ล่องลอยในความฝัน

“คุณเห็นมันไหม... คีริน?” รินรดาเอ่ยถามขณะที่ปลายนิ้วเรียวสั่นเทาของเธอไล้ไปตามกลีบดอกไม้สีม่วงเข้มที่ดูคล้ายกำมะหยี่นุ่มละมุนอยู่ในมือ กลิ่นหอมประหลาดของมันช่างเข้มข้นจนชวนให้วิงเวียน ทว่ากลับกระตุ้นสัญชาตญาณดิบในกายให้ตื่นขึ้นอย่างไม่อาจต้านทาน คีรินที่ยืนอยู่เบื้องหลังเงียบไปครู่หนึ่ง เขาสาวเท้าเข้ามาใกล้จนรินรดาสัมผัสได้ถึงไออุ่นและกลิ่นกายสะอาดสะอ้านที่เจือจางด้วยกลิ่นไม้หอมหรูหรา ชายหนุ่มโน้มตัวลงมาจนริมฝีปากอยู่ชิดใบหู เธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดผิวเนื้อจนขนลุกชัน “เห็นอะไรหรือรินรดา? เห็นความปรารถนาที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวหนังของคุณ หรือเห็นภาพลวงตาที่กำลังกัดกินสติสัมปชัญญะของคุณกันแน่?” น้ำเสียงของเขาแหบพร่า ทว่าทรงพลัง ราวกับบทเพลงกล่อมเด็กที่แฝงไปด้วยคมมีด รินรดาหมุนตัวกลับมาปะทะกับแผงอกกว้าง สายตาของเธอพร่าเลือน ผนังสวนที่เคยเป็นหินเย็นเยียบกลับดูอ่อนนุ่มราวกับผิวหนังมนุษย์ที่กำลังขยับไหว รากไม้พันเกี่ยวกันเหมือนงูพิษที่รอคอยจังหวะจะฉกฉวย กลิ่นดอกไม้ในสวนเร้นลับแห่งนี้กำลังล่อหลอกให้เธอหลงลืมทุกอย่าง... แม้กระทั่งชื่อของตัวเอง “มัน... มันกำลังร้องเรียก” เธอพึมพำ ดวงตาเหม่อลอย “เหมือนกับเสียงของแม่ที่ฉันลืมไปนานแล้ว” คีรินกระชากร่างบางเข้ามาแนบชิด ฝ่ามือแข็งแรงบีบกระชับที่เอวคอดของเธอจนรินรดาต้องเผลออุทานออกมา “อย่าฟังมัน” เขาสั่ง เสียงของเขาสั่นพร่าด้วยอารมณ์ที่พยายามสะกดกลั้น “ถ้าคุณปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงไปในความฝันนี้ คุณจะไม่มีวันได้กลับออกมาเป็นคนเดิม... คุณจะเป็นเพียงเหยื่อของสวนนี้ เหมือนกับคนอื่นๆ ที่ถูกฝังอยู่ใต้ผืนดินที่คุณยืนอยู่” รินรดาหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแปลกหูสำหรับตัวเธอเอง เธอเชิดหน้าขึ้น สบสายตากับนัยน์ตาสีรัตติกาลที่แฝงไปด้วยความรุ่มร้อนของคีริน “แล้วคุณล่ะ คีริน? คุณไม่ได้เข้ามาที่นี่เพื่อปลุกฉัน... แต่คุณเข้ามาเพื่อลิ้มรสฉันในยามที่ฉันไร้ทางสู้ไม่ใช่หรือ?” เธอยกมือขึ้นแตะใบหน้าของเขา นิ้วหัวแม่มือลากไล้ริมฝีปากหยักได้รูปที่กำลังสั่นน้อยๆ เธอสัมผัสได้ถึงความขัดแย้งในใจเขาอย่างชัดเจน ความปรารถนาที่เดือดพล่านประทะกับโซ่ตรวนแห่งความรับผิดชอบที่เขาสวมใส่อยู่ “คุณอันตรายเหลือเกิน” คีรินคำรามในลำคอ ก่อนจะกดจูบลงมาอย่างดุดัน รสสัมผัสที่ได้รับนั้นร้อนแรงเหมือนไฟที่เผาผลาญทุ่งหญ้าแห้ง รินรดาแทบหยุดหายใจ เธอรู้สึกเหมือนตัวกำลังล่องลอยอยู่กลางอากาศ ดอกไม้รอบกายเริ่มบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมอบอวลจนทุกอย่างรอบตัวเริ่มละลายหายไป กลายเป็นเพียงผืนผ้าสีม่วงและสีดำที่หมุนวน ในห้วงภวังค์นั้น รินรดาเห็นภาพตัวเองในอดีต ภาพคฤหาสน์ที่ยังคงสว่างไสว เสียงกระดิ่งลมที่กังวานใส และเงาร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่ยืนหันหลังให้เธอ... เธอกำลังจะเอื้อมมือไปคว้า แต่แล้วสัมผัสของคีรินที่ดึงเธอกลับมายังความเป็นจริงกลับรุนแรงจนน่าใจหาย เขากระซิบข้างริมฝีปากที่บวมช้ำ “ถ้าคุณยังไม่หยุดคิดถึงอดีต ผมก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากจะทำให้คุณลืมมันไปให้หมด... ด้วยร่างกายของผม” รินรดาไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เธอเห็นในความฝันนั้นเป็นเพียงนิมิต หรือคือความจริงที่คีรินพยายามปกปิดไว้ ทว่าในขณะที่เธอกำลังจะจมหายไปกับจูบที่เร่าร้อนนั้นเอง เธอกลับเหลือบไปเห็นเงาของใครบางคนยืนนิ่งสนิทอยู่หลังพุ่มดอกไม้หนาทึบ เงาสูงโปร่งที่สวมชุดสีขาวโพลนตัดกับบรรยากาศอันมืดมิดของสวนแห่งนี้อย่างน่าขนลุก คนผู้นั้นยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปาก... เป็นสัญญาณให้เธอเงียบเสียงลง ในขณะที่คีรินยังคงกอดรัดเธอไว้แน่นราวกับต้องการผูกมัดเธอไว้เป็นของเขาเพียงผู้เดียวตลอดกาล ความลับที่เธอตามหาอยู่ตรงหน้าแล้ว... หรือนี่จะเป็นกับดักที่เขาสร้างขึ้นเพื่อล่อลวงให้เธอเดินเข้าสู่ปากเหวกันแน่? รสรินกลิ่นกำมะหยี่หวังว่าทุกท่านจะใจจดใจจ่อกับความจริงที่กำลังจะเปิดเผยในตอนหน้านะคะ