เกมกระซิบกระซาบ

"อย่าคิดจะขยับไปไหนถ้าฉันยังไม่อนุญาต... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำของคีรินกระซิบชิดใบหูจนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อที่ขึ้นสีระเรื่อ รินรดาชะงักค้างอยู่บนเก้าอี้หนังตัวหรูในห้องทำงานส่วนตัวของเขา มือของชายหนุ่มวางทาบทับอยู่บนมือเล็กที่กำลังถือปากกาหมึกซึมเล่มเดิมที่เขาเคยมอบให้ ราวกับกรงขังที่มองไม่เห็น แต่กลับตรึงร่างเธอไว้กับโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ได้อย่างชะงัด "คุณคีรินคะ... นี่มันกลางวันแสกๆ และฉันก็มีเอกสารที่ต้องตรวจให้เสร็จ" เธอพยายามเค้นเสียงให้ดูหนักแน่น แต่สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านที่ไล้ผ่านต้นคอลงมาตามแนวสันหลัง ทำให้ถ้อยคำนั้นสั่นพร่าอย่างน่าละอาย ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความเงียบสงัดของห้องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นไม้จันทน์หอมผสมกับกลิ่นกายเย็นเยียบแต่ทรงเสน่ห์ของเจ้าของคฤหาสน์ เขาโน้มตัวลงมาจนแผ่นหลังกว้างแนบชิดกับไหล่บาง แรงกดเบาๆ ที่ช่วงเอวบังคับให้รินรดาต้องแอนหลังพิงร่างแกร่งนั้นโดยไม่ตั้งใจ "เอกสารเหล่านั้นจะสำคัญกว่าความปรารถนาของเจ้าของคฤหาสน์เชียวหรือ?" คีรินถามพลางใช้จมูกโด่งสันคลอเคลียที่ซอกคอหอมกรุ่นของเธอ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของรินรดาทำเอาความยับยั้งชั่งใจที่เขาสั่งสมมาตลอดหลายปีพังทลายลงทีละน้อย เขาไม่ได้เพียงแค่หยอกเย้า แต่เขากำลัง 'ล่า' ในเกมที่เขาสร้างขึ้นเอง รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอยังไม่ลืมบันทึกปริศนาที่เธอค้นพบเมื่อคืนที่ผ่านมา มันคือสิ่งที่เชื่อมโยงตระกูลของเขากับความสูญเสียของครอบครัวเธอ แต่ในวินาทีนี้... สติสัมปชัญญะกลับถูกความร้อนแรงที่เขามอบให้แผดเผาจนเกือบมอดไหม้ "คุณมันร้ายกาจที่สุด" เธอพึมพำ ก่อนจะรวบรวมความกล้าหันไปเผชิญหน้ากับดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้น "คุณพยายามเบี่ยงเบนความสนใจของฉัน เพราะคุณกลัว... กลัวว่าสิ่งที่ฉันกำลังตามหาจะสั่นคลอนบัลลังก์ที่คุณนั่งทับไว้อยู่ใช่ไหมคะ?" คีรินชะงักไปชั่วครู่ แววตาเย็นชาไหววูบคล้ายคลื่นกระทบฝั่งก่อนจะกลับมาดุดันและเร่าร้อนอีกครั้ง เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้นด้วยวาจา แต่กลับจงใจเชิดคางมนขึ้น สัมผัสจากปลายนิ้วโป้งที่บดคลึงริมฝีปากล่างของเธอนั้นทั้งรุนแรงและอ่อนหวานในเวลาเดียวกัน "ถ้าฉันกลัว... ฉันคงไม่ปล่อยให้เธอเข้ามาขุดคุ้ยความลับถึงในห้องนี้หรอก รินรดา" เขาใช้อีกมือหนึ่งหมุนเก้าอี้จนเธอหันมาเผชิญหน้ากับเขาเต็มๆ "แต่ที่ฉันทำ... เพราะฉันอยากรู้ว่าถ้าฉันป้อน 'ราคี' ให้เธอจนท่วมท้น เธอจะยังมีความกล้าพอที่จะเปิดอ่านบันทึกเล่มนั้นอีกไหม" เขาโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากของเราจรดกัน ลมหายใจที่ประสานกันทำให้ความรู้สึกนึกคิดในหัวของหญิงสาวพร่าเลือน ความโกรธเคืองที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความวาบหวามที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง คีรินร้ายกาจ... เขาไม่เพียงแต่ล่อลวงเธอด้วยกาย แต่เขากำลังใช้ 'ความสัมพันธ์ต้องห้าม' นี้เป็นโซ่ตรวนที่แน่นหนายิ่งกว่ากุญแจใดๆ มือหนาเลื่อนลงไปตามแนวโค้งเว้าของเอวคอด ก่อนจะช้อนตัวเธอขึ้นให้นั่งบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารสำคัญ รินรดาสะดุ้งเฮือกเมื่อกระดาษเหล่านั้นยับยู่ยี่ใต้แผ่นหลัง แต่เธอกลับไม่สามารถขัดขืนแรงดึงดูดมหาศาลจากชายตรงหน้าได้เลย "คีริน... ไม่ใช่ตรงนี้" เธอประท้วงเสียงแผ่ว ขณะที่มือหนาเริ่มถอดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกอย่างใจเย็น สัมผัสของอากาศเย็นๆ ที่กระทบผิวเนื้อตัดกับความร้อนจากฝ่ามือของเขา ทำให้เธอถึงกับครางประท้วงในลำคอ "สวนเร้นลับแห่งนี้ไม่มีคำว่า 'ตรงนี้' หรือ 'ตรงไหน' สำหรับเรา" เขาจุมพิตที่หัวไหล่เนียนละเอียดอย่างหลงใหล ก่อนจะกระซิบคำที่ทำให้หัวใจของรินรดาเต้นผิดจังหวะ "มีเพียงแค่ความปรารถนาที่ต้องได้รับการปลดปล่อย... และพันธะที่เธอไม่มีวันหนีพ้น" เขากำลังจะก้มลงไปประทับรอยรักบนซอกคอที่สั่นระริก แต่ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูที่หนักแน่นและต่อเนื่องก็ดังก้องขึ้นในห้องทำงานที่เงียบสงัด คีรินผละออกทันทีด้วยท่าทางดุดันราวกับสิงโตที่ถูกรบกวนเวลาล่าเหยื่อ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเร่าร้อนเป็นความเยือกเย็นสุดขั้วในพริบตา เขามองไปยังประตูบานใหญ่ก่อนจะก้มลงมากระซิบที่ข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำให้รินรดาถึงกับหน้าถอดสี "ดูเหมือนว่า 'แขกไม่ได้รับเชิญ' ที่ตามหาความจริงคนเดียวกับเธอ... จะมาถึงเร็วกว่าที่คิด" คีรินเว้นจังหวะก่อนจะกดจูบลงบนหน้าผากเธอเบาๆ ทว่าดวงตากลับจับจ้องไปที่ประตูด้วยความอาฆาต "รินรดา... หวังว่าเธอจะพร้อมรับมือกับความจริงที่กำลังจะพังทลายลงต่อหน้าในอีกไม่กี่วินาทีนี้นะ เพราะคนที่ยืนอยู่หลังประตูบานนั้น... คือคนที่เธอเชื่อใจมากที่สุดในชีวิต" รสรินกลิ่นกำมะหยี่ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสำรวจความลับไปกับรินรดาในตอนนี้ด้วยใจจริงนะคะ