แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

“คุณคิดว่าการปิดบังซ่อนเร้นเพียงแค่ใบหน้า จะทำให้ความเน่าเฟะในคฤหาสน์หลังนี้มันจางหายไปได้จริงๆ หรือคะ คีริน?” น้ำเสียงแหบพร่าทว่าทรงอำนาจของหญิงวัยกลางคนในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มขัดกับบรรยากาศในห้องโถงที่ควรจะเงียบสงบ รินรดาสะดุ้งเฮือก มือที่ถือถาดน้ำชาสั่นระริกจนก้านช้อนกระทบกับจานรองเกิดเสียงดังเคร้งคลัง เสียงนั้นเปรียบเสมือนระฆังเตือนภัยที่ทำลายความเงียบงันที่คีรินเพียรพยายามสร้างขึ้นมาตลอดหลายวัน คีรินไม่ได้หันไปมองแขกที่ไม่ได้รับเชิญ เขายืนอยู่หน้าเตาผิง ไฟในเตาสะท้อนดวงตาคมปลาบที่แฝงความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก เขาสูดควันซิการ์ราคาแพงก่อนจะพ่นมันออกเป็นสายบางเบา “คุณป้า... กฎของที่นี่ไม่เคยเปลี่ยน การมาเยือนโดยไม่บอกกล่าวคือการเสียมารยาทอย่างร้ายแรงสำหรับตระกูลเรานะ” “มารยาทเหรอ?” หญิงสาวในชุดหรูหรานามว่า ‘คุณหญิงรำไพ’ แค่นหัวเราะ สายตาของนางจ้องเขม็งมาที่รินรดา ราวกับจะกรีดผิวหนังของหญิงสาวออกดูให้เห็นถึงกระดูก “ฉันไม่ได้มาเพื่อดูมารยาทของหลาน แต่มาเพื่อดูว่า... ของเล่นชิ้นใหม่ของคุณกำลังจะพังพินาศเหมือนชิ้นก่อนๆ หรือยัง” รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง คำว่า ‘ของเล่น’ บาดลึกเข้าไปในความรู้สึก เธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของความลึกลับที่พุ่งตรงมาที่ตัวเธอ ราวกับเธอเป็นจิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญที่ใครบางคนพยายามตามหามานานแสนนาน คีรินหมุนตัวกลับมา สายตาของเขาวาวโรจน์ด้วยแรงอารมณ์ที่เขากำลังสะกดกลั้น “รินรดา ออกไปเสีย” คีรินสั่ง เสียงของเขาต่ำและเต็มไปด้วยแรงกดดัน “ไม่ค่ะ” รินรดาตัดสินใจยืนหยัด แม้ขาจะสั่น แต่เธอก็เลือกที่จะวางถาดน้ำชาลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ สายตาของเธอเผชิญหน้ากับคุณหญิงรำไพอย่างไม่หลบเลี่ยง “ในเมื่อดิฉันอยู่ในคฤหาสน์นี้ ในฐานะที่คนในบ้านนี้ยอมรับ ดิฉันก็มีสิทธิ์ที่จะรับฟังว่าเกิดอะไรขึ้นกับอดีตของครอบครัวดิฉันกันแน่” คุณหญิงรำไพเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากกระตุกเป็นยิ้มที่ดูน่าขนลุก “อ๋อ... แกคือลูกสาวของคนทรยศนั่นเองสินะ ไม่แปลกใจเลยที่กลิ่นความร่านสวาทมันยังอบอวลอยู่ในอากาศ คีริน... แกเลี้ยงงูพิษไว้ข้างกายโดยไม่รู้ตัวเลยหรือไง” บรรยากาศในห้องเปลี่ยนเป็นบีบคั้นทันที คีรินก้าวเท้าเพียงไม่กี่ก้าวก็มาหยุดอยู่ข้างรินรดา ฝ่ามือหนาคว้าเอวบางของเธอไว้แน่น การสัมผัสที่ดูเหมือนการปกป้อง กลับเต็มไปด้วยความร้อนแรงที่เขาส่งผ่านมาให้เธอ รินรดารู้สึกเหมือนถูกแผดเผาด้วยไอความร้อนจากตัวเขา “เธอคือของของผม... ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาเหยียดหยาม” คีรินกระซิบข้างหูรินรดา เสียงของเขาเย้ายวนจนน่าหวาดหวั่น ก่อนจะหันไปหาคุณหญิงด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป “ถ้าคุณป้ามาเพื่อดูหมิ่นแขกของผม ก็เชิญกลับไปได้เลยครับ แต่ถ้ามาเพื่อทวงคืนความลับที่เน่าเฟะของตระกูล ผมเกรงว่ามันถูกฝังอยู่ใต้สวนกุหลาบสีเลือดนั่นไปนานแล้ว” คุณหญิงรำไพชะงัก สีหน้าของนางเปลี่ยนจากเยาะเย้ยเป็นความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด นางก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว “แก... แกไปรู้อะไรมา คีริน? อย่าให้ความต้องการส่วนตัวมันบังตาจนทำลายสิ่งที่ตระกูลเราสร้างมาเพื่อคุ้มครองแก!” “สิ่งที่คุ้มครอง หรือสิ่งที่จองจำ?” คีรินสวนกลับทันควัน ในจังหวะนั้นเอง เสียงกรีดร้องแหลมสูงดังก้องมาจากทางสวนกุหลาบเร้นลับที่อยู่นอกหน้าต่างบานใหญ่ รินรดาหน้าซีดเผือดเมื่อจำได้ว่านั่นคือเสียงของแม่บ้านที่หายตัวไปเมื่อคืนวาน คีรินผละจากรินรดาอย่างรวดเร็ว เขากระชากม่านออกเผยให้เห็นภาพเบื้องล่าง... ร่างของหญิงสาวคนนั้นกำลังถูกกิ่งก้านของกุหลาบสีดำทมิฬรัดพันร่างกายจนเลือดสาดกระเซ็นไปทั่ว คีรินสบถออกมาอย่างเดือดดาล ก่อนจะหันมามองรินรดาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความวิตกที่เขาไม่เคยเผยให้ใครเห็น “รินรดา... ฟังผมให้ดี ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในคืนนี้ ห้ามออกไปจากห้องเด็ดขาด” เขากำลังจะก้าวเท้าออกไป แต่ทว่า... เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นของใครบางคนกำลังเดินขึ้นบันไดไม้โบราณมาพร้อมกับเสียงหัวเราะที่น่าสะพรึงกลัว ประตูห้องโถงถูกเปิดออกกว้างเผยให้เห็นชายร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าของเขาครึ่งหนึ่งถูกปกปิดด้วยหน้ากากเหล็ก “ไม่ได้เจอกันนานนะ คีริน... ดูเหมือนว่า ‘พันธะ’ ที่แกพยายามจะหนี มันกำลังจะเอาคืนแล้วสินะ” ชายปริศนากล่าวพร้อมกับก้าวเข้ามาในห้อง ก่อนจะหันมาสบตากับรินรดาด้วยสายตาที่ทำให้เลือดในกายเธอเย็นเฉียบ “และนั่น... คือกุญแจดอกสุดท้ายที่พวกเราตามหามาตลอด ยินดีที่ได้พบกันนะ... หลานรักของ ‘คนทรยศ’” รสรินกลิ่นกำมะหยี่หวังว่าความลับที่ค่อยๆ เผยออกมาในค่ำคืนนี้ จะทำให้หัวใจของทุกท่านเต้นแรงไปพร้อมกับการค้นหาความจริงที่แสนอันตรายในตอนต่อไปนะคะ