ช่วยชีวิตภายใต้แสงจันทร์

“อย่าเข้ามานะ!” เสียงกรีดร้องของรินรดาขาดห้วงไปทันที เมื่อเถาวัลย์หนามจากพุ่มไม้ประหลาดในสวนเร้นลับรัดพันเข้าที่ข้อเท้าของเธออย่างรวดเร็วราวกับมีชีวิต เธอพยายามดิ้นรน กระชากขาออกจากการเกาะกุมที่แหลมคมจนผิวเนื้อเนียนละเอียดเกิดรอยถลอกเลือดซิบ แต่ยิ่งดิ้น มันกลับยิ่งรัดแน่นจนเธอเสียหลักล้มลงไปบนพื้นหญ้าที่ชื้นแฉะในยามค่ำคืน ความเงียบงันของคฤหาสน์หลังเก่าถูกทำลายลงด้วยเสียงลมหายใจหอบถี่ของหญิงสาวที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว แสงจันทร์นวลตาที่สาดส่องลงมาผ่านแมกไม้ดูจะไร้ซึ่งความเมตตา มันเผยให้เห็นเพียงเงาร่างของสิ่งที่คืบคลานเข้ามาใกล้... ไม่ใช่สัตว์ร้าย แต่เป็นพันธนาการที่ดูเหมือนจะดูดกลืนเรี่ยวแรงของเธอไปทีละน้อย “ฉันบอกให้หยุดไงเล่า!” เธอตะโกนซ้ำ ความกลัวเริ่มเปลี่ยนเป็นความสิ้นหวัง น้ำตาสายหนึ่งไหลผ่านแก้มที่เปรอะเปื้อนฝุ่นดิน “เงียบเสีย… ก่อนที่มันจะรัดคอเธอแทนที่จะเป็นแค่ข้อเท้า” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นจากความมืดทางด้านหลัง รินรดาชะงัก ร่างสูงใหญ่ของคีรินก้าวออกมาจากเงามืดของต้นไม้ใหญ่ ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวของเขาดูจะเรืองรองขึ้นเล็กน้อยภายใต้แสงจันทร์ เขาสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมออกจนเห็นแผงอกกำยำและกล้ามเนื้อที่อัดแน่นไปด้วยพละกำลัง เขามองภาพหญิงสาวที่นอนจมกองดินด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะก้าวฉับๆ เข้ามาใกล้โดยไม่สนท่าทีหวาดระแวงของเธอ “คุณคีริน...” เธอครางชื่อเขาเบาๆ คีรินไม่ตอบโต้ด้วยวาจา เขาทรุดกายลงนั่งข้างกายเธอ กลิ่นกายหอมเย็นของไม้หอมผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ จากบาดแผลของเธอมันทำให้สัญชาตญาณบางอย่างของเขาสั่นไหว เขาใช้มือหนาที่ดูหยาบกร้านจากการผ่านงานหนักจับไปที่เถาวัลย์หนามนั้นอย่างไม่เกรงกลัวคมหนามที่กรีดลงบนฝ่ามือของเขาเอง “ปล่อยเธอ” เขาออกคำสั่ง เสียงนั้นทรงพลังจนพุ่มไม้ประหลาดสั่นสะท้านและคลายวงรัดออกอย่างช้าๆ รินรดาหอบหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะรีบขยับถอยหลังหนี แต่คีรินเร็วกว่า เขาคว้าเอวบางของเธอไว้แล้วดึงเข้ามาปะทะกับแผงอกแกร่ง “บาดเจ็บขนาดนี้ยังจะหนีไปไหนอีก รินรดา” “ปล่อยฉันนะคะ ฉันมาที่นี่เพื่อหาความจริง ไม่ใช่เพื่อมาให้คุณ...” “เพื่อมาให้ฉันทำอะไร?” คีรินขัดขึ้น แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็น “ยั่วยวนฉันด้วยกลิ่นกายที่หอมหวานเกินห้ามใจของเธอแบบนี้น่ะเหรอ” รินรดาหน้าร้อนผ่าวเมื่อเขาลดใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน กลิ่นหอมจากเรือนผมของเธอทำเอาสติของชายหนุ่มพร่าเลือน เขาไม่รอให้เธอตอบโต้ มือหนาเลื่อนลงไปสัมผัสที่รอยถลอกบริเวณข้อเท้าของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นทำให้เธอสะดุ้งสุดตัว ไม่ใช่เพราะความเจ็บปวดจากบาดแผล แต่เป็นเพราะกระแสไฟฟ้าที่แล่นปราดไปทั่วร่างเมื่อนิ้วโป้งของเขาคลึงเคล้นผิวเนื้ออ่อนนุ่มเหนือรอยแผลนั้นอย่างจงใจ “บาดแผลนี้ต้องได้รับการดูแล... หรือไม่ก็ต้องโดนกำราบ” เขาพึมพำชิดริมฝีปากของเธอ ก่อนจะก้มลงจุมพิตเบาๆ ที่แผลนั้น ลิ้นร้อนลากผ่านผิวเนื้อจนเธอเผลอครางออกมาอย่างไม่อาจควบคุม “คุณ... คุณไม่ควรทำแบบนี้” เสียงของเธอสั่นเครือ มือเรียวพยายามจะผลักอกเขาออก แต่เขากลับรวบมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือหัวด้วยมือเดียว “ในสวนแห่งนี้ ไม่มีใครห้ามอะไรใครได้ทั้งนั้น” คีรินกระซิบชิดใบหู ความเย็นชาในดวงตาเขามลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความต้องการดิบเถื่อนที่พุ่งพล่าน “โดยเฉพาะกับเธอ... ที่ก้าวเข้ามาในอาณาเขตของฉันด้วยตัวเอง” เขากดจูบหนักหน่วงลงบนลำคอระหง กลิ่นกายของเธอปลุกปั่นปีศาจร้ายในตัวเขาให้ตื่นขึ้น สัมผัสที่รุนแรงแต่กลับแฝงด้วยความทะนุถนอมประหลาดๆ ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้ง เสื้อผ้าที่เปียกชื้นของเธอแนบไปกับผิวหนังจนรู้สึกถึงความร้อนจากร่างของเขาได้อย่างชัดเจน มือของคีรินเลื่อนจากเอวบางขึ้นไปสัมผัสหน้าอกนูนเด่นที่กระเพื่อมตามจังหวะหายใจรัวเร็ว เขาสัมผัสผ่านเนื้อผ้าอย่างใจเย็น ก่อนจะเลื่อนขึ้นไปปลดกระดุมเสื้อของเธอออกทีละเม็ด... ทุกจังหวะที่กระดุมหลุดออกจากรังดุม รินรดารู้สึกราวกับว่าจิตวิญญาณของเธอกำลังถูกเขาสะกดไว้ด้วยพันธะบางอย่างที่ไม่สามารถหลีกหนีได้ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังแว่วมาจากทางเข้าสวน ท่ามกลางความมืดมิดคีรินชะงักกึก เขากวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างระแวดระวังก่อนจะอุ้มร่างของรินรดาขึ้นในอ้อมแขนแล้วพาหลบเข้าไปในพุ่มไม้หนาทึบ “นั่นใคร...” รินรดากระซิบถามด้วยความตระหนก คีรินเอื้อมมือปิดปากเธอไว้แน่น สายตาของเขาจ้องเขม็งไปยังแสงตะเกียงที่กำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้ และเมื่อแสงนั้นส่องกระทบใบหน้าของผู้ถือตะเกียง รินรดาก็ต้องเบิกตากว้างจนแทบหยุดหายใจ ชายคนนั้นคือคนรับใช้ที่ควรจะหายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน... คนที่เป็นกุญแจสำคัญของปริศนาในตระกูลของเธอ! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในค่ำคืนอันเร้นลับกับรสรินกลิ่นกำมะหยี่นะคะ