การทรยศของคนใกล้ชิด

“ป้าอุ่น... นี่ป้ากำลังพูดเรื่องอะไรคะ?” เสียงของรินรดาแผ่วพร่า ทว่าสั่นสะท้านไปด้วยความหวาดหวั่น ขณะที่เธอยืนเผชิญหน้ากับหญิงวัยกลางคนที่ดูแลคฤหาสน์หลังนี้มานานนับสิบปี ‘ป้าอุ่น’ ในชุดแม่บ้านสีเข้มสะอาดตา ผู้ที่เปรียบเสมือนร่มโพธิ์ร่มไทรของคีริน บัดนี้กลับยืนนิ่งด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง สายตาที่เคยอ่อนโยนและเอื้ออารีในยามปกติ แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและไร้ความรู้สึกจนน่าขนลุก “เรื่องที่ควรจะจบตั้งนานแล้วไงคะ คุณรินรดา” เสียงของป้าอุ่นราบเรียบ ทว่าเฉียบขาด “คนอย่างคุณคีริน... ไม่สมควรได้รับความรัก และยิ่งไม่สมควรจะมีทายาทที่จะมาสืบทอดสายเลือดต้องคำสาปนี่ต่อไป” “ป้าหมายความว่ายังไง!” รินรดาถอยกรูดไปด้านหลังจนแผ่นหลังชนกับชั้นหนังสือโบราณในห้องทำงานของคีริน กลิ่นกำยานที่เคยอบอวลชวนฝัน กลับดูอึดอัดและหนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก ในมือของป้าอุ่นถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูคุ้นตา มันคือบันทึกประวัติการใช้ยาที่เธอเคยสงสัยว่าทำไมตัวเองถึงมึนงงอยู่บ่อยครั้งหลังจากดื่มน้ำสมุนไพรที่ป้าอุ่นนำมาให้ “ยาที่ป้าใส่ในเครื่องดื่มของคุณ... มันไม่ใช่ยาบำรุงค่ะ” ป้าอุ่นก้าวเข้ามาใกล้ แววตาของนางเต็มไปด้วยความเคียดแค้นที่ถูกเก็บงำมานาน “มันคือยาที่จะทำให้มดลูกของคุณอ่อนแอ และทำให้คำสาปของตระกูลนี้กัดกินคุณได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น... เพื่อที่วันหนึ่ง คุณจะกลายเป็นเพียงหุ่นเชิดที่ไร้ชีวิต เพื่อสังเวยให้กับบรรพบุรุษที่หิวกระหาย” ในขณะที่บรรยากาศกำลังบีบคั้นจนถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้อง คีรินยืนอยู่ที่นั่น ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเย็นชาบัดนี้สั่นไหวด้วยความโกรธจัด นัยน์ตาสีรัตติกาลของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำดั่งสัตว์ร้าย “ป้าอุ่น... ที่ผ่านมาฉันไว้ใจป้าเหมือนแม่แท้ๆ” คีรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ต่ำลึกและอันตรายยิ่งกว่าครั้งไหนๆ เขาไม่ได้พุ่งเข้าไปจัดการนางในทันที แต่สายตาที่เขามองป้าอุ่นนั้นทำให้นางถึงกับสะอึก “คุณคีริน... คุณรู้ไหมว่าตระกูลของคุณทำลายครอบครัวฉันย่อยยับแค่ไหน!” ป้าอุ่นกรีดร้องพลางชูมีดสั้นที่ซ่อนอยู่ในผ้ากันเปื้อนขึ้นมา “ความรักงี่เง่าของคุณกับยัยผู้หญิงคนนี้ มันไม่มีทางเกิดขึ้นจริงหรอก!” คีรินไม่รอช้า เขาพุ่งตัวเข้าประชิดป้าอุ่นอย่างรวดเร็วดั่งเงา ร่างสูงใหญ่กดร่างของหญิงวัยกลางคนลงกับพื้นด้วยพละกำลังมหาศาล เขาไม่ได้ใช้ความรุนแรงทำร้ายจนถึงแก่ชีวิต แต่การบีบข้อมือนางจนมีดร่วงหล่นนั้นแสดงถึงความโกรธที่แทบจะระเบิดออกมา รินรดาที่สั่นเทาอยู่ตรงนั้น รีบวิ่งเข้าไปกอดคีรินจากด้านหลัง ร่างกายของเขาร้อนผ่าวราวกับเปลวไฟที่กำลังแผดเผา ความโกรธของเขากำลังถูกแปรเปลี่ยนเป็นความต้องการที่จะปลดปล่อยความอัดอั้นทั้งหมดออกมาผ่านร่างกาย “ริน... ออกไปก่อน” คีรินคำรามในลำคอ แต่รินรดากลับกอดเขาแน่นขึ้น เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเกรี้ยวกราดนั้น “ไม่ค่ะ... คีริน อย่าทำแบบนี้” เธอกระซิบข้างใบหู ก่อนจะโน้มตัวไปจูบที่ขมับของเขาเบาๆ ความร้อนแรงของเขาแผ่ซ่านผ่านเสื้อเชิ้ตที่เขาสวมใส่ สัมผัสที่คุ้นเคยกระตุ้นความรู้สึกบางอย่างขึ้นมาในกายของรินรดา เธอไม่ได้รู้สึกกลัวเขา แต่เธอรู้สึกอยากปลอบประโลมเขาด้วยร่างกายของเธอเอง คีรินหันมามองเธอ สายตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลง เหลือเพียงความหิวกระหายที่แท้จริง เขาช้อนตัวเธอขึ้นด้วยอ้อมแขนที่ทรงพลัง ก่อนจะพาร่างบางเดินตรงไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้องนั้น โดยไม่สนใจสายตาของป้าอุ่นที่ถูกจับมัดไว้อยู่ที่มุมห้องด้วยคนรับใช้คนอื่นที่เพิ่งตามเข้ามา ความเร่าร้อนในห้องนั้นพุ่งสูงขึ้นอย่างฉับพลัน คีรินปลดเปลื้องอาภรณ์ของรินรดาออกด้วยความใจร้อน ลมหายใจหอบถี่ของเขาสอดประสานไปกับเสียงครางแผ่วเบาของเธอ ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนไม่เหลือช่องว่าง เขาสัมผัสเธอด้วยความโหยหา มือหนาลูบไล้ไปตามสรีระที่อ่อนชุ่มไปด้วยเหงื่อ ความปรารถนาของคีรินนั้นรุนแรงและลึกซึ้ง ราวกับต้องการตอกย้ำว่ารินรดาคือคนเดียวที่เป็นของเขา และเป็นคนเดียวที่เขาจะปกป้องจากความชั่วร้ายทั้งหมด ทุกสัมผัสของเขาเปี่ยมไปด้วยความรักที่แฝงไปด้วยความรุนแรง เขาจุมพิตเธอด้วยความหิวกระหาย รสจูบที่ร้อนแรงราวกับจะกลืนกินทุกความกลัวในใจของรินรดาไปจนหมดสิ้น ร่างกายของทั้งคู่หลอมรวมกันอย่างสมบูรณ์ในยามที่อารมณ์พุ่งทะยานสู่จุดสูงสุด ความสุขสมนั้นช่างยาวนานและลึกซึ้ง จนดูเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ ท่ามกลางความเงียบงันที่ตามมาหลังพายุอารมณ์ คีรินซบหน้าลงที่ซอกคอของเธอ พรมจูบเบาๆ อย่างแสนรัก ก่อนจะกระซิบคำที่ทำให้รินรดาต้องเบิกตากว้าง “ริน... ป้าอุ่นไม่ใช่คนเดียวที่ทรยศ” เขายกมือถือขึ้นมาแล้วเปิดรูปถ่ายใบหนึ่งให้เธอเห็น มันเป็นภาพในวันที่ครอบครัวของรินรดาประสบอุบัติเหตุ... และชายที่ยืนอยู่ในเงามืดเบื้องหลังรถคันนั้น คือคนเดียวกับที่เธอเพิ่งคุยด้วยเมื่อเช้านี้ รินรดาตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นใบหน้าของคนในภาพถ่าย “มะ...ไม่จริง นี่มันคนใกล้ตัวที่สุดของฉันเลยนะคีริน!” ทว่าก่อนที่เธอจะได้ถามอะไรต่อ ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าของคนหลายคนที่กรูเข้ามา แต่ทว่า... ร่างที่เดินนำหน้าเข้ามากลับทำให้หัวใจของรินรดาหยุดเต้นไปสนิท เพราะเขาคือคนคนเดียวกับในภาพถ่ายที่เพิ่งเห็นเมื่อครู่นี้เอง รสรินกลิ่นกำมะหยี่หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ และเตรียมตัวรับมือกับความจริงที่กำลังจะเปิดเผยในตอนถัดไปนะคะ