ความเจ็บปวดที่งดงาม

“หยุดนะ!” เสียงกรีดร้องของรินรดาแหลมสูงจนเกือบจะกลายเป็นเสียงสะอื้น ทันทีที่เสียงปืนดังสนั่นก้องไปทั่วโถงทางเดินโอ่อ่าของคฤหาสน์หิน ร่างเล็กพุ่งเข้าหาคีรินด้วยสัญชาตญาณที่เหนือกว่าเหตุผล เธอไม่ได้ผลักเขาให้พ้นวิถีกระสุน แต่เธอกลับโอบกอดแผ่นหลังกว้างนั้นไว้แน่น ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านเมื่อรู้สึกถึงแรงปะทะที่หัวไหล่ขวา ความเจ็บปวดแล่นพล่านเหมือนไฟที่ถูกราดด้วยน้ำมันร้อนๆ กลิ่นกำมะถันจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมเย็นเยือกของคีรินตลบอบอวลอยู่ในอากาศ คีรินเบิกตากว้าง ดวงตาสีน้ำเงินเข้มที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งสั่นระริกด้วยความตระหนกที่เขาไม่เคยเผยออกมาให้ใครเห็น มือหนาคว้าเอวบางเอาไว้มั่นก่อนที่ร่างของเธอจะทรุดลงไปกองกับพื้น เขาไม่ได้มองไปที่มือปืนที่ถอยหายไปในเงามืด แต่สายตาทั้งหมดของเขาจดจ้องอยู่เพียงดวงตาที่เริ่มพร่ามัวของหญิงสาวในอ้อมแขน “ริน… เธอทำบ้าอะไรลงไป!” เสียงของเขาแหบพร่า สั่นเครืออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน รินรดายิ้มออกมา ทั้งที่หยดเลือดสีสดเริ่มซึมผ่านเนื้อผ้าชุดเดรสสีครีมของเธอออกมาเป็นวงกว้าง “คุกกี้… ที่คุณกินไป… มันผสมยาพิษไม่ใช่เหรอคะคีริน… ถ้าคุณตายไป… ฉันก็คงไม่มีเหตุผลที่จะต้องอยู่ที่นี่อีกแล้ว” เธอกัดริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นความเจ็บปวด คีรินช้อนร่างของเธอขึ้นแนบอกอย่างทะนุถนอมราวกับเธอเป็นตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ เขาพาร่างบางพุ่งทะยานเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวที่ซ่อนอยู่หลังผนังลับ ก่อนจะปิดล็อกประตูอย่างแน่นหนา ภายในห้องมืดสลัว กลิ่นไม้จันทน์หอมฟุ้งกระจาย ความเร่าร้อนที่ถูกกดทับไว้ด้วยสัญชาตญาณดิบของคีรินเริ่มประทุขึ้น เขาไม่เพียงแค่ต้องการรักษาบาดแผลของเธอ แต่เขากำลังต้องการ ‘ยึดครอง’ ความเป็นเจ้าของให้ลึกซึ้งที่สุดเพื่อย้ำเตือนว่าเธอคือของเขาเพียงผู้เดียว คีรินวางร่างของเธอลงบนเตียงหนังขนาดใหญ่ มือหนาสั่นเทาขณะปลดกระดุมเสื้อของเธอออกอย่างใจเย็น แต่สายตากลับร้อนแรงดั่งเปลวไฟ รินรดาหอบหายใจถี่ด้วยความเจ็บที่เสียดแทง แต่ความเจ็บนั้นกลับถูกกลบด้วยความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาที่ลูบไล้ไปตามสรีระเย้ายวน “เธอมันโง่ที่สุด… รินรดา” เขาพึมพำขณะก้มลงจูบที่หัวไหล่ใกล้บาดแผล รสสัมผัสของเขาร้อนผ่าวและจาบจ้วงราวกับต้องการจะดูดซับความเจ็บปวดของเธอไปไว้ที่ตัวเอง ลิ้นร้อนลากผ่านผิวเนียนนุ่ม ปลุกเร้าอารมณ์ที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ให้พลุ่งพล่านแม้ในยามที่เลือดกำลังไหล “ถ้าฉันต้องตาย… ฉันก็อยากตายในอ้อมกอดของคุณ…” เธอตอบเสียงแผ่ว สองมือบางจิกเข้าที่ไหล่กว้างของเขา แรงอารมณ์จากความเจ็บปวดผสมผสานกับตัณหาที่พุ่งพล่านทำให้เธอยอมเปิดเปลือยทุกอย่างให้เขาครอบครอง คีรินไม่รอช้า เขาโน้มตัวลงมาทาบทับ บดเบียดริมฝีปากลงมาอย่างดุดัน รสจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหา ความโกรธแค้น และความหลงใหลอย่างไร้ขีดจำกัด มันคือการสอดประสานที่รุนแรงและลึกซึ้งจนลมหายใจขาดห้วง มือหนาของเขาเลื่อนต่ำลงไปสัมผัสกับความอ่อนนุ่มที่ร้อนรุ่มจากแรงอารมณ์ รินรดาสะดุ้งเฮือก ร่างกายของเธอตอบสนองเขาทุกจังหวะแม้จะมีบาดแผลฉกรรจ์ที่หัวไหล่ เขารักเธอผ่านความเจ็บปวด การเคลื่อนไหวของเขาเน้นย้ำถึงความเป็นเจ้าของที่หนักหน่วงและเร่าร้อน ทุกสัมผัสที่เขามอบให้ไม่ใช่แค่การปลดปล่อย แต่เป็นการลงทัณฑ์ที่แสนหวานและเย้ายวน เขาแทรกซึมผ่านรอยแยกของความรู้สึกที่เปราะบางของเธอจนรินรดาต้องแผดเสียงครวญครางออกมาอย่างไม่อาจอดกลั้น ในความมืดมิดของห้องนั้น มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานและความวาบหวามที่ดึงดิ่งลงสู่ห้วงเหวแห่งราคะ ราวกับว่าพวกเขาพยายามจะหลอมรวมวิญญาณเข้าด้วยกันเพื่อหนีพ้นจากความตายที่กำลังไล่ล่า ทว่า ในขณะที่อารมณ์ของทั้งคู่พุ่งทะยานถึงขีดสุด เสียงกุญแจที่ไขดังแกรกข้างประตูห้องทำงานก็ทำให้ทุกอย่างหยุดชะงัก บานประตูไม้แกะสลักถูกผลักเข้ามาอย่างช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาที่ดูคุ้นตาเสียจนหัวใจของคีรินแทบหยุดเต้น “เล่นรักกันสนุกพอหรือยังจ๊ะ หลานชายที่รัก?” หญิงสาวปริศนาคนเดิมยืนอยู่ที่นั่น ในมือถือรูปถ่ายเก่าๆ ของครอบครัวคีรินที่เปื้อนเลือด พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้ความตายดูเป็นเรื่องเล็กน้อย “คุกกี้นั่นน่ะ... ไม่ได้มีแค่ยาพิษหรอกนะ... แต่มี ‘คำสาป’ ที่เธอเพิ่งส่งต่อไปให้ผู้หญิงคนนี้ด้วย... คีริน” ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามดื่มด่ำไปกับความเจ็บปวดที่งดงามในครั้งนี้ด้วยกันนะคะ