ความหวาดระแวง

"ถ้าคุณจะเก็บมันไว้ในที่ที่ลับตาขนาดนี้ ทำไมไม่เผามันทิ้งไปเสียตั้งแต่วันแรกที่ฉันก้าวเข้ามาล่ะคะ" รินรดาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวของคีริน แสงจากตะเกียงน้ำมันเพียงดวงเดียวบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ทำให้เงาของชายหนุ่มทอดยาวบิดเบี้ยวบนผนังราวกับปีศาจที่กำลังเฝ้ามองเหยื่อ หญิงสาวไม่ได้หันไปมองเขา เธอเพียงแต่จ้องมองจดหมายฉบับเก่าในมือ—กระดาษสีซีดที่เต็มไปด้วยรอยพับและกลิ่นอายของความลับที่ถูกฝังกลบมานานหลายทศวรรษ คีรินไม่ได้ขยับตัว เขายืนพิงกรอบหน้าต่างด้านหลัง หันหลังให้เธอ แต่กระแสความกดดันที่แผ่ออกมาจากแผ่นหลังกว้างนั้นทำให้อากาศในห้องดูเบาบางจนรินรดาหายใจลำบาก เขาปล่อยให้ความเงียบทำงานอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเย็นเยียบจนหญิงสาวรู้สึกเสียวสันหลังวาบ "ความลับน่ะรินรดา... บางทีมันก็ไม่ได้มีไว้เพื่อถูกทำลาย แต่มันมีไว้เพื่อเป็นโซ่ตรวน" เขาก้าวเดินช้าๆ ออกมาจากมุมมืด เงาของเขาค่อยๆ ทาบทับร่างบอบบางของเธอ "เธออ่านจบแล้วใช่ไหม สิ่งที่บรรพบุรุษของฉันทำไว้กับครอบครัวของเธอ" รินรดาหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า มือที่ถือจดหมายสั่นเทาเล็กน้อย "ในนี้บอกว่าคุณเป็นคนปิดตายสวนหลังบ้านนั่น ไม่ใช่เพราะคำสาปอย่างที่คุณเคยบอกฉัน แต่มันเป็นเพราะ 'หลักฐาน' การตายของพี่สาวฉันถูกซ่อนไว้ใต้ต้นกุหลาบสีเลือดที่นั่น... บอกฉันสิคะคีริน คุณปกป้องฉันจากอะไรกันแน่ ปกป้องฉัน หรือแค่ขังฉันไว้เพื่อไม่ให้ความจริงพวกนี้ถูกขุดขึ้นมา" คีรินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีรัตติกาลคู่นั้นวาวโรจน์ขึ้นชั่วขณะ เขาเดินเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอกลายเป็นศูนย์ ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาปะทะเข้ากับใบหน้าของหญิงสาว เขายกมือขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นไม่ได้มีความอ่อนโยนอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกหวงแหนและเป็นเจ้าข้าวเจ้าของจนน่าขนลุก "ฉันปกป้องโลกของเธอจากความโหดร้ายที่เธอไม่มีวันรับมือได้" เขาโน้มตัวลงมากระซิบข้างใบหู เสียงของเขาพร่าสั่นและเต็มไปด้วยเสน่ห์ที่ชวนให้ลุ่มหลง "การที่เธอรู้ความจริงไม่ได้ทำให้เธอหลุดพ้นหรอกนะรินรดา แต่มันจะทำให้เธอไม่มีที่ยืนในโลกใบนี้อีกต่อไป... เธอแน่ใจแล้วเหรอว่าอยากจะเดินหน้าต่อไปในเส้นทางที่เต็มไปด้วยขวากหนามนี้" รินรดาขืนตัวออกจากอ้อมกอดที่พยายามจะกักขังเธอไว้ เธอถอยหลังจนแผ่นหลังชนกับโต๊ะทำงาน ความสงสัยที่สะสมมานานเริ่มก่อตัวเป็นความหวาดระแวง เธอสังเกตเห็นรอยแผลเป็นจางๆ ที่ข้อมือซ้ายของเขา ซึ่งมันตรงกับสัญลักษณ์ที่ปรากฏอยู่ในจดหมายฉบับนั้นพอดี "คุณไม่ใช่แค่คนเฝ้าคฤหาสน์... คุณคือคนที่มีส่วนร่วมในเหตุการณ์คืนนั้น" เธอกล่าวด้วยเสียงที่มั่นคงขึ้นแม้หัวใจจะกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด "ทำไมกลิ่นดอกไม้ในสวนนั้นถึงเป็นกลิ่นเดียวกับน้ำหอมที่คุณชอบใช้... คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่คะคีริน?" คีรินนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนที่มุมปากจะได้รูปของเขาจะกระตุกยิ้มที่ดูเศร้าสร้อยอย่างประหลาด เขาหยิบจดหมายออกจากมือเธออย่างง่ายดายราวกับมันไม่มีน้ำหนัก ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะแล้วก้าวถอยหลังออกไปสองก้าว "เกมที่แม้แต่ฉันเองก็ลืมไปแล้วว่าใครเป็นคนเริ่ม" เขากล่าวพลางสบตาเธออย่างจริงจัง "รินรดา ฟังฉันนะ... คืนนี้ ห้ามออกไปที่สวนนั้นเด็ดขาด ไม่ว่าเธอจะได้ยินเสียงอะไร หรือเห็นภาพหลอนที่มันเรียกหาเธอแค่ไหน จงล็อคประตูห้องให้แน่น แล้วสวดอ้อนวอนให้ตัวเองตื่นขึ้นมาในเช้าวันพรุ่งนี้... หากเธอไม่อยากเป็นเหยื่อรายต่อไปของสวนนั้น" ขณะที่เขากำลังจะหันหลังเดินออกจากห้อง รินรดาก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ทำให้เลือดในกายเธอเย็นเฉียบที่ปลายนิ้วของคีรินมีคราบดินสีดำสนิทติดอยู่ และที่สำคัญกว่านั้น... ที่ขอบประตูห้องทำงานมีรอยขีดข่วนคล้ายกับเล็บคนพยายามตะเกียกตะกายออกมาจากด้านใน ซึ่งมันพึ่งจะเกิดขึ้นสดๆ ร้อนๆ ในขณะที่เธอกำลังเถียงกับเขาอยู่ เขากำลังซ่อนใครไว้ในห้องนี้? หรือเขากำลังคุยกับใครบางคนก่อนที่เธอจะเข้ามา? ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องแหลมเล็กที่คุ้นหูอย่างประหลาดดังขึ้นมาจากใต้พื้นไม้ตรงที่เธอยืนอยู่ เสียงนั้นสั่นประสาทและเหมือนกับเสียงของพี่สาวเธอที่เสียชีวิตไปเมื่อห้าปีก่อน รินรดารีบก้มลงมองพื้นไม้ และในเสี้ยววินาทีนั้น คีรินก็พุ่งเข้ามาปิดปากเธอไว้แน่นด้วยมือเดียว พร้อมกับผลักเธอจนลงไปกองกับพื้น ก่อนจะดึงม่านสีเลือดลงปิดกั้นสายตาจากหน้าต่าง บานประตูห้องทำงานค่อยๆ เปิดออกอย่างช้าๆ ทั้งที่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น และสิ่งที่ก้าวเข้ามาในห้อง... คือเงาร่างของหญิงสาวในชุดเดรสขาดวิ่นที่ดูเหมือนรินรดาทุกประการ ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่รักทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดไปกับรสรินนะคะ