจะเรียกหาผม" เขาสอดมือเข้าไปใต้เส้นผมยาวสลวยที่ปรกต้นคอ รินรดารู้สึกถึงความเย็นของแหวนเงินที่นิ้วของเขาซึ่งสัมผัสกับผิวหนัง มันเป็นสัมผัสที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณบางอย่างให้ตื่นขึ้น สัญชาตญาณที่ขัดแย้งกับความต้องการจะหนีอย่างรุนแรง เธอเกลียดเขา แต่ในขณะเดียวกัน กลิ่นกายของเขากลับทำให้เธอเหมือนคนเมามายที่โหยหาความเร่าร้อน "ฉันไม่เชื่อ" เธอพึมพำ แต่สายตากลับหลบวูบลงมองแผ่นอกแกร่งของเขาผ่านเสื้อเชิ้ตสีดำสนิท "ไม่เชื่อหรือครับ?" คีรินกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น เขาโน้มตัวลงจนหน้าผากแตะกัน "ถ้าอย่างนั้น เรามาพิสูจน์กันไหมว่า 'ทางออก' ของคุณคืออะไร... หรือจริงๆ แล้ว คุณแค่ต้องการให้ผม 'ขัง' คุณไว้ด้วยวิธีที่แน่นหนากว่าเดิมกันแน่" มือของเขาเลื่อนลงมาโอบรัดเอวบางไว้อย่างถือสิทธิ์ แรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันหนักแน่นพอที่จะทำให้รินรดารู้ว่าเธอไม่มีทางขัดขืนได้เลยในสถานการณ์เช่นนี้ ความตึงเครียดระหว่างคนทั้งคู่แผ่ขยายไปทั่วสวนเร้นลับ กลิ่นดอกไม้ราตรีที่ส่งกลิ่นหอมหวลยามดึกเริ่มทำให้ประสาทสัมผัสของหญิงสาวพร่าเลือน "คุณมันบ้า..." เธอรำพึงพลางพยายามเบี่ยงตัวหนี แต่กลับกลายเป็นว่ายิ่งทำให้ร่างกายของเธอเบียดชิดกับส่วนแข็งแกร่งของเขามากยิ่งขึ้น "ใช่ครับ ผมบ้า" คีรินตอบเสียงพร่า "บ้าที่ยังคงรอคอยให้คุณตระหนักได้เอง ว่ากรงที่แท้จริงไม่ใช่กำแพงคฤหาสน์... แต่เป็นหัวใจของคุณเองที่สั่นไหวทุกครั้งที่ผมเข้าใกล้" เขาขยับมือลูบไล้ไปตามแผ่นหลังผ่านเนื้อผ้าบางเบา ความวาบหวามเริ่มเข้ากัดกินสติของรินรดา เธอรู้สึกเหมือนพื้นดินใต้เท้าเริ่มสั่นคลอน ความมุ่งมั่นที่จะหาทางหนีค่อยๆ ถูกกลืนกินด้วยห้วงอารมณ์ที่เขากำลังปรนเปรอให้ แต่ในวินาทีที่เธอกำลังจะโอนอ่อนผ่อนตาม สัมผัสเย็นเยียบที่ต้นคอจากจี้สร้อยคอรูปกุญแจเก่าแก่ที่เธอแอบฉกมาจากห้องสมุดเมื่อตอนกลางวันก็กระตุกเตือนสติเธอขึ้นมา เธอกำมันไว้แน่นในมือที่ซ่อนอยู่ข้างหลัง และจังหวะที่คีรินกำลังหลงระเริงไปกับกลิ่นหอมอ่อนๆ จากผิวแก้มของเธอ รินรดาก็ตัดสินใจทำบางอย่างที่เขาไม่มีวันคาดคิด เธอรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ผลักอกเขาออกเต็มแรงก่อนจะหมุนตัววิ่งเข้าไปในเงามืดของแมกไม้ที่รกชัฏโดยไม่สนใจเสียงกิ่งไม้ที่บาดผิวหนัง คีรินไม่ได้วิ่งไล่ตามในทันที เขายืนนิ่งอยู่ที่เดิม มองตามเงาร่างของเธอไปด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่ดูเยือกเย็นจนน่าขนลุก "วิ่งไปสิ รินรดา..." เขากระซิบกับสายลม "ยิ่งเธอวิ่งลึกเข้าไปในเขาวงกตมากเท่าไหร่ ความจริงที่เธอพยายามหนีก็จะยิ่งกระชากเธอให้จมดิ่งลงลึกกว่าเดิมเท่านั้น" รินรดาวิ่งจนสุดแรงจนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูเหล็กดัดบานหนึ่งที่ดูเหมือนจะไม่เคยถูกเปิดใช้มาหลายสิบปี มันตั้งอยู่กลางทุ่งหญ้าว่างเปล่าไร้กำแพงล้อมรอบ ดูแปลกแยกและชวนให้พิศวง เธอรีบหยิบกุญแจในมือออกมาไขด้วยความหวังที่ริบหรี่ แต่ทันทีที่เสียงกริ๊กดังขึ้นพร้อมกับการแง้มเปิดของประตู สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหลังกลับไม่ใช่ทัศนียภาพของป่าหรือทางออกสู่โลกภายนอก มันคือห้องใต้ดินห้องเดิมที่เธอเพิ่งจากมาเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน... และที่นั่น มีร่างของชายอีกคนหนึ่งที่หน้าตาเหมือนคีรินทุกประการยืนรออยู่พร้อมกับมีดสั้นในมือ รสรินกลิ่นกำมะหยี่หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับการเปิดเผยครั้งนี้และร่วมลุ้นไปกับรินรดานะคะ