คำสัญญาท่ามกลางพายุ

“หากความจริงที่ข้าพเจ้าค้นพบมันคือคำสาปที่ต้องแลกด้วยลมหายใจ... ท่านจะยังยินดีให้ข้าพเจ้ายืนเคียงข้างอยู่ตรงนี้ไหมคะ คีริน?” น้ำเสียงของรินรดาสั่นพร่า ท่ามกลางเสียงคำรามของสายฟ้าที่ฟาดลงมาบนยอดไม้รอบคฤหาสน์หลังใหญ่จนเกิดเป็นเงาตะคุ่มน่าสะพรึงกลัว เธอไม่ได้ถอยหนีแม้เพียงก้าว มือบางสั่นเทาขณะยื่นไปสัมผัสแผงอกแกร่งภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มที่เปียกชื้นจากไอฝน เขาไม่ได้ตอบในทันที ดวงตาคมดุจเหยี่ยวคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ราวกับต้องการอ่านสัญชาตญาณดิบที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความหวาดหวั่น คีรินกระชากข้อมือเธอเข้าไปหาตัวจนรินรดาเซปะทะเข้ากับร่างกำยำ กลิ่นไม้หอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอายดินหลังฝนตกอบอวลไปทั่วประสาทสัมผัส เขาบีบกระชับต้นแขนเธอไว้แน่นจนรอยเล็บประทับจางๆ ทว่าในดวงตาที่เคยเย็นชากลับมีเปลวเพลิงที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างให้เป็นจุล “เธอคิดว่าการหนีไปจากคฤหาสน์หลังนี้คือทางรอดงั้นหรือ รินรดา?” เขาถามกลับ เสียงทุ้มต่ำสั่นพร่าด้วยอารมณ์ที่ถูกกดทับไว้ “ความลับของตระกูลข้าไม่ได้มีไว้เพื่อแบ่งปัน แต่มันมีไว้เพื่อกักขัง... และเธอก็เลือกที่จะกระโจนเข้ามาในกรงเล็บนั้นเอง” “ฉันไม่ได้มาเพื่อหนี แต่ฉันมาเพื่อจะทำลายมัน... ไปพร้อมกับคุณ” รินรดาเชิดหน้าขึ้น แม้น้ำตาจะคลอเบ้า แต่แววตามุ่งมั่นนั้นกลับทำให้คีรินชะงักงัน เขาโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกับแก้มนวล กลิ่นราตรีพัดพาความเร่าร้อนบางอย่างเข้ามาในห้องที่มืดมิดคู่นี้ มือหนาเชยคางเธอขึ้นบังคับให้ประสานสายตา เขาไม่ได้พูดพร่ำคำหวาน แต่มอบจุมพิตที่เร่าร้อนและดุดันราวกับพายุที่กำลังโหมกระหน่ำอยู่ภายนอก ริมฝีปากของเขาบดคลึงรุนแรง ดึงดึงเรียกร้องทุกส่วนเสี้ยวของความรู้สึกจนรินรดาแทบขาดใจ สัมผัสของเขาราวกับน้ำผึ้งอาบยาพิษ ทั้งหอมหวานและอันตราย รินรดาปล่อยให้ร่างกายยอมจำนนต่อความต้องการที่เขาส่งผ่านเข้ามา เธอสอดนิ้วเข้าไปในเส้นผมหนาของเขา โอบรัดร่างสูงไว้แน่นราวกับกลัวว่าหากคลายมือ เขาจะเลือนหายไปกับความมืด “สัญญาเถอะค่ะ...” เธอพึมพำชิดริมฝีปากเขาขณะที่ลมหายใจหอบถี่ “ไม่ว่าอดีตจะโหดร้ายแค่ไหน ไม่ว่าความตายจะรออยู่ปลายทางเพียงใด... เราจะอยู่ด้วยกันที่นี่ ในสวนแห่งนี้ จนกว่ากาลเวลาจะหยุดหมุน” คีรินนิ่งไปครู่หนึ่ง เขากดหน้าผากลงบนหน้าผากของเธอ ถ่ายทอดความอ้างว้างและพันธะที่ฝังลึกในจิตวิญญาณ “ข้าสาบานต่อเลือดและพันธะที่ไหลเวียนในกายนี้... ไม่ว่านรกหรือสวรรค์ จะไม่มีวันพรากเธอไปจากข้าได้รินรดา ต่อให้โลกใบนี้ต้องพังทลายลงในค่ำคืนนี้ก็ตาม” คำสัญญาที่หนักแน่นนั้นดังก้องไปทั่วห้อง ทว่าในขณะที่ความเร่าร้อนกำลังทวีคูณและรินรดากำลังจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเขา ประตูไม้บานใหญ่ของห้องสมุดลับที่ควรจะล็อกแน่นหนากลับถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาล เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก้าวเข้ามาหยุดอยู่หลังม่านกำมะหยี่สีแดงสดนั่น กลิ่นกำยานโบราณที่รินรดาคุ้นเคยดีลอยฟุ้งเข้ามาในอากาศ กลิ่นที่บ่งบอกถึงการมาเยือนของ ‘คนตาย’ ที่เธอเพิ่งเห็นหลุมศพในสวนไปเมื่อตอนกลางวัน คีรินผละออกจากเธอทันที แววตาของเขาเปลี่ยนจากความหลงใหลเป็นความตื่นตระหนกที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน เขากระซิบด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนถึงขั้วหัวใจ “อย่าหันไปมอง... และอย่าได้ส่งเสียงจนกว่าข้าจะบอก” ร่างเงาหลังม่านนั้นไม่ได้ขยับ แต่กลับมีเสียงกระซิบแหบพร่าดังก้องขึ้นในความมืด เป็นเสียงที่ทำให้หัวใจของรินรดาแทบหยุดเต้น “คำสัญญาน่ะ... มันมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ... และคืนนี้ ก็ถึงเวลาที่ต้องเรียกเก็บแล้ว” รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นปลายรองเท้าหนังสีดำสนิทที่เปื้อนดินโคลนวางอยู่บนพรมหรูหรานั้น รองเท้าคู่เดียวกับที่อยู่ในรูปถ่ายเก่าแก่ของบรรพบุรุษตระกูลคีรินที่เธอแอบเก็บไว้... คนที่ควรจะสิ้นใจไปเมื่อห้าสิบปีก่อน รสรินกลิ่นกำมะหยี่หวังว่าความลับที่ค่อยๆ เผยออกมาในค่ำคืนนี้ จะทำให้หัวใจของทุกท่านเต้นแรงไปพร้อมกับการค้นหาความจริงที่แสนอันตรายในตอนต่อไปนะคะ