การเผชิญหน้า

“ในเมื่อความจริงมันเน่าเฟะจนเกินกว่าจะกลืนลงคอได้... เธอจะดันทุรังขุดมันขึ้นมาทำไมกัน รินรดา?” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันดังมาจากเงามืดมุมห้อง รินรดาชะงักฝีเท้า หัวใจที่เต้นรัวอยู่ในอกแทบจะหยุดทำงานเมื่อร่างสูงสง่าของ ‘คุณหญิงอลิสา’ ก้าวออกมาจากม่านกำมะหยี่สีเลือดนก ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องมาที่เธอราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังมองเหยื่อผู้โง่เขลา “ดิฉันต้องการแค่คำตอบค่ะ” รินรดาเชิดหน้าขึ้น แม้ฝ่ามือจะสั่นเทาจนต้องกำเข้าหากันแน่น “เรื่องที่เกิดขึ้นกับครอบครัวดิฉันในคฤหาสน์หลังนี้ มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และคุณหญิงก็รู้ดีที่สุด” อลิสาหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นรมย์ เธอเดินวนรอบตัวรินรดาช้าๆ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระคนกลิ่นจางๆ ของดอกไม้ราตรีโชยปะทะจมูก “ความจริงมักมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ รินรดา และเธอก็จ่ายไปมากแล้ว... ทั้งความบริสุทธิ์ ทั้งหัวใจที่เต้นให้ชายที่อันตรายที่สุดในตระกูลนี้” รินรดากัดริมฝีปากแน่นเมื่อคำพูดนั้นจี้จุดอ่อน เธอไม่ได้ตั้งตัวเลยเมื่ออลิสาเข้ามาประชิดตัวและใช้ปลายนิ้วเย็นเฉียบเชยคางเธอขึ้น “คีรินไม่ใช่คนของเธอ เขาเป็นเพียงเครื่องมือของคำสาป และตอนนี้... ถึงเวลาที่เครื่องมือชิ้นนี้ต้องทำหน้าที่กำจัดสิ่งที่ขัดขวางเสียที” ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานที่ถูกล็อกไว้ก็ถูกกระแทกเปิดออก ร่างสูงใหญ่ของคีรินก้าวเข้ามาด้วยแววตาที่ดุดันราวกับพายุ คีรินไม่ได้มองไปที่รินรดา ทว่าสายตาของเขากลับจับจ้องไปที่หญิงสูงวัยผู้เป็นดั่งเจ้าชีวิต “ปล่อยเธอ” คีรินสั่ง เสียงนั้นเรียบนิ่ง ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล “แกกล้าสั่งฉันหรือ คีริน?” อลิสายิ้มมุมปาก “หรือว่าความสัมพันธ์ร้อนแรงบนเตียงนั่นมันทำให้แกลืมไปแล้วว่าสายเลือดที่ไหลเวียนอยู่ในตัวแก มันเป็นของใคร?” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนเหมือนอากาศถูกสูบออกไปจนหมด รินรดารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออกเมื่อเห็นคีรินขยับกายเข้ามาใกล้ เขาคว้าข้อมือของเธอและดึงให้ไปหลบอยู่ด้านหลัง ก่อนจะก้าวเผชิญหน้ากับอลิสาในระยะประชิด “ความสัมพันธ์ของผมกับรินรดาไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องยุ่ง” คีรินกดเสียงต่ำ ก่อนจะขยับเข้าไปกระซิบข้างหูหญิงสูงวัย “และถ้าคุณแตะต้องเธอแม้แต่เส้นผมเดียว... ผมจะทำให้คุณเห็นว่านรกบนดินที่แท้จริงน่ะ หน้าตาเป็นอย่างไร” อลิสาแค่นหัวเราะ ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปทิ้งไว้เพียงสายตาอาฆาตที่กรีดลึกไปถึงกระดูกดำ เมื่อบานประตูปิดลง ความกดดันในห้องกลับเปลี่ยนทิศทาง รินรดาสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างสูงที่กำลังหันมาหาเธอ คีรินคว้าไหล่บางของเธอไว้ ดวงตาที่เคยเย็นชาบัดนี้สั่นไหวด้วยอารมณ์ที่อ่านยาก เขาโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะแก้ม “เธอมันโง่... รินรดา รู้ไหมว่าการก้าวเข้ามาในห้องนี้มันอันตรายแค่ไหน” “แล้วคุณจะทำอะไรล่ะคะ?” รินรดาท้าทาย แม้ร่างกายจะอ่อนระทวยด้วยความกลัวผสมกับความปรารถนาที่เขามักจะจุดไฟให้เสมอ “ฆ่าดิฉันทิ้งเพื่อปกป้องความลับของคุณเหมือนคนอื่นๆ งั้นหรือ?” คีรินไม่ตอบ เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ก่อนจะกดจูบลงมาอย่างรุนแรงและเร่าร้อน เป็นการจูบที่ไม่มีความอ่อนหวานเจือปน มีเพียงความโหยหาและความบ้าคลั่งที่อัดอั้นมานาน มือหนาของเขาเลื่อนไปที่แผ่นหลังบาง กระชากชุดเดรสผ้าไหมของเธอจนกระดุมหลุดกระเด็น เผยให้เห็นผิวขาวเนียนที่ขึ้นสีระเรื่อด้วยความตกใจ “ฉันไม่ได้อยากฆ่าเธอ” เขาพึมพำชิดริมฝีปากเธอ ก่อนจะผลักร่างบางให้ชิดติดกับผนังห้อง “ฉันอยากให้เธอจำไว้ว่า... แม้แต่ความตายก็พรากเธอไปจากฉันไม่ได้ รินรดา” เขาซุกไซ้ใบหน้าไปตามซอกคอหอมกรุ่น สัมผัสจากไรหนวดและริมฝีปากอุ่นร้อนทำเอาสติของรินรดาพร่าเลือน ความโกรธแค้นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยคลื่นอารมณ์ที่ถาโถม มือเล็กจิกเกร็งไปที่บ่ากว้างของเขา สัมผัสที่รุนแรงแต่กลับเต็มไปด้วยความจงใจทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกแผดเผาให้มอดไหม้ไปพร้อมกับเขาในสวนเร้นลับแห่งนี้ “คีริน... ไม่...” เธอประท้วงเสียงแผ่ว ขณะที่มือหนาเลื่อนลงไปสัมผัสจุดที่เร่าร้อนที่สุดภายใต้ชุดชั้นในลูกไม้ เขากระตุกยิ้มอย่างผู้ชนะ “ปฏิเสธฉันสิ... ถ้าเธอทำได้” คีรินอุ้มร่างของเธอขึ้นจนเท้าลอยจากพื้น รินรดารัดขาเรียวรอบเอวสอบของเขาโดยสัญชาตญาณ ความวาบหวามจากการสอดประสานสายตาและความใกล้ชิดทำให้อารมณ์ของทั้งคู่พุ่งสูงถึงขีดสุด ไม่ใช่แค่ความต้องการทางกาย แต่คือการประกาศความเป็นเจ้าของท่ามกลางความมืดมิดที่รายล้อม ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง เสียงนั้นก้าวเข้ามาหยุดนิ่ง ก่อนที่มือหนึ่งจะค่อยๆ บิดลูกบิดประตูที่ถูกล็อกไว้จากด้านนอก คีรินชะงัก รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างภายใต้ช่องว่างใต้ประตู... เงาร่างนั้นสวมรองเท้าหนังแบบเดียวกับที่ ‘พ่อ’ ของเธอเคยสวมในรูปถ่ายใบเก่าที่เธอพยายามตามหามาตลอดชีวิต “เปิดประตูเดี๋ยวนี้ คีริน...” เสียงแหบพร่าที่ดังลอดออกมาทำให้หัวใจของรินรดาร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม “ลูกชายคนโตของฉัน... ถึงเวลาชำระหนี้เลือดที่แกขโมยมาจากฉันแล้ว”