ราตรีแห่งความเร่าร้อน

"อย่าคิดว่าการที่ฉันยอมคุณในคืนนี้... จะหมายความว่าฉันให้อภัยในสิ่งที่ครอบครัวคุณทำกับตระกูลฉันนะ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำของคีรินสั่นพร่าขณะที่เขากดร่างบางให้จมลงกับฟูกหนานุ่ม กลิ่นอายของยาสูบจางๆ ผสมกับกลิ่นไม้หอมในห้องนอนใหญ่ที่เงียบเชียบจนได้ยินเสียงลมหายใจที่สอดประสานกัน รินรดาเบือนหน้าหนี แต่ปลายนิ้วหยาบกร้านของเขากลับเชยคางเธอให้สบตากับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความปรารถนาที่เขาพยายามกักขังมันมานานนับปี "แล้วถ้าฉันบอกว่า... ฉันไม่ได้ทำเพราะความแค้น แต่ทำเพราะต้องการให้คุณเป็นของฉันเพียงคนเดียวล่ะ" คีรินกระซิบชิดริมฝีปาก แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความกระหายที่รุนแรงจนรินรดารู้สึกใจสั่น หญิงสาวขบเม้มริมฝีปากแน่น ความหวาดหวั่นปะทะกับความวาบหวามที่แล่นพล่านไปตามกระแสเลือด เธอเกลียดชังคำลวงของเขาที่เปรียบเสมือนพิษหวาน แต่ในวินาทีที่ฝ่ามือร้อนผ่าวของเขาไล้ผ่านแนวสันหลังภายใต้ชุดนอนผ้าไหมบางเบา เธอกลับโอนอ่อนตามแรงอารมณ์อย่างมิอาจต้านทาน "คุณมันปีศาจ... คีริน" เธอพึมพำ น้ำเสียงขาดห้วงเมื่อเขาเริ่มจุมพิตที่ลำคอระหง กลิ่นกุหลาบเร้นลับจากผิวเนื้อของเธออบอวลไปทั่วห้อง ราวกับมวลบุปผาในสวนต้องห้ามที่กำลังผลิบานภายใต้แสงจันทร์ คีรินไม่ตอบโต้ด้วยถ้อยคำ เขาใช้การกระทำเป็นคำตอบแทน มือแกร่งถอดถอนอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายที่ขวางกั้นความสัมพันธ์นี้ออกไปอย่างใจเย็น ราวกับกำลังแกะกล่องของขวัญที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิต ทุกสัมผัสของเขาเต็มไปด้วยความทะนุถนอมในคราแรก ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความหนักหน่วงและเร่าร้อนเมื่อสัมผัสได้ถึงเสียงครางแผ่วเบาที่เล็ดลอดจากริมฝีปากของหญิงสาว "มองตาฉัน... รินรดา อย่าหลบสายตา" เขาสั่งเสียงพร่าขณะที่แทรกกายเข้าสู่ความอ่อนนุ่ม ความตึงเครียดที่สั่งสมมาตลอดทั้งวันจากการเผชิญหน้ากับความลับในคฤหาสน์ถูกปลดปล่อยผ่านบทรักที่ลึกซึ้งและดุดัน ร่างกายของทั้งคู่สอดประสานกันเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืนที่ดูเหมือนจะยาวนานไม่มีที่สิ้นสุด ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวเปรียบเสมือนการเต้นรำบนเส้นด้ายแห่งบาป คีรินกักขังเธอไว้ในวงแขนที่แข็งแกร่ง ปลุกเร้าอารมณ์ให้พุ่งสูงขึ้นราวกับเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำในเตาผิง รินรดาหลับตาพริ้ม สองมือจิกเกร็งลงบนแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่ม กลิ่นกายของเขาที่ห้อมล้อมทำให้เธอรู้สึกราวกับกำลังหลงทางอยู่ในเขาวงกตที่ไม่มีทางออก และเธอก็ไม่อยากจะหาทางออกนั้นพบเสียด้วย ความเร่าร้อนที่ถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นซัดเข้าหาฝั่ง ทำให้ทุกความเจ็บปวดในอดีตมลายหายไปชั่วขณะ เหลือเพียงความจริงเพียงหนึ่งเดียวที่ฝังลึกอยู่ในทุกอณูของหัวใจ... ว่าเธอตกอยู่ในพันธะที่ถอนตัวไม่ขึ้นแล้วจริงๆ "อา... คีริน" เธออุทานออกมาเมื่อถึงขีดสุดของห้วงอารมณ์ เขาซุกใบหน้าลงกับซอกคอของเธอ ปล่อยให้ลมหายใจหอบถี่สอดประสานกัน ความเงียบกลับเข้ามาปกคลุมห้องอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเป็นความเงียบที่อบอวลไปด้วยความสุขสมและร่องรอยของความกระหายที่ยังไม่จางหายไปไหน คีรินผละตัวออกเล็กน้อย มองดูเรือนร่างของหญิงสาวที่อาบไปด้วยหยาดเหงื่อบางๆ ใต้แสงจันทร์ที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา เขาใช้นิ้วเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าผากมนออกอย่างแผ่วเบา สายตาของเขาในตอนนี้เต็มไปด้วยความอ่อนโยนอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "คุณเป็นของฉันแล้ว รินรดา ต่อให้โลกทั้งใบพยายามจะพรากคุณไปจากคฤหาสน์หลังนี้ ฉันก็ไม่มีวันยอมให้มันเกิดขึ้น" คำประกาศก้องของเขาไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย แต่มันกลับทำให้ความกังวลก่อตัวขึ้นในใจอีกครั้ง เธอขยับกายลุกขึ้นนั่ง แผ่นหลังเปลือยเปล่าสัมผัสกับอากาศเย็นจัดในห้องนอนที่ตอนนี้ดูเหมือนจะกักขังเธอไว้ในกรงทองแห่งใหม่ที่สวยงามกว่าเดิม ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นจากหน้าห้องนอน ก่อนที่เสียงเคาะประตูสามครั้งจะตามมาอย่างเป็นจังหวะที่น่าสะพรึงกลัว คีรินชะงัก ร่างกายที่เพิ่งผ่านบทรักอันเร่าร้อนตึงเครียดขึ้นในทันที ดวงตาของเขาหันไปทางประตูด้วยความระแวดระวัง "คีริน... ข้าจำได้ว่าข้าเคยเตือนเจ้าแล้ว ว่าอย่าได้นำสายเลือดของพวกมันขึ้นมาบนเตียงหลังนี้" เสียงแหบพร่าและเย็นเยียบของหญิงชราดังลอดเข้ามาจากฝาผนังไม้สัก รินรดาหน้าซีดเผือดเมื่อจำได้ว่านั่นคือเสียงของ 'ย่าทวด' ผู้ที่ควรจะล่วงลับไปนานแล้วในห้องใต้ดินที่ถูกปิดตาย! คีรินรีบคว้าเสื้อคลุมมาสวมและก้าวลงจากเตียงทันที เขามองหญิงสาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความลับที่ยังไม่เปิดเผย ก่อนจะกระซิบประโยคสุดท้ายที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น "อย่าออกไปจากเตียงนี้ ไม่ว่าใครจะเรียกชื่อคุณก็ตาม" รสรินกลิ่นกำมะหยี่ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามพันธะสวาทแห่งสวนเร้นลับนี้ไปด้วยกันนะคะ