รอยประทับแห่งราคะ

“คุณไม่มีวันหนีพ้นจากกรงขังนี้หรอก รินรดา... ไม่ว่าจะด้วยร่างกาย หรือแม้แต่จิตวิญญาณที่สั่นคลอนของคุณเอง” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยแรงอารมณ์ดั่งเสียงคำรามของสัตว์ป่าที่กำลังหิวโซ กระซิบชิดใบหูของหญิงสาว ลมหายใจอุ่นร้อนของคีรินปัดผ่านผิวแก้มใส กลิ่นน้ำหอมไม้กฤษณาจางๆ ผสมกับกลิ่นอายความลึกลับของคฤหาสน์หลังนี้กำลังโอบล้อมรินรดาไว้จนแทบขาดใจ รินรดาสะดุ้งสุดตัวเมื่อแผ่นหลังของเธอสัมผัสเข้ากับผนังห้องสมุดที่เย็นเยียบ ในขณะที่ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มทาบทับลงมา กักขังเธอไว้ในวงแขนแกร่งที่เปรียบดั่งโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น รินรดาเชิดหน้าขึ้น แม้ดวงตาคู่สวยจะสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนก แต่เธอก็พยายามรักษาความแข็งแกร่งเอาไว้ “คฤหาสน์หลังนี้อาจจะเป็นกรงขัง... แต่ตัวคุณต่างหากล่ะคะที่ติดอยู่ในนั้นมากกว่าใคร” คีรินแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความสุข หากแต่เป็นความสมเพชที่เจือด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อน เขาใช้นิ้วเรียวยาวไล้ไปตามแนวสันกรามของหญิงสาวอย่างเชื่องช้า สัมผัสที่ปลุกเร้าให้เลือดในกายของเธอสูบฉีดจนร้อนผ่าว “ฉลาดนักนะ... แต่น่าเสียดายที่ความฉลาดนั้นไม่เคยช่วยให้คุณรอดพ้นจากพันธะที่ฉันขีดเส้นไว้ได้เลย” ปลายนิ้วหยาบกร้านเลื่อนลงมาหยุดที่ลำคอระหง ก่อนจะกดไล้น้ำหนักลงบนผิวเนื้ออ่อนนุ่มเบาๆ ราวกับกำลังหยอกเย้าเหยื่อที่ไร้ทางสู้ รินรดาพยายามเบี่ยงหน้าหนี แต่คีรินกลับคว้าคางมนให้เงยขึ้นสบตา สายตาคู่นั้น... สายตาที่ซ่อนความลับนับพันปีเอาไว้ กำลังแผดเผาเธอจนแทบละลาย “ปล่อยฉัน...” เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบขาดห้วง เมื่อฝ่ามือร้อนผ่าวของเขาแทรกผ่านสาบเสื้อผ้าที่ยุ่งเหยิง เข้าไปสัมผัสกับผิวพรรณที่สั่นสะท้านภายใต้ชุดผ้าไหมเนื้อบาง “ปล่อยงั้นหรือ?” เขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบจะชิดกัน “ฉันเตือนคุณแล้วใช่ไหม ว่าอย่าได้ลองดีกับไฟ... ในเมื่อคุณเลือกที่จะยั่วยุด้วยคำพูดเหล่านี้ รินรดา คุณก็ต้องรับผลของมันให้ถึงที่สุด” ริมฝีปากหยักลึกประกบลงบนซอกคอขาวเนียนอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง แรงขบเม้มที่จงใจสร้างความรู้สึกเจ็บปวดปนซ่านสยิวทำให้รินรดาหลุดเสียงครางแผ่วออกมาโดยไม่ตั้งใจ มือของเขาไม่ได้หยุดอยู่เพียงแค่การสัมผัส แต่เขากำลัง ‘ประทับ’ รางวัลแห่งความดื้อรั้นลงบนร่างกายของเธอ ความร้อนจากริมฝีปากของคีรินแผ่ซ่านไปทั่วผิวหนังที่ถูกสัมผัส รินรดาพยายามยกมือขึ้นผลักแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ แต่กลับกลายเป็นว่าเธอกลับยึดเกาะเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นขึ้นเมื่อความวาบหวามถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์ คีรินจงใจเน้นย้ำรอยประทับนั้นด้วยความปรารถนาที่ยากจะควบคุม รอยสีกุหลาบช้ำจางๆ เริ่มปรากฏขึ้นบนผิวเนื้อนวลตา ราวกับเป็นสัญลักษณ์ประกาศความเป็นเจ้าของอย่างเด็ดขาด เขายืดตัวขึ้นเล็กน้อย กวาดสายตามองรอยจูบที่เขาฝากไว้บนคอระหงและลาดไหล่เนียนของเธอด้วยความพึงพอใจ แววตาของคีรินไม่ได้มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่ มีเพียงราคะที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้มอดไหม้ “นี่คือหลักฐาน... ว่าไม่ว่าคุณจะพยายามหนีไปไกลแค่ไหน ร่างกายของคุณก็จะเป็นของฉันตลอดไป” รินรดาหอบหายใจถี่ สายตาของเธอพร่าเลือนด้วยม่านน้ำตาและความสับสน “คุณทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร... ความแค้น หรือความต้องการที่ไม่มีวันสิ้นสุดกันแน่” คีรินไม่ตอบคำถามนั้นทันที เขากลับใช้นิ้วโป้งเกลี่ยรอยแดงที่เขาเพิ่งสร้างขึ้นอย่างทะนุถนอมในแบบที่ขัดกับความดิบเถื่อนก่อนหน้านี้ “บางที... มันอาจจะเป็นทั้งสองอย่าง” เขาก้มลงกระซิบที่ข้างหูอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ทำให้อารมณ์ของเธอปั่นป่วนจนไร้ทิศทาง “คืนนี้... อย่าได้คิดว่าจะได้นอนหลับอย่างสงบเลยนะรินรดา เพราะฉันยังมีวิธีอีกมากมายที่จะทำให้คุณไม่มีวันลืม... ว่าใครคือผู้เป็นเจ้าของลมหายใจของคุณในคฤหาสน์แห่งนี้” ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องสมุดที่ดังขึ้นสามครั้งอย่างหนักแน่นก็ทำลายบรรยากาศอันร้อนระอุลงทันที คีรินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาของเขาเปลี่ยนจากความหลงใหลเป็นความเย็นชาในชั่วพริบตา เขาก้าวถอยหลังออกห่างจากรินรดาเพียงก้าวเดียว ก่อนที่บานประตูบานใหญ่จะค่อยๆ แง้มเปิดออกด้วยฝีมือของแม่บ้านชราผู้มีแววตาประหลาด นางไม่ได้มองมาที่รินรดา แต่จ้องเขม็งไปที่รอยประทับบนคอของหญิงสาวด้วยความตกใจจนมือที่ถือถาดเงินสั่นระริก “คุณท่านคะ... แขกที่คุณรอคอยมาถึงแล้วค่ะ... และดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้มาคนเดียว” คีรินหันไปมองบานประตูที่เปิดกว้าง แล้วแค่นหัวเราะในลำคอที่ดูเย็นเยียบจนรินรดารู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง “บอกเขาให้รอไปก่อน... แล้วไปหยิบเอกสารที่อยู่ในตู้ลับมาให้ฉัน รินรดาต้องรู้ความจริงทั้งหมดเสียทีว่าทำไมตระกูลของเธอถึงต้องจบลงที่นี่... ตั้งแต่คืนที่เลือดสีน้ำเงินถูกหลั่งรินลงบนพื้นหินอ่อนนั่น” รสรินกลิ่นกำมะหยี่ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสำรวจความลับไปกับรินรดาและคีรินในตอนนี้ด้วยใจจริงนะคะ