ความอึดอัดใจ

“ถอยออกไปนะคะ... คุณคีริน” เสียงของรินรดาแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับความเงียบงันภายในห้องสมุดเก่าแก่ กลิ่นกระดาษโบราณผสมกับกลิ่นกายจางๆ ที่คุ้นเคยของชายหนุ่มตรงหน้ากำลังทำให้ประสาทสัมผัสของเธอปั่นป่วน เธอพยายามขยับเท้าถอยหลัง แต่แผ่นหลังกลับปะทะเข้ากับชั้นหนังสือไม้โอ๊กหนักอึ้ง เส้นทางเดียวที่เธอเหลืออยู่คือพื้นที่วงแคบๆ ที่เขาสร้างขึ้นด้วยลำแขนแกร่งทั้งสองข้างที่กักขังเธอไว้ คีรินไม่ตอบโต้ด้วยวาจา ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของหญิงสาว ราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่างที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้สีหน้าที่พยายามเรียบเฉย ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาค่อยๆ เคลื่อนผ่านเส้นผมที่ระอยู่ข้างแก้มของรินรดาอย่างเชื่องช้า สัมผัสที่แผ่วเบาราวกับขนนกกลับสร้างกระแสไฟฟ้าแปลบปลาบไปทั่วร่างของเธอ “ถอยงั้นหรือ... รินรดา” เขาพึมพำ น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยแรงปรารถนาที่พยายามสะกดกลั้นไว้ “คุณก็รู้ดีแก่ใจว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้ ตราบใดที่กุญแจดอกนั้นยังคงอยู่ในกำมือผม และคำสาปยังคงร้อยรัดเราไว้ด้วยกัน” รินรดากลั้นหายใจ หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก เธอรู้ว่ายิ่งพยายามดึงดัน ความปรารถนาในใจเธอก็ยิ่งตอกย้ำว่าสิ่งที่เขากล่าวเป็นความจริง เธอต้องการหนีไปจากคฤหาสน์หลังนี้ หนีไปจากสัมผัสที่ทำให้เธอสูญเสียการควบคุม แต่ทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้ แรงดึงดูดประหลาดกลับรั้งให้เธออยู่กับที่ เหมือนแมลงเม่าที่โผบินเข้าสู่เปลวไฟด้วยความเต็มใจ “ฉันไม่ได้เป็นของเล่นของคุณ... เราไม่ใช่ส่วนหนึ่งของคำสาปพวกนั้น” เธอพยายามเอ่ยประโยคที่ดูหนักแน่นที่สุด แม้ว่าเสียงของเธอจะสั่นเครือก็ตาม คีรินหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความสดใส แต่กลับแฝงไปด้วยความร้าวรานใจ เขาขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะที่ปลายจมูกของเธอ กลิ่นกำมะหยี่และไวน์หมักบ่มชั้นดีจากตัวเขาทำเอาหญิงสาวมึนงง “งั้นบอกผมมาสิ... บอกมาว่าร่างกายของคุณไม่ได้ต้องการผม บอกมาว่าความรู้สึกที่กำลังเดือดพล่านอยู่ใต้ผิวหนังของคุณในตอนนี้ คือความเกลียดชัง ไม่ใช่ความโหยหา” เขากดร่างแกร่งเข้าหาเธอช้าๆ จนระยะห่างระหว่างอกของทั้งสองแทบจะเหลือศูนย์ ความอึดอัดใจที่รินรดาแบกไว้ดูเหมือนจะแตกสลาย เธออยากจะผลักเขาออกไป แต่แขนของเธอกลับไร้เรี่ยวแรง ราวกับถูกมนต์สะกดบางอย่างที่เขาปล่อยออกมา ร่างกายของเธอกำลังทรยศต่อเหตุผลของเธออย่างสิ้นเชิง มือหนาของเขาเลื่อนต่ำลงมาที่เอวคอดกิ่ว กดปลายนิ้วลงไปเบาๆ ราวกับการสำรวจอาณาเขตที่เขาปรารถนาจะยึดครอง รินรดาเผลอหลุดเสียงครางหวานหูออกมาโดยไม่ตั้งใจ ก่อนจะยกมือขึ้นปิดปากตัวเองด้วยความตกใจ ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาทันที “เห็นไหม...” คีรินกระซิบชิดใบหู “คุณโกหกผมไม่ได้หรอก รินรดา ความลับที่คุณพยายามค้นหา มันก็อยู่ในที่ที่เดียวกับที่ความปรารถนาของคุณซ่อนอยู่นั่นแหละ” “ฉัน... ฉันแค่อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวของฉัน...” เธอพยายามเปลี่ยนบทสนทนา ทั้งที่ในใจกำลังสับสนจนแทบแตกสลาย “ถ้าอยากรู้ ก็ต้องยอมแลก...” คีรินเว้นจังหวะ ลมหายใจของเขาเริ่มหอบถี่ขึ้น “ยอมแลกกับตัวตนของคุณ ยอมให้ผมเป็นคนนำทางเข้าสู่สวนเร้นลับที่ไม่มีใครเคยได้ย่างกรายเข้าไป...” ในวินาทีนั้นเอง แสงจันทร์ที่ลอดผ่านบานหน้าต่างกระจกสีตกลงมากระทบบนใบหน้าของคีริน ทำให้รินรดาเห็นแววตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความเย็นชาอย่างที่เคยเป็น แต่เป็นความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความต้องการที่รุนแรง เธอรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างจากพื้นห้องสมุด ราวกับว่าคฤหาสน์ทั้งหลังกำลังตอบรับต่อการตัดสินใจของเธอ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องสมุด ก่อนที่บานประตูบานใหญ่จะถูกผลักออกช้าๆ ร่างเงาของชายชราในชุดสูทสีเข้มยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาดูซีดเผือดและดวงตาคู่นั้นดูราวกับหลุดออกมาจากอดีตที่รินรดากำลังตามหา เขาถือกล่องไม้แกะสลักเก่าคร่ำคร่าใบหนึ่งไว้ในมือ “คุณคีรินครับ...” ชายชรากล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “ถึงเวลาที่ต้องเปิดเผยสิ่งที่อยู่ในนั้นแล้วครับ... ก่อนที่ความลับของสวนเร้นลับจะกลืนกินทุกคนในบ้านหลังนี้ไปเสียก่อน” คีรินผละออกจากรินรดาอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและเคร่งเครียดทันที เขาหันกลับมามองรินรดาด้วยสายตาที่เธออ่านไม่ออกอีกครั้ง ก่อนจะคว้ากล่องไม้นั้นมาไว้ในมือ แล้วหันไปพูดกับเธอสั้นๆ “ถ้าคุณอยากรู้ความจริงทั้งหมด... จงตามผมมา แต่เตือนไว้ก่อนนะว่า หลังจากคืนนี้ไป... คุณจะไม่มีวันกลับไปเป็นคนเดิมได้อีกเลย” รสรินกลิ่นกำมะหยี่ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสำรวจความลับไปกับรินรดาและคีรินในตอนนี้ด้วยใจจริงนะคะ