ร่องรอยของการทรยศ

"อย่าออกไปจากเตียงนี้... ไม่ว่าใครจะเรียกชื่อคุณก็ตาม" คำสั่งของคีรินยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ราวกับโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นรัดรึงรินรดากับผืนผ้าปูที่นอนเนื้อละเอียดสีเข้ม ความเงียบงันภายในห้องนอนใหญ่ชั้นบนของคฤหาสน์เปรียบเสมือนสุสานที่เก็บงำความลับ แต่ทว่า... กลิ่นอายของยาสูบจางๆ ที่ลอยมาจากระเบียงด้านนอกกลับฉุดรั้งให้หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความสงสัย รินรดาค่อยๆ เลื่อนตัวลงจากเตียงด้วยความแผ่วเบาที่สุด ปลายเท้าเปลือยเปล่าสัมผัสกับพื้นพรมหนานุ่มราวกับกำลังเดินบนหย่อมมอสที่ซ่อนเร้นความชื้น เธอไม่ได้ตั้งใจจะขัดคำสั่งของเขา แต่ความหวาดหวั่นที่เกาะกินหัวใจเมื่อครู่ กลับถูกแทนที่ด้วยความเย็นยะเยือกของสัญชาตญาณบางอย่าง เธอเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ของคีริน ซึ่งเธอเคยสาบานว่าจะไม่แตะต้อง แต่ในวินาทีที่แสงจันทร์ทอประกายผ่านรอยแยกของผ้าม่าน รินรดาก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ผิดปกติ... ลิ้นชักลับที่มุมโต๊ะเผยอออกเพียงน้อยนิด ราวกับมีใครบางคนเปิดทิ้งไว้ด้วยความเร่งรีบ มือเรียวสั่นเทาของเธอเอื้อมไปหยิบซองจดหมายตราครั่งสีแดงชาดขึ้นมา กระดาษแผ่นนั้นหนาและมีกลิ่นหอมจางๆ ของดอกราตรี กลิ่นเดียวกับน้ำหอมของ ‘นลินี’ หญิงสาวที่คีรินไว้ใจที่สุดในฐานะแม่บ้านดูแลคฤหาสน์หลังนี้ "นลินี?" รินรดากระซิบชื่อนั้นแผ่วเบา ความรู้สึกเหมือนถูกกระชากลงสู่ก้นบึ้งของความจริงเริ่มชัดเจนขึ้น เมื่อเธอกางจดหมายออกอ่าน ลายมือที่คุ้นเคยบรรยายถึงรายละเอียดของตารางเวลาคีริน รวมถึงคำสั่งลับที่ให้ ‘จับตาดูรินรดาอย่างใกล้ชิด และหากเจ้าหล่อนเริ่มสงสัย ให้จัดการขั้นเด็ดขาด’ ทุกตัวอักษรเป็นดั่งมีดกรีดลงบนหัวใจ ความไว้ใจที่เธอเคยมอบให้หญิงสูงวัยผู้เปรียบเสมือนพี่สาวแท้ๆ พังทลายลงในพริบตา ความรักของเธอถูกทรยศด้วยคนใกล้ตัวที่สุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเดินมาตามโถงทางเดินด้านนอก รินรดารีบเก็บจดหมายเข้าที่เดิม หัวใจของเธอแทบหยุดเต้นเมื่อประตูห้องเปิดออกพร้อมกับร่างสูงสง่าของคีริน เขาดูเคร่งขรึมและลึกลับกว่าทุกครั้งที่เธอเคยเห็น แววตาของเขากวาดมองไปทั่วห้องก่อนจะมาหยุดที่ใบหน้าซีดเผือดของเธอ "รินรดา... ผมบอกคุณว่าอย่างไร?" น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและกดดัน แววตาของเขาเปลี่ยนจากความหลงใหลเป็นความระแวดระวัง รินรดาพยายามควบคุมลมหายใจ "ฉันแค่... ฉันแค่หิวน้ำค่ะ คีริน" เขาเดินเข้ามาใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของเขา มือหนาเชยคางเธอขึ้น บังคับให้สบตากับดวงตาคู่คมที่เหมือนจะมองทะลุเข้าไปถึงความลับที่เธอเพิ่งค้นพบ "คนโกหก มักจะมีกลิ่นอายของความตื่นตระหนกที่รุนแรงเสมอ... คุณเพิ่งไปยุ่งกับอะไรมาใช่ไหม?" ในจังหวะที่หัวใจของรินรดากำลังจะขาดห่วง เสียงเคาะประตูอย่างเร่งรีบก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงของนลินีที่ดังแทรกผ่านเข้ามาด้วยน้ำเสียงร้อนรนผิดปกติ "คุณคีรินคะ! แขกไม่ได้รับเชิญที่คุณรอมาถึงแล้วค่ะ... พวกเขาบอกว่าได้รับคำสั่งจาก 'เจ้าของที่แท้จริง' ของคฤหาสน์หลังนี้ ให้มาจัดการกับ 'สิ่งของ' ที่คุณซ่อนเอาไว้!" คีรินชะงักไป ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย มือที่จับคางรินรดาอยู่บีบแน่นขึ้นจนเธอรู้สึกเจ็บ รินรดามองเห็นความสับสนวูบไหวในแววตาของเขาก่อนที่เขาจะกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน "นลินีทรยศผม... และคนที่อยู่หน้าประตูตอนนี้ คือคนที่คุณควรจะกลัวยิ่งกว่าใครในโลก เพราะเขาคือคนเดียวที่รู้วิธีลบคุณออกไปจากชีวิตผมอย่างถาวร" ประตูห้องนอนถูกผลักออกอย่างรุนแรงพร้อมกับร่างของชายแปลกหน้าในชุดสูทสีดำสนิทที่ก้าวเข้ามา ทว่าคนที่เดินตามหลังมาติดๆ กลับเป็นบุคคลที่ทำให้รินรดาต้องทรุดตัวลงกับพื้นด้วยความตกตะลึง... เพราะนั่นคือใบหน้าของพ่อของเธอ คนที่ควรจะเสียชีวิตไปนานแล้วในกองเพลิงเมื่อสิบปีก่อน! --- รสรินกลิ่นกำมะหยี่ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามดื่มด่ำไปกับความลับอันดำมืดในสวนเร้นลับแห่งนี้ร่วมกันนะคะ