กลิ่นอายยามค่ำคืน

“ถ้าคิดว่าจะใช้ความสงสารมาแลกกับอิสรภาพที่นี่... ฉันแนะนำให้คุณเตรียมตัวตายไปพร้อมกับความหวังนั้นเสียดีกว่า” เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่ผ่านการกลั่นกรองจนกลายเป็นความเยือกเย็น แผ่ซ่านออกมาจากเงามืดของโถงทางเดินโอ่อ่า รินรดาสะดุ้งสุดตัว มือที่กำกระเป๋าเดินทางแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอเพิ่งก้าวพ้นธรณีประตูคฤหาสน์ ‘มฤคมาศ’ ได้ไม่ถึงห้านาที กลิ่นอายของดอกราตรีที่อบอวลไปทั่วคฤหาสน์กลับให้ความรู้สึกเหมือนสารพิษหอมหวานที่กำลังกัดกินปอดของเธอ รินรดาเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงใหญ่ที่ค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดมิด แสงจากโคมไฟระย้าคริสตัลที่สั่นไหววับแวมเผยให้เห็นใบหน้าคมสันราวกับรูปสลักของ ‘คีริน’ นัยน์ตาสีรัตติกาลของเขาดุดันและทรงอำนาจ ราวกับเขากำลังมองทะลุผ่านเสื้อผ้าและผิวหนังเข้าไปถึงหัวใจที่เต้นรัวอย่างหวาดหวั่นของเธอ “ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อแลกเปลี่ยนอะไรทั้งนั้น” รินรดาเค้นเสียงตอบ ความมุ่งมั่นในใจฉายชัดผ่านนัยน์ตาที่พยายามไม่หลบสายตาคมกริบนั้น “ฉันมาเพื่อทวงคืนสิ่งที่ควรจะเป็นของครอบครัวฉัน” คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นสั่นประสาทพอๆ กับสัมผัสเย็นเยียบที่ข้อมือเมื่อเขาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงคืบ กลิ่นกายของเขา—กลิ่นไม้หอมผสมกับความร้อนผ่าวของอารมณ์ดิบ—รุนแรงจนรินรดาแทบหยุดหายใจ เขาขยับเข้ามาใกล้จนเธอได้กลิ่นไอคุกรุ่นของความกดดันที่เขาสั่งสมมานานปี “ทวงคืน?” เขาขยับริมฝีปากหยักลึกเหยียดหยาม “คุณรู้ไหมว่าสิ่งที่ครอบครัวคุณทิ้งไว้ที่นี่ไม่ใช่สมบัติ แต่มันคือพันธะ... พันธะที่คนอย่างคุณไม่มีวันหนีพ้นหากก้าวเข้ามาในสวนเร้นลับแห่งนี้แล้ว” มือหนาเชยคางมนขึ้นอย่างถือดี นิ้วโป้งของเขาไล้ไปตามริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ แต่มันกลับรู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่าง รินรดารู้สึกถึงความร้อนที่ซึมผ่านผิวสัมผัส คีรินไม่ได้เพียงแค่คุกคามด้วยวาจา แต่เขากำลังสำรวจเธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความต้องการแฝงเร้น—ความต้องการที่เขากำลังพยายามสะกดกลั้นเอาไว้ภายใต้ความเย็นชา “ปล่อยนะคะ” เธอพึมพำ ใจสั่นรัว “ปล่อยหรือ?” คีรินกระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาทำให้ขนอ่อนทั่วร่างของรินรดาลุกชัน “ในสวนเร้นลับแห่งนี้ สิ่งที่ถูกหยิบยื่นให้ผู้มาเยือนมีเพียงสองอย่าง... ไม่ความตายที่งดงาม ก็คือความพึงพอใจที่ไม่มีวันสิ้นสุด คุณคิดว่าตัวเองจะเลือกทางไหนดีล่ะ... คุณหนูผู้มาพร้อมกับปริศนา” เขาทิ้งท้ายประโยคนั้นไว้พร้อมกับปล่อยมือจากคางเธออย่างแรงราวกับรังเกียจ แต่แววตาของเขากลับกวาดมองร่างกายเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความกระหายที่ซ่อนไม่มิด รินรดาถอยหลังกรูจนแผ่นหลังปะทะกับบานประตูไม้แกะสลักหนักอึ้ง เธอรู้สึกเหมือนตนเองกำลังตกอยู่ในกรงขังที่มองไม่เห็น กรงขังที่มีคีรินเป็นผู้คุมกฎ “คุณเข้าใจผิดแล้วคีริน... ฉันไม่ใช่เหยื่อ และฉันจะไม่ยอมเป็นส่วนหนึ่งของเกมสกปรกนี้” เธอเชิดหน้าขึ้นแม้ขาจะสั่นเทา คีรินยกยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่ทำให้หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ มันไม่ใช่ยิ้มที่ใจดี แต่มันคือยิ้มของผู้ล่าที่เห็นเหยื่อเริ่มดิ้นรน เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าสู่ความมืดมิดของโถงทางเดิน ทิ้งให้รินรดายืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางกลิ่นหอมของดอกราตรีที่เข้มข้นจนน่าวิงเวียน ทว่าก่อนที่เขาจะลับสายตาไป เสียงทุ้มแหบพร่าก็ดังแทรกความเงียบงันขึ้นมาอีกครั้ง “คืนนี้... อย่าได้ปิดประตูห้องนอนให้สนิทล่ะ รินรดา” เขาหยุดฝีเท้ากะทันหันก่อนจะหันกลับมามองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเมื่อครู่—มันไม่ใช่ความเกลียดชัง แต่มันคือความปรารถนาที่พุ่งพล่านจนน่ากลัว “เพราะในคฤหาสน์หลังนี้... กุญแจไม่ได้มีไว้ล็อคเพื่อป้องกันคนนอก แต่มันมีไว้เพื่อป้องกันไม่ให้คนข้างในหนีออกไปต่างหาก” รินรดายืนนิ่งงันด้วยความตกตะลึง ทันใดนั้น ไฟในโถงทางเดินทั้งหมดก็ดับวูบลงพร้อมกับเสียงกลอนประตูคฤหาสน์ที่ถูกล็อคจากภายนอกด้วยระบบอัตโนมัติ เสียงโซ่ตรวนเหล็กที่กระทบกันเบาๆ ดังมาจากชั้นบนของคฤหาสน์ ราวกับมีบางอย่าง—หรือใครบางคน—กำลังรอคอยการมาถึงของเธอด้วยความกระหายที่มากกว่าคีรินหลายเท่าตัว! รสรินกลิ่นกำมะหยี่หวังว่าทุกท่านจะตกหลุมรักความเร่าร้อนซ่อนเร้นในบทนำนี้ แล้วพบกันในตอนต่อไปนะคะ