สัมผัสในเงามืด

“อย่าพยายามรื้อฟื้นสิ่งที่ตายไปแล้วเลย รินรดา... เพราะบางที สิ่งที่หลับใหลอยู่ใต้เถ้าถ่าน อาจจะไม่ได้ต้องการให้ใครไปปลุกให้ตื่นขึ้นมา” น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่ผ่านการขัดเกลามาอย่างดีดังขึ้นจากเงามืด รินรดาชะงักมือที่กำลังเอื้อมไปหยิบหนังสือเล่มหนาบนชั้นวางสูงลิบ ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ความเย็นเยียบจากไอแอร์ในห้องสมุดเก่าแก่แห่งนี้ไม่ได้ทำให้ผิวพรรณของเธอสั่นสะท้านเท่ากับกระแสเสียงที่เพิ่งได้ยิน เธอหมุนตัวกลับช้าๆ แผ่นหลังบางแนบชิดไปกับชั้นหนังสือไม้โอ๊คโบราณ กลิ่นไม้สนผสมกลิ่นกำยานจางๆ ลอยมาปะทะจมูก กลิ่นประจำตัวของ ‘คีริน’ “คุณคีริน...” เธอเรียกชื่อเขาแผ่วเบา พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง “ฉันแค่หาข้อมูลเรื่องประวัติการก่อสร้างคฤหาสน์ ไม่ได้คิดจะรื้อฟื้นเรื่องที่ควรตายไปแล้วอย่างที่คุณว่าหรอกค่ะ” ร่างสูงใหญ่ก้าวออกจากเงามืดของมุมอับที่เต็มไปด้วยชั้นหนังสือหนาทึบ แสงสลัวจากโคมไฟระย้าที่แกว่งไกวเพียงน้อยนิดขับเน้นให้ใบหน้าคมสันของเขาดูดุดันและเย้ายวนในเวลาเดียวกัน นัยน์ตาสีรัตติกาลคู่นั้นกวาดมองเธอตั้งแต่ใบหน้าลงมายังลำคอระหง ก่อนจะหยุดนิ่งที่ดวงตาคู่สวยที่พยายามซ่อนความหวั่นไหว คีรินไม่ได้ตอบคำถาม เขาเดินรุกคืบเข้ามาใกล้จนรินรดาไม่มีทางหนี แผ่นอกกว้างของเขาอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นอายความร้อนผ่าวที่แผ่ออกมาจากร่างกายบุรุษเพศทำให้ลมหายใจของเธอติดขัด เขาเอื้อมมือขึ้นมาพิงกับชั้นหนังสือข้างศีรษะเธอ กักขังเธอไว้ในวงแขนอย่างสมบูรณ์ “ความอยากรู้อยากเห็นเป็นบาปที่น่ารังเกียจที่สุดนะ รินรดา” เขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน “โดยเฉพาะกับคนที่ยังไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังเหยียบอยู่บนรอยร้าวส่วนไหนของสวนเร้นลับแห่งนี้” รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอกำลังถูกเขาสยบด้วยอำนาจมืดบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ หัวใจของเธอเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก ไม่ใช่เพราะความกลัวเพียงอย่างเดียว แต่เพราะแรงดึงดูดประหลาดที่เขาส่งผ่านมาถึงเธอ “แล้วถ้าฉันอยากจะรู้นักล่ะคะ ว่ารอยร้าวที่ว่า... มันลึกถึงขั้นที่จะทำให้คนตกลงไปหายสาบสูญได้เลยหรือเปล่า” เธอท้าทายด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้มั่นคงที่สุด แม้ขาของเธอจะเริ่มสั่น คีรินหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นสั่นประสาททว่าเซ็กซี่อย่างเหลือร้าย มืออีกข้างของเขาเลื่อนมาเชยคางมนของเธอขึ้นช้าๆ นิ้วโป้งที่หยาบกร้านเล็กน้อยลากไล้ไปตามริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ ราวกับกำลังพิสูจน์รสชาติ “กล้าหาญดี... แต่ความกล้าแบบเด็กๆ มันจะทำให้เธอถูกขย้ำเอาได้ง่ายๆ” เขาลดมือลงมาโอบกระชับเอวบางของเธอไว้แน่น ดึงร่างของเธอเข้ามาปะทะกับแผงอกแกร่งจนไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน รินรดารู้สึกได้ถึงความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้อที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้ม และสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่กำลังตื่นตัวจากการแนบชิดนี้ “ปล่อยนะคะ...” เธอพึมพำ แต่ทว่ามือที่วางอยู่บนอกของเขากลับไม่ได้ผลักไส กลับกลายเป็นว่าเธอกำลังกำสาบเสื้อของเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว “ปล่อยหรือให้กอด?” คีรินกระซิบที่ข้างหู เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างชัดเจน “ห้องสมุดนี้มีตามากกว่าที่เธอคิด และผนังที่นี่ก็บางเกินกว่าจะเก็บซ่อนความลับที่เธอพยายามจะตามหา... รวมถึงความลับที่กำลังจะเกิดขึ้นตรงนี้ด้วย” ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายเมื่อมือหนาของเขาเริ่มลูบไล้จากเอวขึ้นมายังแผ่นหลังผ่านเนื้อผ้าชุดเดรสเนื้อบาง รินรดาหลับตาลงพริ้ม ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในใจกำลังพ่ายแพ้ให้กับสัญชาตญาณดิบที่ถูกปลุกเร้าโดยชายหนุ่มตรงหน้า ท่ามกลางความเงียบงันและกลิ่นหนังสือเก่า มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของทั้งคู่ที่ดังแข่งกับจังหวะหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ คีรินโน้มตัวลงมาประทับจูบเบาๆ ที่ซอกคอขาวระหง ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาทำให้รินรดาสะท้านเฮือก เธอรู้สึกได้ถึงคมเขี้ยวเบาๆ ที่แตะลงบนผิวเนื้อคล้ายการตีตราจอง ทว่าในจังหวะที่โลกทั้งใบของรินรดากำลังหมุนคว้างด้วยเพลิงราคะที่ชายหนุ่มจุดขึ้น พลันเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินโถงด้านนอก เสียงนั้นหยุดลงหน้าบานประตูห้องสมุดไม้โอ๊คบานมหึมาอย่างกะทันหัน คีรินผละออกจากเธอทันทีราวกับถูกไฟลวก ดวงตาของเขาเปลี่ยนจากความหลงใหลเป็นความเย็นชาลึกลับในชั่วพริบตา เขาหันไปมองประตูที่กำลังถูกเปิดออกช้าๆ พร้อมกับเงาร่างของหญิงวัยกลางคนผู้ดูแลบ้านที่ปรากฏตัวขึ้นพร้อมตะเกียงในมือ “คุณคีรินคะ... ดิฉันพบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งตกอยู่ในสวนกุหลาบดำ เล่มที่ดิฉันคิดว่าคุณน่าจะสนใจ...” แม่บ้านพูดค้างไว้เพียงแค่นั้นเมื่อเห็นรินรดายืนอยู่เคียงข้างเขาในสภาพที่ไร้ระเบียบ ทว่าในมือของหญิงชรากลับกุมสมุดปกหนังเก่าคร่ำคร่าที่มีสัญลักษณ์รูปงูพันกุหลาบ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เดียวกับรอยสักที่รินรดาเคยเห็นบนข้อมือของผู้เป็นพ่อก่อนที่ท่านจะจากไป รสรินกลิ่นกำมะหยี่หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นจนแทบหยุดหายใจ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ