บาดแผลที่ใจ

“ทิ้งมันไปเสีย... รินรดา! อย่าไปฟังคำลวงของมัน!” เสียงของคีรินตวาดก้องพร้อมกับแรงกระชากรูปถ่ายใบนั้นออกจากมือของหญิงสาวจนปลิวละลิ่วไปตกอยู่ในกองเพลิงที่เตาผิง แสงสีส้มแดงสะท้อนในแววตาของเขาที่วูบไหวราวกับเปลวไฟที่กำลังกัดกินความอดทน รินรดายืนตัวสั่นเทา มือของเธอยังคงสั่นระริกจากการสัมผัสเศษเสี้ยวของอดีตที่อาบไปด้วยหยดเลือด กลิ่นคาวเลือดจางๆ ราวกับลอยวนอยู่ในอากาศ ทั้งที่ในห้องนี้ไม่มีสิ่งใดนอกจากกลิ่นน้ำหอมไม้กฤษณาอันเป็นเอกลักษณ์ของเขา “คีริน... ผู้หญิงคนนั้น เธอพูดถึงคำสาป... คุกกี้นั่น...” รินรดาพึมพำ ใบหน้าซีดเผือดจนคีรินทนมองไม่ได้ เขาพุ่งเข้ามากระชับร่างบางเข้าสู่อ้อมกอด สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่ลูบไล้แผ่นหลังของเธอแฝงไปด้วยความปลอบประโลมที่หนักแน่นและร้อนผ่าว “ไม่มีคำสาปที่ไหนทั้งนั้น มีเพียงความบ้าคลั่งของคนขี้อิจฉาที่ต้องการทำลายความสุขของฉัน... ของเรา” เขาเชยคางเธอขึ้น บังคับให้ดวงตากลมโตสบกับนัยน์ตาสีรัตติกาลที่พยายามซ่อนความกังวลไว้ภายใต้ท่าทีที่เยือกเย็น “มองหน้าฉันนะรินรดา อย่าปล่อยให้ความมืดมิดภายนอกเข้ามาพรากเราออกจากกัน” เขาโน้มใบหน้าลงมา ริมฝีปากหนาบดจูบลงบนหน้าผากเนียนมนลากไล้ผ่านขมับมายังข้างแก้ม สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่เร่าร้อนดุจเปลวเทียนที่ลามเลียผิวเนื้อ รินรดาหลับตาลงปล่อยให้หยดน้ำตาที่อัดอั้นไหลรินออกมา เธอรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจของเขาที่เต้นรัวแรงผ่านอกกว้าง ความอบอุ่นจากร่างกายของเขากำลังทำหน้าที่ดั่งกำแพงที่ขวางกั้นความโหดร้ายของโลกภายนอกไว้ “รินกลัว...” เสียงของเธอแผ่วหวิวแทบขาดใจ “ไม่ต้องกลัว...” คีรินกระซิบข้างใบหู ลมหายใจอุ่นจัดรดรินจนเธอต้องหดไหล่ มือหนาเริ่มปลดเปลื้องกระดุมเสื้อผ้าของเธอออกช้าๆ อย่างบรรจง ทุกรอยสัมผัสที่เขามอบให้เปรียบเสมือนการปลอบประโลมผ่านการเชื่อมโยงทางกาย “ให้ร่างกายของเราเป็นคำตอบ ให้ความปรารถนาของเราลบเลือนความเจ็บปวดที่เธอได้รับมา... ให้ฉันได้ดูแลเธอ ทั้งร่างกายและจิตวิญญาณนะ” เขายกตัวเธอขึ้นวางบนโต๊ะไม้ตัวใหญ่ท่ามกลางแสงสลัวจากเปลวไฟในเตาผิง รินรดารู้สึกถึงความเย็นของพื้นผิวไม้ที่ตัดกับความร้อนจากฝ่ามือของคีรินที่เริ่มรุกรานผิวกายส่วนลึก เสื้อผ้าชุดบางถูกเขาจัดการออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงผิวเนื้อที่เปลือยเปล่าท่ามกลางสายตาที่ร้อนแรงราวกับจะแผดเผาของเขา คีรินคุกเข่าลงแทรกตัวเข้าไประหว่างขาเรียวงาม ลิ้นร้อนของเขาสัมผัสไปตามหน้าท้องแบนราบไล่ต่ำลงไปจนถึงจุดยุทธศาสตร์ที่กำลังสั่นไหวด้วยความต้องการที่ถูกกระตุ้น “อ๊ะ... คีริน...” เสียงครางกระเส่าหลุดลอดออกจากลำคอของรินรดาเมื่อเขาสัมผัสเธอด้วยความละเมียดละไมราวกับกำลังชิมรสจากดอกไม้ที่หายากที่สุด เขาปรนเปรอเธออย่างใจเย็น ทุกการตวัดลิ้น ทุกจังหวะลมหายใจที่สอดประสาน คือการบอกรักที่ไร้คำพูด คีรินลุกขึ้นประจันหน้ากับเธอ แววตาของเขาตอนนี้มีเพียงความลุ่มหลงที่ปิดไม่มิด เขาแทรกกายเข้าหาความอบอุ่นที่รอคอยอย่างนุ่มนวล ทว่าลึกซึ้ง ทุกจังหวะการขยับคือการประสานรอยร้าวในใจของรินรดาให้กลับมาเต็มตื้นอีกครั้ง พวกเขารวมเป็นหนึ่งท่ามกลางความเงียบงันที่มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่และเสียงเนื้อกระทบเนื้อที่ดังก้องไปทั่วห้อง “เธอก็คือของฉัน... เป็นของฉันเพียงคนเดียว” เขาพึมพำในจังหวะที่เร่งเร้าขึ้น มือหนากดสะโพกมนให้แนบชิดกับกายแกร่งมากขึ้นไปอีก รินรดาโอบรอบคอเขาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือ ความจริงที่น่ากลัวจะพรากเขาไปจากเธอ ความสุขสมถาโถมเข้ามาจนโลกทั้งใบหมุนคว้าง สติสัมปชัญญะของเธอหลอมละลายไปพร้อมกับความเร่าร้อนที่เขาปรนเปรอให้ไม่ขาดสาย เมื่อทุกอย่างสงบลงในห้วงอารมณ์ที่ค้างคา รินรดานอนพิงอกกว้างของคีรินด้วยความอ่อนเพลีย เขาโอบกอดเธอไว้แน่น ราวกับต้องการป้องกันเธอจากคำสาปหรือคำสาปแช่งใดๆ ที่อาจพุ่งเข้ามาหาในยามค่ำคืน แต่แล้ว... เสียงเคาะประตูไม้โอ๊คหนักๆ ก็ดังขึ้นสามครั้งในจังหวะที่เชื่องช้าและชวนขนลุก *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* คีรินชะงัก ร่างกายของเขาเกร็งแน่นในทันที รินรดาเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาตื่นตระหนก ทว่าคีรินกลับใช้นิ้วชี้แตะริมฝีปากเธอไว้เป็นเชิงห้าม และในจังหวะที่ความเงียบกำลังจะกลืนกินทุกอย่าง เสียงทุ้มต่ำที่ไม่คุ้นหูแต่กลับดูน่าสะพรึงกลัวก็ดังลอดผ่านบานประตูเข้ามา... มันไม่ใช่เสียงของหญิงสาวปริศนาคนนั้น แต่เป็นเสียงที่ทำให้วิญญาณของคีรินแทบแตกสลาย “คีริน... พ่อกลับมาแล้ว... และของที่เธอเพิ่งได้รับไปน่ะ... มันเพิ่งจะเริ่มทำงานเท่านั้นเองนะ” ประตูห้องนอนเปิดออกช้าๆ โดยที่คีรินไม่ได้อนุญาต! รสรินกลิ่นกำมะหยี่หวังว่าบทนี้จะทำให้รี้ดเดอร์หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ และเตรียมตัวรับมือกับความจริงที่กำลังจะเปิดเผยในตอนหน้านะคะ!