ความจริงที่ถูกฝัง

"หยุดฝันหวานเสียที รินรดา... เลือดที่ไหลเวียนอยู่ในกายคุณน่ะ มันไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อความไร้เดียงสาหรอก" เสียงทุ้มต่ำพร่าของคีรินกระซิบอยู่ข้างใบหู แรงบีบที่ต้นแขนของเขามิได้รุนแรงจนเจ็บปวด แต่มันหนักแน่นและทรงพลังพอที่จะทำให้ร่างเล็กสั่นสะท้าน รินรดาตวัดสายตาขึ้นมองชายหนุ่มที่ยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางเงามืดของห้องสมุดเก่าแก่ กลิ่นไม้ซีดาร์ผสมกับกลิ่นไอความชื้นจางๆ จากตัวเขาทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงจากการถูกรุกเร้า "ถ้าคุณหมายความว่าคำสาปในตระกูลของคุณคือสิ่งที่ฉันต้องแบกรับ ก็ช่วยกรุณาเล่าความจริงออกมาเสียที อย่าให้ฉันต้องเป็นคนโง่ที่เดินวนอยู่ในเขาวงกตที่มองไม่เห็นทางออกแบบนี้อีกเลย" คีรินหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความสุข หากแต่แฝงไว้ด้วยความร้าวราน เขาผละออกจากเธอ เดินไปหยิบขวดเหล้าสีอำพันที่วางอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊กเก่าคร่ำ รินของเหลวสีสวยลงในแก้วคริสตัลก่อนจะหมุนมันช้าๆ ราวกับกำลังรีดเค้นความทรงจำที่ฝังกลบมานานนับศตวรรษ "บรรพบุรุษของฉันไม่ได้ร่ำรวยเพราะการค้าขายอย่างที่บันทึกเล่มไหนๆ เขียนไว้หรอกรินรดา" เขาเริ่มน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับวาวโรจน์ "พวกเขาร่ำรวยเพราะ 'พันธสัญญา' ที่ทำไว้กับสิ่งที่ไม่ได้มีร่างเนื้อ... สวนเร้นลับที่คุณเห็นอยู่นอกหน้าต่างนั่นน่ะ มันไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อประดับบารมี แต่มันถูกสร้างเพื่อเป็นกรงขังและแหล่งอาหารของ 'ราคะ' ที่ไม่มีวันสิ้นสุด" รินรดาเผลอก้าวถอยหลัง แผ่นหลังกระทบกับตู้หนังสือขนาดมหึมา "คุณกำลังจะบอกว่า..." "ใช่" คีรินเดินเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างกันบีบอัดจนกลายเป็นความอึดอัดที่เย้ายวน นิ้วเรียวยาวของเขาเชยคางเธอขึ้นให้สบตา "ตระกูลของฉันแลกความมั่งคั่งและอำนาจด้วยการถวาย 'ความปรารถนา' ให้แก่สวนแห่งนั้น ทุกช่วงเวลาที่ดอกไม้ราตรีบานสะพรั่ง คือช่วงเวลาที่เลือดในกายพวกเราจะเดือดพล่านด้วยความใคร่ที่ไม่อาจควบคุมได้ และนั่นคือเหตุผลว่าทำไมทายาททุกคน... ถึงต้องมีจุดจบที่เน่าเฟะ" คำพูดของเขาเหมือนคมมีดที่กรีดลึกลงไปในความรู้สึก รินรดาจำได้ถึงฝันร้ายที่เธอเผชิญทุกคืน ภาพเงาสีดำที่พันธนาการเธอไว้ในสวนนั้น มันไม่ใช่ความฝัน แต่มันคือความเป็นจริงที่เธอถูกดึงเข้ามาเกี่ยวข้องอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ "ทำไมต้องเป็นฉัน?" เธอถาม เสียงสั่นพร่าแต่แฝงไปด้วยความรั้น "ฉันไม่เกี่ยวอะไรกับบรรพบุรุษที่บ้าคลั่งของคุณ" คีรินวางแก้วลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น ก่อนจะคว้าเอวบางเข้าหาตัวจนร่างกายแนบสนิท ไอความร้อนจากร่างสูงแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าจนเธอรับรู้ถึงหัวใจที่เต้นรัวของเขา "เพราะ 'กุญแจ' ของสวนแห่งนี้ไม่ได้อยู่ที่ข้า แต่อยู่ที่เลือดที่ไหลเวียนในกายคุณ รินรดา... คนตระกูลของคุณคือผู้ปิดผนึก และการจะปลดปล่อยคำสาปนี้ได้ มีเพียงการร่วมหลอมรวมจิตวิญญาณและกายหยาบในคืนที่พระจันทร์ดับแสงเท่านั้น" เขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกคลอเคลียกัน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้ม รินรดาหอบหายใจถี่ด้วยความตื่นตระหนกที่ปนเปไปกับความวาบหวามที่เธอนึกเกลียดตัวเองที่รู้สึกเช่นนั้น "คุณจะบอกว่าสิ่งที่คุณทำกับฉันทุกครั้งที่ผ่านมา... มันคือพิธีกรรมอย่างนั้นหรือ?" คีรินไม่ตอบ เขาเพียงแค่ยิ้ม—ยิ้มที่ทำให้โลกทั้งใบของเธอหยุดหมุน มือหนาเลื่อนลงไปสัมผัสที่รอยสักจางๆ บริเวณต้นคอของเธอ ซึ่งเป็นรอยที่เริ่มเปลี่ยนสีไปตามจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่เต้นประสานกัน "พิธีกรรมน่ะมันเพิ่งจะเริ่มต้นต่างหากล่ะคนดี แต่คืนนี้... มีบางอย่างที่แตกต่างออกไป" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้องสมุด ก่อนที่ประตูไม้บานใหญ่จะถูกผลักเปิดออกกว้างโดยไม่มีการเคาะบอกกล่าว แสงเทียนในห้องวูบไหวราวกับจะดับลง ร่างของชายชราผู้คุ้นเคยในชุดสูทสีเข้มยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ในมือของเขามีเอกสารฉบับหนึ่งที่ดูเก่าแก่จนแทบจะกลายเป็นฝุ่น "นายครับ... สัญญาฉบับเก่าที่ถูกฝังไว้ใต้รากไม้ลั่นทมในสวนถูกขุดขึ้นมาแล้ว" ชายชรากล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "และคนที่ขุดมันขึ้นมา... ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น 'คนคนนั้น' ที่คุณพยายามจะลืมมาตลอดชีวิต" คีรินชะงัก ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งดูจะเกร็งแน่นขึ้นทันที เขาหันไปมองรินรดาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเป็นความหวาดหวั่นที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ในขณะที่รินรดาเองก็รู้สึกได้ว่าความมืดมิดในสวนเร้นลับกำลังขยับขยายเข้ามาภายในตัวคฤหาสน์... และมันกำลังมุ่งหน้ามาที่ประตูห้องนี้ ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่สิบด้วยกันนะคะ รสรินกลิ่นกำมะหยี่ขอสัญญาว่าจะพาไปพบกับความจริงที่ชวนระทึกใจกว่าเดิมในตอนถัดไปค่ะ