ความลับหลังม่าน

“คุณคิดว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่... รินรดา?” น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายในเงามืดดังขึ้นจากด้านหลัง รินรดาถึงกับสะดุ้งสุดตัว มือที่กำลังพยายามหมุนลูกบิดประตูห้องลับหลังม่านกำมะหยี่สีแดงสดสั่นระริก เธอสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอายของไม้เก่าและกลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมบุรุษที่คุ้นเคยโอบล้อมกายเธอไว้จนแทบจะขาดใจ เธอค่อยๆ หมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียง คีรินยืนอยู่ตรงนั้น ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมคอออกสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกแกร่งและผิวพรรณที่ดูร้อนแรงในความมืด ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองเธอราวกับจะมองทะลุไปถึงกระดูกดำ “ฉัน... ฉันแค่หลงทางค่ะ” รินรดาเอ่ยเสียงสั่น พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง “ห้องโถงนี้มันกว้างเกินไปจนฉันหาทางกลับห้องพักไม่เจอ” คีรินก้าวเข้ามาหาทีละก้าว จังหวะฝีเท้าของเขาเงียบเชียบและหนักแน่นเหมือนนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอในระยะที่ใกล้เสียจนรินรดาสัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา มือหนาเอื้อมมาเชยคางเธอขึ้นให้สบตากับเขา บังคับให้เธอต้องเผชิญหน้ากับความดุดันที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึม “คนหลงทางปกติเขาไม่ยืนแอบอยู่หลังม่านในยามวิกาลแบบนี้หรอกนะ” คีรินกระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาทำเอาขนอ่อนที่ต้นคอของหญิงสาวลุกชัน “หรือว่าความอยากรู้อยากเห็นของเธอ มันสำคัญกว่าความปลอดภัยของชีวิตตัวเองกันแน่?” รินรดาใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความกลัวกับความปรารถนาบางอย่างที่เธอเองก็อธิบายไม่ถูกกำลังตีรวนอยู่ในท้อง เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา เห็นเพียงความมืดมิดและริ้วรอยของความเจ็บปวดที่เขาพยายามปกปิดไว้ “ถ้าคุณบริสุทธิ์ใจ ทำไมต้องเก็บซ่อนบางอย่างไว้หลังม่านนี้ด้วยล่ะคะ?” เธอสวนกลับ แม้จะรู้ว่ามันเป็นการกระทำที่อวดดี “คฤหาสน์หลังนี้มีอะไรที่ฉันไม่ควรรู้ หรือจริงๆ แล้ว... คุณเองก็กลัวความลับของบรรพบุรุษจะทำร้ายตัวคุณเอง?” คำพูดนั้นดูเหมือนจะสะกิดแผลลึกในใจของคีริน แววตาของเขาไหววูบชั่วครู่ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนที่ยากจะควบคุม เขาคว้าเอวบางของเธอเข้าหาตัวจนร่างกายแนบชิด แรงบีบจากมือหนาทำเอาเธอรู้สึกถึงพลังอำนาจที่เขามีเหนือกว่าในทุกด้าน “อย่าได้ลองดีกับสิ่งที่เธอไม่มีวันเข้าใจ รินรดา” เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด “ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับเด็กสาวผู้บริสุทธิ์ หากเธอก้าวข้ามเส้นที่ฉันขีดไว้... อย่าหาว่าฉันไม่เตือนว่าผลที่ตามมามันจะเร่าร้อนจนเธอรับมือไม่ไหว” เขาดันตัวเธอจนหลังชนเข้ากับผนังที่ซ่อนอยู่หลังม่านกำมะหยี่นั้น นิ้วเรียวยาวของเขาไล้ไปตามแนวลำคอระหงของเธอช้าๆ สัมผัสที่ปลุกเร้าให้เลือดในกายสูบฉีด รินรดารู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนปากเหว ทั้งหวาดหวั่นและลุ่มหลงไปกับสัมผัสของชายหนุ่มที่เธอยิ่งอยากหนี ก็ยิ่งถลำลึก ขณะที่บรรยากาศกำลังคุกรุ่นไปด้วยแรงปรารถนาที่ยากจะทานทน จู่ๆ เสียงกลไกบางอย่างก็ดังขึ้นมาจากหลังบานประตูที่เธอพยายามเปิดเมื่อครู่ มันไม่ใช่เสียงกลอนประตูธรรมดา แต่เป็นเสียงเฟืองเหล็กที่หมุนวนขัดกันอย่างรุนแรง ราวกับว่ามีใครบางคนหรือ ‘บางอย่าง’ กำลังพยายามพังประตูออกมาจากด้านใน! คีรินชะงัก สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากความเย้ายวนเป็นความตื่นตระหนกที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน เขาผละออกจากเธอทันทีแล้วใช้ร่างสูงใหญ่บังเธอไว้ข้างหลังพร้อมกับชักปืนที่ซ่อนอยู่ข้างเอวออกมา มือหนาคว้าข้อมือเธอไว้แน่นกระชากให้หลบเข้ามุมมืดของเสาใหญ่ “เงียบไว้!” เขาคำรามสั่งเสียงต่ำ ดวงตาจ้องเขม็งไปที่ม่านกำมะหยี่ที่เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรงราวกับมีคนดึงกระชากจากอีกฝั่ง แสงไฟในห้องโถงวูบดับลงกะทันหัน ความมืดมิดเข้าครอบคลุมทุกตารางนิ้ว เหลือเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของทั้งคู่และเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังลากผ่านพื้นไม้จากห้องที่ควรจะเป็นห้องลับปิดตาย... ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของรินรดาแทบหยุดเต้น คือเสียงกระซิบที่ดังแว่วออกมาจากความมืดข้างหลังกำมะหยี่นั้น เป็นชื่อของเธอเอง... ชื่อที่ถูกเรียกขานด้วยน้ำเสียงที่คุ้นหูอย่างประหลาด! รสรินกลิ่นกำมะหยี่หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นจนแทบหยุดหายใจ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ