การตัดสินใจครั้งใหญ่

“รินรดา... เจ้าเป็นของข้ามาตั้งแต่ต้น” เสียงกระซิบนั้นไม่ได้มาจากอากาศธาตุ แต่มันดังก้องขึ้นในโสตประสาทของหญิงสาว ราวกับมีใครบางคนมาประชิดที่ข้างหู กลิ่นอายของดอกกุหลาบสีดำที่เหี่ยวเฉาอบอวลปนไปกับกลิ่นดินเย็นเยียบโชยออกมาจากโลงแก้วที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวเปิดออกอย่างช้าๆ รินรดาผงะถอยหลังจนแผ่นหลังบางปะทะเข้ากับอกแกร่งของคีรินที่ก้าวเข้ามารั้งตัวเธอไว้ได้ทันท่วงที “อย่ามองมัน!” เสียงทุ้มต่ำของคีรินกระซิบสั่ง แฝงด้วยความร้อนรนที่เขาพยายามปิดบังไว้ “มองแค่ข้า... รินรดา สบตาข้า!” นิ้วเรียวของชายหนุ่มเชยคางมนขึ้น บังคับให้เธอละสายตาจากไอหมอกสีจางที่กำลังไหลทะลักออกมาจากโลงแก้วหินอ่อนทึบแสง รินรดาหอบหายใจถี่ ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความหวาดหวั่น ทว่าเมื่อเธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของคีริน ความกลัวกลับถูกแทนที่ด้วยแรงดึงดูดประหลาด... ความต้องการที่เหมือนเปลวเพลิงที่กำลังเลียไล้ผิวเนื้อเธออย่างเงียบเชียบ “คุณคีริน... สิ่งที่อยู่ในนั้น มันคือความจริงที่ครอบครัวฉันพยายามปิดบังใช่ไหมคะ?” เธอถามเสียงสั่น พลางใช้มือเล็กๆ ผลักอกแกร่งเบาๆ “บอกฉันมา... ถ้าคุณรักฉันอย่างที่บอกจริงๆ อย่าให้ฉันต้องเป็นคนโง่ที่ยืนอยู่บนคำโกหกอีกเลย” คีรินนิ่งงัน แววตาของเขาไหววูบราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัด เขาไม่ได้ตอบ แต่กลับรั้งร่างบางเข้าหาตัวจนแนบชิด แรงอารมณ์ที่ถูกกดทับมานานระเบิดออกมาในจังหวะที่หัวใจของเขากำลังสับสน เขาโถมจุมพิตลงมาอย่างหนักหน่วง รุนแรงราวกับต้องการจะดูดกลืนวิญญาณของเธอไปไว้ในครอบครอง รสจูบที่เปี่ยมด้วยความกระหายและหยาดน้ำตาของรินรดาผสมปนเปกัน ลิ้นร้อนของเขาแทรกซึมเข้าไปสำรวจความหวานล้ำภายในโพรงปาก ร่างกายของทั้งคู่หลอมรวมกันในห้วงอารมณ์ที่คุกรุ่น มือหนาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเปลือยเปล่าของหญิงสาว สัมผัสถึงความสั่นเทาและความยินยอมพร้อมใจที่ไร้ซึ่งการขัดขืน “ถ้าความจริงจะทำให้เจ้าจากข้าไป... ข้าก็ยอมเป็นปีศาจที่ลากเจ้าลงนรกไปพร้อมกับข้า” เขากระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม ก่อนจะช้อนตัวเธอขึ้นด้วยอ้อมแขนที่ทรงพลัง พาเธอเดินเลี่ยงออกจากโลงแก้วนั้นไปยังแท่นหินใจกลางสวนเร้นลับ ที่นั่น... ใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านหมู่แมกไม้จนดูราวกับเป็นเวทีแห่งราตรีกาล คีรินวางรินรดาลงบนแท่นหินที่เย็นเฉียบ กระโปรงผ้าไหมบางเบาถูกเลิกขึ้นเผยให้เห็นเรียวขาขาวผ่องที่ดูสว่างวาบยิ่งกว่าแสงจันทร์ มือหนาของเขาไม่รอช้าที่จะสำรวจยอดอกงามผ่านเนื้อผ้าที่เริ่มชุ่มชื้นด้วยความปรารถนาของเธอเอง ความเร่าร้อนในบทรักที่เกิดขึ้นท่ามกลางความกดดันของโชคชะตาช่างหอมหวานจนน่าใจหาย รินรดาแอ่นกายรับสัมผัสร้อนแรงที่ชายหนุ่มมอบให้ ทุกรอยจูบที่ประทับลงบนซอกคอและเนินอกขาวราวกับเป็นการประทับตราความเป็นเจ้าของ คีรินไม่ได้เพียงแค่เสพสมร่างกาย แต่เขากำลังเรียกร้องความเป็นหนึ่งเดียว ทั้งในเชิงวิญญาณและเลือดเนื้อ เขาสอดประสานร่างกายเข้าหาเธอด้วยจังหวะที่หนักแน่นและเชื่องช้าในคราแรก ก่อนจะทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อเสียงครางหวานหูของหญิงสาวดังสะท้อนก้องทั่วสวน ทุกจังหวะการขยับกายคือการตอกย้ำว่า ไม่ว่าความจริงในโลงแก้วนั้นจะเป็นอะไร แต่ในวินาทีนี้... รินรดาเป็นของเขาโดยสมบูรณ์ “ริน... มองข้า... มองแค่ข้าเท่านั้น” เขาคำรามเบาๆ ขณะที่พาเธอดิ่งลึกสู่ห้วงแห่งความสุขสมจนร่างกายของเธอสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ หยาดเหงื่อที่ไหลซึมตามผิวเนื้อผสานกับความอบอุ่นที่พรั่งพรูออกมาจากการหลอมรวม ราวกับพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่มีวันสิ้นสุด ในขณะที่ทั้งสองกำลังดื่มด่ำกับความหวามไหวจนเกือบจะถึงจุดสูงสุดนั้นเอง เสียงเลื่อนปิดของฝาโลงแก้วก็ดัง 'ปัง!' สนั่นหวั่นไหวไปทั่วสวน รินรดาสะดุ้งสุดตัว คีรินผละออกเพียงเล็กน้อยแต่ยังคงโอบกอดเธอไว้แน่น ทว่าสายตาของทั้งคู่กลับมองไปทางเดียวกัน... ตรงขอบโลงแก้วที่ปิดสนิทไปแล้ว บัดนี้กลับมีหยดเลือดสีสดไหลซึมออกมาเป็นทางยาว พร้อมกับรอยประทับฝ่ามือเล็กๆ ที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนพื้นหินหน้าโลง เงาตะคุ่มของหญิงสาวในชุดเดรสโบราณค่อยๆ ก้าวพ้นออกมาจากเงามืดหลังพุ่มกุหลาบ เธอมีใบหน้าที่ละม้ายคล้ายรินรดาราวกับถอดแบบกันมา ทว่าดวงตานั้นกลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความแค้นที่สั่งสมมานานนับร้อยปี “คีริน...” หญิงสาวปริศนาเอ่ยชื่อเขาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “เจ้าทรยศต่อพันธะของเรา... เพื่อผู้หญิงคนนี้อย่างนั้นหรือ?” รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นหญิงสาวคนนั้นก้มลงหยิบสร้อยคอประจำตระกูลที่ร่วงหล่นอยู่บนพื้นขึ้นมา สร้อยเส้นนั้น... เส้นเดียวกับที่คีรินเคยบอกว่ามันได้สาบสูญไปพร้อมกับแม่ของเธอเมื่อยี่สิบปีก่อน รสรินกลิ่นกำมะหยี่หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะร่วมลุ้นไปกับรินรดาในตอนต่อไปนะคะ