คำสารภาพท่ามกลางกลิ่นเหล้า

“ถ้าคุณคิดว่าการดื่มจนครองสติไม่ได้ จะทำให้คุณดูน่าสงสารในสายตาฉัน... คุณคิดผิดถนัดค่ะ คีริน” รินรดาวางแก้วคริสตัลลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเสียงดังจนเกิดเสียงสะท้อนไปทั่วห้องโถงกว้างที่อบอวลไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพงและกลิ่นไม้หอมจางๆ กลิ่นที่คุ้นเคยซึ่งตอนนี้มันกลับดูพร่าเลือนด้วยไอระเหยของวิสกี้ที่ชายตรงหน้าเพิ่งกระดกจนหมดขวด คีรินทรุดกายลงบนโซฟาหนังตัวยาว ดวงตาคมกริบที่มักจะเฉียบขาดและเย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลก บัดนี้กลับฉายแวววูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัดแรง มือหนาที่สั่นเทาเล็กน้อยเอื้อมไปคว้าขวดใหม่ ก่อนจะถูกรินรดาตบลงบนมืออย่างแรงจนเขาต้องยอมปล่อย “อย่ามาทำเป็นตัดสินคนอื่น ทั้งที่ตัวคุณเองยังไม่รู้จักแม้แต่เงาของตัวเองเลยด้วยซ้ำ รินรดา” เสียงของเขาแหบพร่า สั่นพร่าด้วยความมึนเมา ทว่ากลับแฝงไปด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน เขาเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาว สายตานั้นไม่ได้มองแค่ใบหน้า แต่มันเหมือนกำลังทะลุทะลวงเข้าไปถึงจิตวิญญาณที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความมุ่งมั่นของเธอ “ฉันรู้จักตัวฉันดีค่ะ และฉันก็รู้ด้วยว่าคุณกำลังหนี” หญิงสาวก้าวเข้าไปใกล้ กลิ่นกายหอมอ่อนๆ แบบดอกไม้ราตรีของเธอตีกับกลิ่นเหล้าที่แผ่ออกจากตัวเขาจนน่าเวียนหัว “หนีจากสิ่งที่ตระกูลคุณทิ้งไว้ หนีจากความจริงที่คุณฝังไว้ในสวนแห่งนั้น” คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเจ็บปวดมากกว่าเย้ยหยัน เขาคว้าข้อมือเธอไว้ด้วยแรงมหาศาล ดึงร่างบางให้ถลาเข้ามาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวรินรดใบหน้า “ความจริงงั้นหรือ? คุณอยากรู้ความจริงขนาดนั้นเลยรึไง...” เขาลุกขึ้นยืนโอนเอน ร่างสูงใหญ่ก้าวถอยหลังไปพิงชั้นหนังสือโบราณ รินรดาเห็นเพียงความเปราะบางที่พังทลายลงในชั่วพริบตา คีรินไม่ได้แข็งแกร่งอย่างที่เขาพยายามสร้างภาพลักษณ์เอาไว้ ทุกรอยยับบนเสื้อเชิ้ตที่ปลดกระดุมออกสองสามเม็ดนั้นสะท้อนถึงความพ่ายแพ้ต่อคำสาปที่เกาะกินใจเขามาเนิ่นนาน “คุณไม่เข้าใจหรอก ริน... กลิ่นกำมะหยี่ที่คุณตามหา มันไม่ใช่แค่ดอกไม้ แต่มันคือเลือด คือพันธะที่รัดรึงคอฉันไว้จนแทบหายใจไม่ออก” มือหนาเลื่อนจากข้อมือขึ้นมาสัมผัสพวงแก้มเนียนแผ่วเบา ปลายนิ้วหยาบกร้านนั้นสั่นระริก “ทุกครั้งที่ฉันอยู่ใกล้คุณ ฉันได้กลิ่นความตาย... กลิ่นหอมหวานที่พาฉันไปสู่ขุมนรกที่ฉันไม่มีวันปีนกลับขึ้นมาได้” รินรดาใจเต้นรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะสัมผัสที่คาดไม่ถึงนี้ เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวหนังของเขา ความเหงาที่ยาวนานนับศตวรรษกำลังส่งผ่านออกมาทางสายตาที่พร่าเลือนของเขา “งั้นก็ไม่ต้องปีนกลับมาค่ะ” รินรดากระซิบ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลลงจนน่าประหลาด เธอตัดสินใจก้าวข้ามเส้นกั้นที่เธอขีดไว้เอง “ถ้าสวนนั้นมันคือขุมนรก งั้นเราก็มาจมลงไปพร้อมกันที่นี่... ที่นี่และตอนนี้” คีรินชะงัก สายตาที่เคยเมามายกลับมีประกายบางอย่างที่อันตรายกว่าเดิมวาบขึ้นมา เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน กลิ่นวิสกี้ที่หอมแรงปนเปกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของเขาทำให้รินรดาสติพร่าเลือน “คุณไม่รู้หรอกว่าคุณกำลังเล่นกับไฟกองไหน รินรดา” เขาพึมพำ ก่อนจะประทับจูบลงบนริมฝีปากเธออย่างหนักหน่วงและเร่าร้อน เป็นจูบที่ไม่มีความอ่อนหวาน มีแต่ความกระหาย ความอัดอั้น และความปรารถนาที่ถูกเก็บกดมาเนิ่นนาน รินรดาจูบตอบ มือบางกำปกเสื้อเชิ้ตของเขาแน่น แรงอารมณ์ของเขาส่งผ่านเข้ามาถึงเธอกลายเป็นความรุ่มร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ท่ามกลางความมืดมิดของห้องโถง และแสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านกระจกสีเข้ามาเป็นลำ ความลับที่เขาพยายามปกปิดดูเหมือนจะเริ่มปริแตกออก เมื่อคีรินผละจูบออกช้าๆ สายตาของเขามองลึกเข้าไปในดวงตาเธอด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก “ฉันเคยเตือนคุณแล้ว...” เขาพูดด้วยเสียงที่แหบแห้งที่สุดเท่าที่เขาเคยเปล่งออกมา ก่อนจะรั้งเธอเข้ามากอดไว้แน่นจนแทบกลืนหายไปกับอก “ถ้าคุณอยากรู้ความจริง... คุณต้องยอมรับราคาที่ต้องจ่ายให้ได้” ทว่าในจังหวะที่มือของเขาเลื่อนไปแตะที่สลักล็อคสร้อยคอรูปกุญแจเก่าแก่ที่รินรดาสวมติดตัวไว้ตลอดเวลา ประตูกระจกบานใหญ่ที่เชื่อมต่อกับสวนเร้นลับด้านหลังกลับถูกผลักออกอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ร่างของชายชราในชุดสูทสีเทาหม่นที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อนยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ในมือของเขาถือกล่องกำมะหยี่สีดำสนิทที่ดูเก่าจนแทบจะกลายเป็นผง คีรินที่เมามายกลับผงะถอยหลังด้วยความหวาดกลัวที่รุนแรงจนน่าตกใจ เขาปล่อยมือจากรินรดาทันที “สายไปแล้วคีริน...” ชายชรากล่าวเสียงเรียบ เย็นเยียบจนน่าขนลุก “กุญแจที่อยู่ในมือผู้หญิงคนนี้ จะเปิดประตูนรกที่ไม่มีวันปิดลงได้อีกต่อไป” รสรินกลิ่นกำมะหยี่ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันที่แสนเปราะบางนี้ด้วยกันนะคะ