คำเตือนจากอดีต

“คุณกำลังโกหกฉัน... คีริน” น้ำเสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแววตาของเธอกลับแน่วแน่ราวกับใบมีดที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องสมุดมืดสลัว กลิ่นอายของกระดาษเก่าและน้ำมันขัดไม้ฟุ้งกระจายจนชวนให้อึดอัด เธอจ้องมองชายหนุ่มที่ยืนพิงชั้นหนังสือโบราณ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมคอออกเผยให้เห็นลำคอแกร่งและรอยสักเลือนรางที่ซ่อนอยู่ภายใต้ร่มผ้า คีรินแค่นยิ้มที่มุมปาก ทว่าดวงตาสีเข้มของเขากลับนิ่งสนิทราวกับมหาสมุทรในคืนไร้ดาว เขาขยับกายเข้ามาใกล้จนรินรดาได้กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์หอมผสมกับกลิ่นอายคาวเลือดจางๆ ที่เธอมักจะได้กลิ่นทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้ “ความจริงไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนจะรับไหวหรอกนะ รินรดา” เขาโน้มตัวลงมากระซิบข้างใบหู ลมหายใจอุ่นจัดรดรินจนผิวคอของเธอลุกชัน “โดยเฉพาะเมื่อคุณเป็นคนที่กระหายอยากรู้เรื่องราวที่ควรถูกฝังไปพร้อมกับกาลเวลา” รินรดาถอยหลังจนแผ่นหลังปะทะกับขอบโต๊ะทำงานไม้โอ๊ค เธอพยายามจะเอ่ยโต้ตอบ แต่ลำคอกลับตีบตันราวกับมีมือที่มองไม่เห็นบีบรัดไว้ ภาพในความทรงจำเมื่อครู่—ชายคนนั้น คนรับใช้ที่ควรจะตายไปเมื่อสิบปีก่อน—ยังคงตามหลอกหลอนเธอราวกับเงาที่ไม่มีวันจางหาย ร่างของเธอสั่นสะท้านก่อนจะทรุดตัวลงบนเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยอ่อน ภาพความฝันที่ซ้อนทับกับความจริงเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง *** ในความฝันนั้น... มันไม่ใช่ความมืดมิดที่น่ากลัว แต่เป็นความเงียบสงัดที่วังเวงเสียยิ่งกว่า กลิ่นหอมฟุ้งของดอกราตรีโชยมาแตะจมูก รินรดาพบว่าตัวเองยืนอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ในห้องโถงกลางของคฤหาสน์ ทว่าเงาที่สะท้อนกลับมาไม่ใช่ตัวเธอ หญิงสาวคนหนึ่งในชุดกระโปรงสีขาวบริสุทธิ์ที่บัดนี้กลับกลายเป็นสีแดงชาด เธอยืนอยู่ข้างหลังรินรดา เส้นผมยาวสลวยปรกใบหน้าที่ซ่อนอยู่หลังม่านผม ดวงตาสีเดียวกับคีรินมองมาที่เธอผ่านกระจกเงาด้วยความเวทนา *‘หนีไปเสีย... ก่อนที่ราคีนี้จะกลืนกินเจ้าจนไม่เหลือแม้แต่เศษเสี้ยวของวิญญาณ’* เสียงกระซิบนั้นแผ่วเบาเหมือนเสียงใบไม้เสียดสี แต่รินรดากลับรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ หญิงสาวปริศนาเอื้อมมือที่ซีดเผือดมาแตะที่ไหล่ของเธอ สัมผัสที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็งทำให้รินรดาสะดุ้งตื่นขึ้นมาในความมืดของห้องนอน เหงื่อกาฬซึมตามไรผม เธอหอบหายใจถี่ หัวใจเต้นรัวแรงจนเจ็บอก รินรดาคว้าเอาเสื้อคลุมผ้าไหมมาสวมแล้วก้าวเดินออกจากห้องด้วยความหวังที่ริบหรี่ เธอต้องหาคำตอบ เธอไม่สามารถทนอยู่กับความคลุมเครือนี้ได้อีกต่อไป ทางเดินทอดยาวไปยังห้องใต้ดินที่ถูกสั่งห้ามไม่ให้ใครย่างกรายเข้าไป เสียงฝีเท้าของเธอดังสะท้อนกับผนังหินที่เย็นเฉียบ ขณะที่กำลังจะเอื้อมมือไปแตะลูกบิดประตูสนิมเขรอะ แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันก็ถูกจุดขึ้นโดยใครบางคนจากเงามืดด้านหลัง “ผมเตือนคุณแล้วใช่ไหม...” เสียงแหบพร่าของคีรินดังขึ้นใกล้จนน่าตกใจ เขามายืนซ้อนหลังเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครทราบ “ว่าอย่าพยายามเปิดประตูที่ปิดตาย เพราะบางครั้งสิ่งที่อยู่หลังประตูก็ไม่ได้รอคอยให้ใครไปพบ” รินรดาหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาของเธอฉายความโกรธปนความกลัว “บอกฉันมา! ผู้หญิงในรูปภาพนั่น... และผู้ชายคนนั้นที่ฉันเห็นในสวน... พวกเขาเกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลของฉัน และทำไมคุณถึงพยายามปิดบังทุกอย่าง!” คีรินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะกระชากแขนของเธอเข้าไปหาตัวอย่างแรง สัมผัสที่เร่าร้อนของเขาขัดแย้งกับความเย็นของสถานที่อย่างสิ้นเชิง เขาบดจูบลงมาที่ริมฝีปากของเธออย่างรุนแรงและหิวกระหาย เป็นจูบที่ไม่ได้มีความอ่อนหวาน แต่เป็นการลงทัณฑ์และเรียกร้องในคราวเดียวกัน รินรดาทุบตีแผงอกแกร่งของเขา แต่มันกลับยิ่งทำให้เขากอดรัดแน่นขึ้นจนเธอแทบขาดใจ ก่อนที่เขาจะผละออกเพียงเล็กน้อยแล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เลือดในกายเธอเย็นเฉียบ “คุณอยากรู้ใช่ไหม? งั้นก็เตรียมตัวให้พร้อม เพราะเมื่อผมเปิดประตูบานนี้... ชีวิตของคุณจะไม่มีวันหวนกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีก” มือใหญ่ของคีรินเลื่อนไปจับลูกบิดประตูที่สั่นไหวราวกับมีบางสิ่งจากอีกฝั่งกำลังพยายามพังทลายออกมา เสียงกรีดร้องแหลมเล็กดังลอดยอมมาจากช่องว่างของประตูไม้ผุพังนั้น เขากระชากประตูเปิดออกกว้าง และสิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าไม่ใช่ห้องเก็บของที่ว่างเปล่าอย่างที่เธอคิด... แต่มันคือร่างของหญิงสาวในชุดสีขาวเปื้อนเลือดคนเดิมจากในฝัน ที่บัดนี้กำลังยืนก้มหน้าอยู่ในมุมมืด โดยมีมือของใครบางคนวางอยู่บนบ่าของเธอ... มือของชายคนรับใช้ที่เพิ่งจะตายไปเมื่อสิบปีก่อน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามเรื่องราวอันลึกลับนี้ไปพร้อมกับรินรดานะคะ