คีรินผู้แตกสลาย

“ปล่อยฉันนะคีริน! คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับฉัน!” เสียงของรินรดาขาดห้วง เมื่อแผ่นหลังบางถูกกระแทกเข้ากับบานประตูไม้โอ๊คหนักอึ้งภายในห้องสมุดลับที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและกลิ่นอายความเย็นเยียบของประวัติศาสตร์ตระกูล คีรินไม่ได้ตอบโต้ด้วยถ้อยคำ แต่แรงบีบที่ข้อมือทั้งสองข้างของเขาที่ตรึงเธอไว้เหนือหัวนั้นรุนแรงและสั่นเทา... ใช่ มันกำลังสั่น รินรดาชะงัก สายตาที่เคยเต็มไปด้วยความโกรธขึ้งค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความตื่นตะลึง เมื่อพบว่าใบหน้าที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งสลักเสลาบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดที่ไม่อาจปิดมิด “คุณ... ร้องไห้?” เธอถามเสียงแผ่ว ความโกรธเคืองเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความหวั่นไหวที่จู่โจมหัวใจอย่างไม่ทันตั้งตัว คีรินซบหน้าผากลงกับหัวไหล่ของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวที่หอบถี่รดรินอยู่บนซอกคอขาวเนียน เขาไม่ได้ตอบ แต่หยดน้ำอุ่นๆ ที่ร่วงหล่นลงบนผิวเนื้อของเธอคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด ชายผู้เปรียบดั่งพยัคฆ์ร้ายในสวนเร้นลับ บัดนี้กลับดูแตกสลายราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่พร้อมจะแหลกละเอียดเพียงแค่สัมผัส “ริน... อย่าถาม” เสียงของเขาแหบพร่า ราวกับถูกบาดด้วยเศษแก้ว “อย่าถามในสิ่งที่ฉันไม่มีปัญญาจะตอบ... เพราะถ้าความจริงนั้นเปิดเผยออกไป ตัวตนของฉันที่คุณเคยรู้จัก... จะมอดไหม้ไปพร้อมกับมัน” รินรดานิ่งงัน เธอสัมผัสได้ถึงความเปราะบางที่เขาซุกซ่อนไว้ภายใต้เกราะกำบังแห่งความเย่อหยิ่งและราคะที่เขาใช้เป็นเครื่องมือหลบซ่อนความกลัว ความเงียบภายในห้องสมุดนั้นกดดันเสียจนได้ยินเสียงหัวใจของคนทั้งคู่เต้นประสานกันเป็นจังหวะที่สับสน คีรินค่อยๆ ผ่อนแรงที่ข้อมือของเธอลง ก่อนจะเลื่อนมือมาโอบกอดเอวบางไว้แน่น ราวกับว่าหากเขาปล่อยมือเพียงนิดเดียว เธอจะสลายกลายเป็นไอหมอกไปตลอดกาล “คุณแบกอะไรไว้มากมายขนาดนั้นคีริน” นิ้วเรียวของเธอสั่นเทาขณะเอื้อมไปสัมผัสเส้นผมสีเข้มที่ปรกหน้าผากเขา “บอกฉันเถอะนะ ไม่ว่ามันจะเลวร้ายแค่ไหน ฉันจะอยู่ตรงนี้... ในฐานะคนคนหนึ่งที่เห็นคุณเป็นเพียงมนุษย์ ไม่ใช่คำสาปของใคร” คีรินเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีรัตติกาลที่มักจะเต็มไปด้วยเพลิงพิศวาส บัดนี้กลับว่างเปล่าและหม่นแสง เขามองเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้งเกินกว่ารินรดาจะคาดเดา ก่อนจะโน้มใบหน้าลงช้าๆ ไม่ใช่เพื่อมอบจุมพิตแห่งความปรารถนาอย่างที่เคยเป็น แต่เป็นจุมพิตที่แฝงไปด้วยความเวทนาและโหยหา ราวกับนักโทษประหารที่กำลังร่ำลาแสงตะวันสุดท้ายก่อนเข้าสู่ความมืดมิด กลิ่นหอมอ่อนๆ จากผิวกายของเธอทำให้คีรินผ่อนคลายลงชั่วขณะ มือหนาที่สั่นเทาเลื่อนไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตนเองออกอย่างเชื่องช้า ผิวหนังที่เผยให้เห็นรอยแผลเป็นประหลาดที่มีลักษณะคล้ายลวดลายเถาวัลย์ดำทะมึนซึ่งคืบคลานอยู่เหนืออกซ้าย รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด มือของเธอแตะลงบนรอยแผลนั้นอย่างเผลอไผล “นี่คือ... สิ่งที่ผูกมัดคุณไว้ใช่ไหมคะ?” “มันไม่ใช่แค่รอยแผล รินรดา” คีรินกระซิบชิดริมฝีปากเธอ “มันคือสัญญาเลือดที่บรรพบุรุษทำไว้กับสิ่งลี้ลับในสวนนี้... ทุกครั้งที่ฉันรู้สึกรัก ทุกครั้งที่ความปรารถนาของฉันพุ่งสูงขึ้น พลังของมันจะกัดกินชีวิตของฉันไปทีละน้อย... ยิ่งฉันต้องการคุณมากเท่าไหร่ วันที่ฉันต้องจากโลกนี้ไปก็ยิ่งใกล้เข้ามาเท่านั้น” ความจริงที่ถูกเปิดเผยทำให้หัวใจของรินรดาราวกับหยุดเต้น ความรักที่เธอเข้าใจว่าเป็นเพียงเกมแห่งความเสน่หา บัดนี้กลับกลายเป็นพันธะแห่งความเป็นความตายที่พัวพันกันอย่างน่าหวาดหวั่น เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา เห็นภาพสะท้อนของตัวเองที่ดูแตกสลายไม่แพ้กัน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องสมุด รินรดาชะงัก คีรินผละออกจากเธอทันที แววตาที่เปราะบางเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาอีกครั้ง เขาขยับเสื้อผ้าให้เข้าที่อย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันไปทางประตูด้วยท่าทีที่พร้อมจะเผชิญหน้ากับศัตรู “ท่านปู่... ท่านไม่ควรมาที่นี่ในเวลานี้” คีรินพูดเสียงเรียบ หากแต่รินรดาสังเกตเห็นมือที่กำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ทว่าเสียงที่ตอบกลับมาไม่ใช่เสียงของชายชราเจ้าของคฤหาสน์ แต่เป็นเสียงหวานเย็นที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบ “ถ้าคีรินไม่ยอมเปิดเผยความลับ... ก็คงต้องให้รินรดาเป็นคนเปิดมันเองสินะ” หญิงสาวในชุดเดรสสีดำสนิทก้าวพ้นเงามืดเข้ามาในห้อง ดวงตาของเธอมีสีเดียวกับรอยแผลบนอกของคีริน รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้างเมื่อเห็นใบหน้านั้นชัดๆ... มันคือใบหน้าของแม่เธอที่จากไปเมื่อสิบปีก่อน คนที่ควรจะเสียชีวิตไปนานแล้ว! รสรินกลิ่นกำมะหยี่หวังว่าความลับที่เพิ่งเปิดเผยจะทำให้หัวใจของทุกท่านเต้นแรงไปพร้อมกับรินรดานะคะ