ในอ้อมกอดศัตรู

“นั่นไม่ใช่เสียงลม... ใช่ไหมคะคีริน” รินรดากระซิบถาม เสียงของเธอสั่นพร่าขณะที่แผ่นหลังแนบสนิทอยู่กับบานประตูไม้โอ๊คหนาหนัก ความมืดภายนอกห้องดูเหมือนจะไม่ได้หยุดอยู่แค่ที่ระเบียง แต่มันกำลังแทรกซึมผ่านรอยแยกของวงกบเข้ามา ราวกับมีชีวิตและกำลังหิวโหย คีรินไม่ได้ตอบในทันที มือหนาที่เคยแผ่ความอบอุ่นเมื่อครู่บัดนี้กลับเย็นเฉียบราวกับหินสลัก เขาไม่ยอมหันกลับมามองเธอ แต่กรามแกร่งนั้นบดเข้าหากันแน่นจนเห็นรอยนูน เขาขยับตัวเข้าหาเธอช้าๆ เงาร่างสูงใหญ่ของเขาโถมทับร่างเล็กจนรินรดาไม่มีทางหนี “อยู่นิ่งๆ รินรดา...” เขาเอ่ยเสียงต่ำแหบพร่า เป็นน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความรัญจวนใจและคำเตือนที่ฟังดูน่าสะพรึงกลัวในคราวเดียวกัน “ถ้าเธอไม่อยากเห็นสิ่งที่เธอยังไม่พร้อมจะเผชิญหน้า ก็จงหลับตาเสีย” “คุณกำลังซ่อนอะไรไว้กันแน่” เธอโต้กลับ พยายามรวบรวมความกล้าแม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก “ความหวาดกลัวในดวงตาคุณ... มันไม่ได้มีไว้เพื่อปกป้องฉัน แต่มันมีไว้เพื่อปกปิดความลับบางอย่างเกี่ยวกับครอบครัวของฉัน ใช่ไหมคะ?” คีรินกระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่กลับเต็มไปด้วยไฟปรารถนาที่ยากจะดับลง เขาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ซอกคอหอมกรุ่นของหญิงสาว กลิ่นอายราตรีกำมะหยี่ที่เขาคุ้นเคยทำให้อารมณ์ของเขาสั่นไหว เขาคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้แน่นก่อนจะกดย้ำลงกับผนังห้อง “ความจริงมันอันตรายกว่าสิ่งที่เธอกำลังกลัวอยู่หน้าประตูนั้นเสียอีก” เขาพึมพำ ก่อนจะไล้ริมฝีปากไปตามแนวขากรรไกรของเธออย่างถือสิทธิ์ “เธออยากรู้นักไม่ใช่หรือว่าสวนเร้นลับแห่งนี้ทำไมถึงไม่มีใครกล้าก้าวเข้าไป... ทั้งที่มันสวยงามจนแทบจะหยุดหายใจ” รินรดาหอบหายใจถี่เมื่อสัมผัสวาบหวามเริ่มจู่โจม ความสงสัยที่เคยเป็นดังหนามยอกใจถูกแทนที่ด้วยกระแสไฟฟ้าที่วิ่งพล่านไปทั่วร่าง ความเย็นเยียบจากภายนอกห้องดูจะพ่ายแพ้ให้กับความร้อนแรงที่เขากำลังปรนเปรอให้ เธอเกลียดที่ตัวเองเผลอไผลไปกับอ้อมกอดของศัตรู แต่ร่างกายของเธอกลับทรยศด้วยการแอ่นอกรับสัมผัสนั้นอย่างยินยอม “คุณมันปิศาจ...” เธอครางแผ่ว มือเล็กจิกเกร็งลงบนไหล่กว้างของเขา “อาจจะใช่...” คีรินกระซิบตอบขณะที่มือหนาสอดเข้าใต้กลุ่มผมสลวยของเธอ บังคับให้เธอยิ่งแหงนเงยรับจุมพิตที่แสนดุดันและร้อนแรงราวกับจะกลืนกินจิตวิญญาณ “ปิศาจที่ตกหลุมรักเหยื่อของตัวเอง... และนั่นคือความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดของตระกูลฉัน” จุมพิตของเขาเปลี่ยนจากความโหยหาเป็นความลุ่มหลง รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง ความสับสนตีรวนอยู่ในอก หากเขาคือคนที่พรากทุกอย่างไปจากครอบครัวเธอ เหตุใดสัมผัสของเขาจึงรู้สึกเหมือนการเติมเต็มส่วนที่หายไปได้ถึงเพียงนี้ เธอพยายามรวบรวมสติที่เหลืออยู่น้อยนิด หวังจะใช้จังหวะนี้ค้นหาคำตอบในดวงตาคู่นั้น—ดวงตาที่ซ่อนความเจ็บปวดลึกซึ้งเกินกว่าคำบรรยาย แต่แล้ว... เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่เคยย่ำอยู่หน้าประตูพลันเงียบสนิทลง คีรินชะงักกึกทันที เขาดึงตัวออกมาเล็กน้อย สายตาคมกริบเหลือบไปมองที่ลูกบิดประตูซึ่งเริ่มหมุนช้าๆ ราวกับมีใครบางคนหรือ 'อะไรบางอย่าง' ที่ไร้ตัวตนกำลังพยายามไขเข้ามาจากอีกด้านหนึ่ง “มันไม่ควรจะตื่นขึ้นมาในคืนนี้...” คีรินสบถเสียงต่ำ ใบหน้าหล่อเหลาบัดนี้ปรากฏความวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด เขาผลักรินรดาให้ถอยห่างไปด้านหลังร่างของเขาโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะดึงมีดสั้นเล่มหนึ่งออกมาจากสายคาดเอวที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อสูท “คีริน... นั่นมันตัวอะไร” รินรดาถามเสียงสั่น แสงไฟในห้องเริ่มกระพริบถี่ๆ ราวกับจะดับลงเสียให้ได้ “อย่าได้ส่งเสียง” เขาสั่งขาดคำ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทดุจก้นบึ้งของมหาสมุทร “จำไว้รินรดา... ต่อจากนี้ไป ไม่ว่าเธอจะเห็นอะไร หรือได้ยินเสียงใครเรียกชื่อเธอ... ห้ามเปิดประตู และห้ามเชื่อสิ่งที่เห็นเด็ดขาด” ทันใดนั้นเอง บานประตูที่ปิดสนิทก็ค่อยๆ แง้มออกช้าๆ พร้อมกับกระแสลมเย็นจัดที่พัดวูบเข้ามาจนม่านสีมืดปลิวไสว สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหลังความมืดมิดนั้นไม่ใช่เงาดำที่เธอคาดคิด แต่เป็นใบหน้าของใครบางคนที่รินรดาคุ้นตาเป็นอย่างดี... ใบหน้าที่ควรจะตายไปตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อน หญิงสาวกรีดร้องออกมาเบาๆ เมื่อเห็นคนผู้นั้นก้าวเท้าเหยียบล้ำเข้ามาในห้อง พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูบิดเบี้ยวและดวงตาที่ไร้แววตา... มันคือแม่ของเธอ “รินรดา... ลูกแม่...” เสียงนั้นแหบแห้งราวกับเสียงใบไม้แห้งเสียดสีกัน “ทำไมถึงทิ้งแม่ไว้ข้างหลังคนเดียวล่ะจ๊ะ?” คีรินก้าวไปข้างหน้าหมายจะปกป้องเธอ แต่ร่างของเขากลับชะงักงันเมื่อเห็นรินรดาเดินโซเซผ่านตัวเขาไป ราวกับถูกสะกดจิตด้วยน้ำเสียงของผู้เป็นแม่ที่จากไปนานแสนนาน มือของเธอยื่นออกไปหาเงามืดนั้นด้วยความโหยหา โดยไม่สนใจคำเตือนของคีรินแม้แต่น้อย ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านสวนเร้นลับไปกับรสรินกลิ่นกำมะหยี่นะคะ หวังว่าความลุ่มหลงในครั้งนี้จะทำให้รี้ดเดอร์ใจเต้นแรงไปพร้อมกับตัวละครของรสรินนะคะ