จดหมายในหีบเก่า

“ถ้าคุณยังไม่อยากให้ความลับที่เน่าเฟะในคฤหาสน์หลังนี้ต้องถูกขุดคุ้ยขึ้นมาประจาน ก็ถอยออกไปซะ รินรดา!” เสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ของคีรินดังก้องอยู่ในห้องใต้ดินที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของฝุ่นผงและกาลเวลา รินรดาไม่สะทกสะท้าน มือเรียวบางที่สั่นเทาเล็กน้อยของเธอยังคงกำกุญแจดอกเก่าแน่น แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันในมือวูบไหวตามแรงลมจากช่องระบายอากาศ เผยให้เห็นดวงตาคมกริบของชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยความโกรธขึง แต่ภายใต้ความโกรธนั้น เธอกลับมองเห็น 'ความกลัว' ที่เขามักจะซ่อนมันไว้ภายใต้มาดเย็นชาเสมอ “กลัวหรือคะ?” รินรดาถามเสียงเรียบ ทว่าสั่นไหวอยู่ในที “กลัวว่าถ้าดิฉันเปิดหีบใบนี้ ความจริงที่ว่าตระกูลของคุณไม่ได้สูงส่งอย่างที่ใครเขาลือกัน จะถูกเปิดเผยออกมาน่ะหรือ?” คีรินก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอในจังหวะที่หัวใจของรินรดาแทบจะหยุดเต้น กลิ่นกายหอมแบบไม้สนจางๆ ผสมกับกลิ่นความปรารถนาที่มักจะทำให้เธอแทบคลั่งโชยเข้าปะทะจมูก เขาใช้มือข้างหนึ่งกดขอบโต๊ะไม้ผุๆ กักขังเธอไว้ในอ้อมแขนที่แข็งแกร่งราวกับกำแพงเหล็ก “ความจริงบางอย่าง มันไม่ได้สวยงามเหมือนนิยายที่คุณอ่านหรอกนะรินรดา มันคือพิษ... พิษที่จะกัดกินคุณจนไม่เหลือชิ้นดี” เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาปัดผ่านผิวแก้มใส “หยุดซะ ก่อนที่ผมจะทำสิ่งที่ผมเองก็อาจจะให้อภัยตัวเองไม่ได้” รินรดาไม่ตอบ แต่เธอตัดสินใจใช้อีกมือไขกุญแจลงในแม่กุญแจสนิมเขรอะที่หีบไม้โอ๊กใบยักษ์ เสียง ‘คลิก’ ที่ดังก้องขึ้นในความเงียบเปรียบเสมือนเสียงปืนที่เหนี่ยวไกใส่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จนขาดสะบั้น ฝาหีบถูกเปิดออกช้าๆ กลิ่นกระดาษเก่าและดอกลาเวนเดอร์แห้งกรอบโชยออกมา รินรดาหยิบซองจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมา ลายมือที่บรรจงเขียนอย่างประณีตในอดีตนั้นทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดลงทันที ไม่ใช่แค่เพราะมันเป็นลายมือของย่าเธอ แต่มันคือจดหมายที่จ่าหน้าถึง ‘เจ้าของคฤหาสน์’ ในยุคนั้น... ซึ่งก็คือบิดาของคีริน *‘ความรักของเราคือพันธะที่ต้องชดใช้ด้วยหยาดน้ำตา... หากวันหนึ่งลูกสาวของฉันก้าวเข้ามาในสวนแห่งนี้ ขอให้คุณคืนอิสระที่พรากไปให้แก่เธอ อย่าให้ประวัติศาสตร์ที่เปื้อนเลือดนี้ต้องวนซ้ำอีกเลย’* ข้อความในจดหมายทำให้รินรดารู้สึกเหมือนมีใครมาตบหน้าเข้าอย่างจัง ที่ผ่านมา... สิ่งที่เธอเชื่อมาตลอดว่าการที่เธอถูกดึงตัวมาที่นี่คือเรื่องบังเอิญ แท้จริงแล้วมันคือหมากในเกมที่ถูกวางไว้ตั้งแต่รุ่นพ่อแม่ของพวกเขาหรือ? “คุณรู้อยู่แล้วใช่ไหมคะ?” รินรดาสบตาสีเข้มของเขา “ว่าทำไมดิฉันถึงต้องอยู่ที่นี่ คุณไม่ได้แค่กักขังดิฉันไว้เพราะความต้องการตัณหา แต่คุณกักขังดิฉันไว้เพื่อ... เพื่อปิดปากพยานคนสุดท้ายของความผิดบาปครั้งนั้น!” คีรินนิ่งงัน แววตาของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความเจ็บปวดที่ปิดไม่มิด มือที่เคยเย็นชาของเขาสั่นเทาขณะเอื้อมมาสัมผัสพวงแก้มของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นเต็มไปด้วยความโหยหาและอาลัยอาวรณ์ที่ยากจะอธิบาย “รินรดา... ฟังผมนะ” เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างน่าประหลาด “ความรักของเรามันเริ่มด้วยความแค้นก็จริง แต่มันไม่จบลงด้วยความแค้นหรอก คุณคิดว่าหีบใบนี้คือจุดจบของความลับงั้นเหรอ? เปล่าเลย... มันคือจุดเริ่มต้นของนรกที่แท้จริงต่างหาก” คีรินคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น ก่อนจะลากเธอออกจากห้องใต้ดินด้วยความรีบร้อน ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูไม้บานใหญ่ของคฤหาสน์ก็ดังขึ้นสลับกับเสียงตะโกนเรียกชื่อเธอจากใครบางคนที่เธอจำได้ดีว่าไม่มีวันจะมาอยู่ที่นี่ได้ “รินรดา! ออกมาเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าเธอกำลังถูกปีศาจตนนั้นล่อลวงอยู่!” เสียงของ ‘กวิน’ คนรักเก่าที่เธอคิดว่าตายไปแล้วในอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืน รินรดาตัวแข็งทื่อ ความจริงในจดหมายยังไม่ทันจะกระจ่าง แต่คนที่เป็นตัวแปรสำคัญกลับมายืนอยู่ตรงหน้าประตูคฤหาสน์ที่ถูกปิดตาย! คีรินกระตุกยิ้มที่มุมปาก แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นความโหดเหี้ยมที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน เขาขยับเข้ามากระซิบที่ข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “ดูเหมือนว่า ‘เหยื่อ’ อีกรายจะกระโจนเข้ามาในสวนเร้นลับแห่งนี้แล้วสินะ... ทีนี้รินรดา คุณจะเลือกอะไร ระหว่างความจริงที่แสนเจ็บปวดในหีบใบนั้น หรือจะยอมเป็นดอกไม้ในกรงขังของผมเพื่อปกป้องคนรักเก่าที่ฟื้นคืนชีพคนนี้?” รินรดามองไปที่ประตูสลับกับจดหมายในมือ หัวใจดวงน้อยเต้นรัวด้วยความสับสนและความหวาดหวั่นที่ก่อตัวขึ้นเป็นพายุใหญ่ภายในใจ เธอจะก้าวไปข้างหน้าเพื่อเผชิญกับอดีตที่โหดร้าย หรือจะถอยกลับไปอยู่ในกรงทองที่แสนเร่าร้อนนี้กันแน่ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมดำดิ่งไปกับความลับอันแสนขมปร่าในสวนเร้นลับแห่งนี้ไปกับรสรินกลิ่นกำมะหยี่นะคะ