ค่ำคืนที่ลมหายใจประสาน

"อย่าหันกลับมา" เสียงกระซิบแหบพร่าของคีรินดังอยู่ชิดใบหู รินรดารู้สึกถึงไออุ่นจากแผงอกกว้างที่ขยับเข้ามาประชิดแผ่นหลังของเธอ ความเย็นเยียบจากสิ่งที่เห็นในมุมมืดของห้องเก็บของดูเหมือนจะถูกแผดเผาด้วยความร้อนรุ่มจากร่างกายของชายหนุ่ม เขาโอบรัดเอวบางของเธอไว้แน่นด้วยวงแขนที่แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า ปลายนิ้วของเขากดลงบนผิวเนื้อผ่านเนื้อผ้าชุดนอนบางเบาจนเธอสั่นสะท้าน "คีริน... นั่นมัน..." รินรดาพยายามจะหันไปมองร่างที่ยืนก้มหน้าอยู่ในเงาสลัว แต่มือหนาของเขากลับเลื่อนขึ้นมาปิดตาเธอไว้แน่น "ฉันบอกว่าอย่ามอง" เสียงของเขาเยือกเย็นทว่าสั่นไหวเล็กน้อย "ถ้าไม่อยากให้วิญญาณของเธอหลุดลอยไปพร้อมกับพวกมัน ก็หลับตาลงเสีย รินรดา" หญิงสาวใจเต้นระรัว กลิ่นกายของคีรินที่ผสมผสานระหว่างกลิ่นป่าสนหลังฝนกับความลึกลับของน้ำหอมราคาแพงทำให้นางโอนอ่อนอย่างช่วยไม่ได้ ในยามนี้ แม้ความกลัวจะแล่นริ้วอยู่เต็มอก แต่ความวาบหวามที่เขามอบให้กลับกระตุ้นสัญชาตญาณบางอย่างให้ตื่นขึ้น ความหวาดกลัวต่อร่างในชุดสีขาวที่เปื้อนคราบเลือดเก่ากรังเริ่มเลือนหายไปเมื่อลมหายใจร้อนผ่าวของชายหนุ่มรดรินอยู่ที่ซอกคอ เขากระซิบคำที่ทำให้หัวใจของเธอร่วงหล่นไปที่ตาตุ่ม "เธอมาที่นี่เพื่อไขความลับ แต่บางที... ความลับที่เธอกำลังตามหา อาจไม่ได้ต้องการให้เธอมีชีวิตอยู่จนถึงรุ่งเช้า" คีรินหมุนตัวเธอให้หันกลับมาเผชิญหน้า ในห้องเก็บของแคบๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นและกลิ่นธูปจางๆ แสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยแตกของหน้าต่างเผยให้เห็นดวงตาของเขาที่วาวโรจน์ไปด้วยความปรารถนาที่ยากจะหยั่งถึง เขาไม่ได้มองไปที่วิญญาณตนนั้น แต่มองลึกลงไปในดวงตาของเธอ ราวกับจะค้นหาความกล้าหาญที่ซ่อนอยู่ใต้ความเปราะบาง "ทำไมต้องเป็นฉัน" เธอถาม เสียงของเธอเบาหวิว "ทำไมต้องเป็นตอนนี้" "เพราะพันธะนี้มันเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่วินาทีที่เธอเหยียบเข้ามาในคฤหาสน์หลังนี้" คีรินก้มลงจนหน้าผากชิดกัน ความเงียบงันในห้องดูจะหนาแน่นขึ้นจนแทบขาดใจ "มันไม่ใช่ความบังเอิญ รินรดา มันคือคำสาปที่เรียกหาเลือดเนื้อ... และในยามที่ความตายอยู่ใกล้แค่เอื้อม สิ่งเดียวที่จะยื้อวิญญาณเธอไว้ได้ คือความเร่าร้อนที่จะทำให้เธอรู้ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่" มือของเขาเลื่อนต่ำลง สัมผัสถึงสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดนอน รินรดาเกร็งร่างกาย สัมผัสของเขาเหมือนไฟที่แผดเผา ผิวของเขาดุดันและร้อนแรงราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกกักขังมานานปี นางไม่ได้ขัดขืน ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะแรงดึงดูดที่ไร้เหตุผล ร่างกายของเขากดทับนางเข้ากับผนังห้องที่เย็นเฉียบ ความแตกต่างของอุณหภูมิระหว่างผนังห้องกับร่างกายของคีรินทำให้เธอมึนงงจนแทบยืนไม่อยู่ "ถ้าฉันต้องตายในคืนนี้..." รินรดาสบตากับเขา แววตาของเธอสั่นระริกแต่แน่วแน่ "ฉันก็ขอตายในอ้อมกอดของคนที่ฉัน... อยากรู้ความจริงที่สุด" คีรินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกระตุกยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่ไม่ใช่ความเย็นชา แต่เป็นความกระหายที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น เขาไม่พูดอะไรอีก ประทับริมฝีปากลงบนเรียวปากบางของเธออย่างหนักหน่วงและเร่าร้อน เป็นจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหา การแก้แค้น และความลับที่ซ่อนอยู่ ในขณะที่ลมหายใจของทั้งคู่ประสานกัน ความมืดมิดในมุมห้องก็เริ่มขยับเขยื้อน ร่างของหญิงสาวในชุดสีขาวที่เคยยืนนิ่งเริ่มเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่ไร้ดวงตา มีเพียงรอยเลือดที่ไหลออกมาจากเบ้าตาแทนน้ำตา ในจังหวะที่คีรินกำลังจะถอนจูบเพื่อพาเธอหนีออกไปจากห้องนั้นเอง เสียงกระซิบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากร่างวิญญาณ "เขากำลังหลอกใช้เธอ... รินรดา... เหมือนกับที่เขาเคยทำกับฉันเมื่อสิบปีก่อน" รินรดาเบิกตากว้าง คีรินชะงักกึกทันที แรงกอดของเขาคลายออกชั่วขณะก่อนจะเปลี่ยนเป็นความรุนแรงราวกับเขากำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่างที่มองไม่เห็นภายในตัวเขาเอง เขาหันกลับไปเผชิญหน้ากับวิญญาณตนนั้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่ความเย็นชาอีกต่อไป แต่มันคือความหวาดกลัวที่ปนเปไปกับความโกรธแค้น คีรินดึงมีดสั้นที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อสูทออกมาทันที เขาไม่ได้เล็งไปที่วิญญาณ แต่เล็งไปที่เงาดำที่พุ่งออกมาจากเงามืดหลังวิญญาณตนนั้น—เงาที่รูปร่างเหมือนเขาทุกประการ "อย่าเพิ่งเชื่อมัน รินรดา" คีรินตะคอก เสียงของเขาขาดห้วง "อย่าเชื่อสิ่งที่เธอเห็นในความมืด... รวมถึงตัวฉันด้วย!" ทันใดนั้น แสงไฟทั่วทั้งคฤหาสน์ก็ดับลงสนิทเหลือเพียงความมืดมิดที่เข้าปกคลุมทุกตารางนิ้ว พร้อมกับเสียงกระซิบข้างหูของรินรดาที่เย็นเยียบกว่าวิญญาณตนใด "เขาไม่ใช่คีริน... คนที่จูบเธอเมื่อครู่ คือปีศาจที่สวมรอยเขามาตลอดสิบปี" รสรินกลิ่นกำมะหยี่หวังว่าบทนี้จะทำให้หัวใจของทุกท่านเต้นรัวไปพร้อมกับรินรดานะคะ