ความต้องการที่รุนแรง

“เจ้ามาที่นี่ทำไม... รินศยา” เสียงของคีรินแหบพร่า ทว่าแฝงไปด้วยแรงอัดอั้นที่พร้อมจะระเบิดออก เขาไม่ได้ถอยห่างจากรินรดา แต่กลับขยับเข้ามาประชิดร่างบางที่กำลังสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก สายตาของชายหนุ่มไม่ได้จับจ้องที่เงาร่างในชุดขาวที่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตู หากแต่ตรึงแน่นอยู่กับดวงตาคู่สวยของรินรดาที่กำลังรื้นไปด้วยหยาดน้ำใส หญิงสาวในชุดขาวผู้นั้น—ผู้ซึ่งมีใบหน้าเดียวกับรินรดา แต่กลับฉาบไปด้วยความเย็นชาและรอยยิ้มที่หยามหยัน—ค่อยๆ ก้าวเท้าเข้ามาในห้อง กลิ่นหอมจางๆ ของดอกมะลิที่เหี่ยวเฉาโชยปะทะจมูก ราวกับพัดพาเอาความตายและความอาฆาตพยาบาทจากอดีตให้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง “คีริน... ท่านเรียกชื่อข้าผิดคนแล้วนะ” เสียงของหญิงสาวชุดขาวหวานหยดย้อย ทว่าบาดลึกเข้าถึงกระดูก “ดูให้ชัดสิว่าใครกันแน่ที่สมควรได้รับความรักจากท่าน... ใครกันแน่ที่ท่านโหยหาจนแทบคลั่งในยามค่ำคืน” รินรดาเม้มปากแน่น ความรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอกแล่นริ้ว เธอสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากร่างนั้น แต่มือแกร่งของคีรินกลับคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของเธอ กระชากให้เข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างที่กำลังเต้นเร่าด้วยแรงอารมณ์ “ปิดตาเสียรินรดา” เขาพึมพำชิดใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้ม “อย่ามอง... อย่าฟัง... ฟังแค่เสียงหัวใจของข้า” “ท่านจะหนีความจริงไปได้นานแค่ไหน คีริน” ร่างในชุดขาวก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกจนแทบจะซ้อนทับกับรินรดา “เลือดของนางก็คือเลือดของข้า วิญญาณของนางก็คือเศษเสี้ยวที่ตกหล่นมาจากอดีตที่ท่านพยายามฝังกลบ... คืนนี้ เรามาลองดูกันไหมว่าท่านจะแยกออกหรือไม่ว่าใครคือ 'ความปรารถนา' และใครคือ 'ความผิดบาป'” คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทราวกับก้นบึ้งของมหาสมุทร เขาดึงร่างรินรดาให้หมุนตัวกลับมาหา ก่อนจะกดจูบลงบนเรียวปากบางอย่างรุนแรงและเร่าร้อน ราวกับต้องการใช้รสสัมผัสนี้เพื่อยืนยันการมีอยู่ของเธอ ท่ามกลางบรรยากาศที่บีบคั้นจนแทบขาดใจ สัมผัสของเขาในครั้งนี้ต่างออกไป มันไม่มีความอ่อนโยนเหมือนเคย มีเพียงความต้องการที่ดิบเถื่อนและแรงปรารถนาที่เกินกว่าจะควบคุมได้ ลิ้นร้อนแทรกผ่านกลีบปากเข้าไปควานหาความหวานอย่างเอาแต่ใจ รินรดาครางอือในลำคอ มือเรียวบางกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นด้วยความรู้สึกที่ตีรวน ทั้งหวาดกลัวต่อการมีอยู่ของหญิงสาวในชุดขาว และลุ่มหลงในแรงกอดรัดที่คีรินมอบให้ คีรินถอนจูบออกเพียงเสี้ยวนาที ก่อนจะก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น เขาขบเม้มผิวเนียนจนเกิดรอยแดงจางๆ ในขณะที่สายตายังคงจ้องมองร่างชุดขาวที่ยืนนิ่งดูเหตุการณ์ราวกับกำลังรอคอยให้การกระทำที่รุ่มร้อนนี้แผดเผาทุกอย่างให้มอดไหม้ “ดูสิ... นางกำลังเร่าร้อนเพื่อข้า” คีรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระเส่า มือหนาเลื่อนลงไปลูบไล้สะโพกมนภายใต้ชุดนอนผ้าไหมลื่นมือ “รินรดาของข้า... เจ้าทำให้นิยามของความรักในสวนแห่งนี้แปดเปื้อนได้อย่างงดงามเหลือเกิน” รินรดาหลับตาลงแน่น เธอรู้สึกถึงมือนุ่มเย็นเยียบของหญิงสาวชุดขาวที่ค่อยๆ เอื้อมมาสัมผัสเส้นผมของเธอจากด้านหลัง ความรู้สึกประหลาดที่เหมือนถูกกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านทำให้ร่างกายของเธอตอบสนองต่อคีรินรุนแรงขึ้นไปอีก ความปรารถนาในใจของเธอพุ่งทะยานจนเกินต้านทาน ชุดนอนของรินรดาร่วงหล่นลงกองกับพื้นด้วยฝีมือของคีริน ผิวขาวเนียนละเอียดสะท้อนกับแสงไฟสลัวในห้อง ความหนาวเย็นจากบรรยากาศภายนอกดูจะไม่มีผลอะไรเลยเมื่อเทียบกับความร้อนแรงจากสัมผัสที่เขามอบให้ เขาอุ้มร่างบางขึ้นในวงแขนแล้วก้าวไปยังเตียงกว้าง ทิ้งให้ร่างในชุดขาวประหนึ่งเพียงอากาศธาตุที่จางหายไปในเงามืด เขาวางเธอลงบนฟูกนุ่มอย่างทะนุถนอม ทว่าดวงตายังคงเร่าร้อนด้วยแรงพิศวาส คีรินแทรกกายเข้าไประหว่างเรียวขาของหญิงสาว นิ้วเรียวยาวของเขาสำรวจความพร้อมของเธออย่างใจเย็นและเชื่องช้า สัมผัสที่สั่นประสาททำให้รินรดาต้องแอ่นอกรับความเสียวซ่านที่โหมกระหน่ำเหมือนคลื่นยักษ์ “อย่ามองไปที่อื่น...” เสียงของเขากระซิบชิดขอบหู “มองข้า... หายใจเพื่อข้าคนเดียวเท่านั้น” การสอดประสานเกิดขึ้นอย่างหนักหน่วงและเปี่ยมด้วยอารมณ์ค้างคาที่คีรินสะสมมาเนิ่นนาน ร่างกายสองร่างหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางเสียงหอบหายใจที่ประสานกันเป็นจังหวะ ทุกครั้งที่เขาขยับกายเข้าหา รินรดารู้สึกเหมือนวิญญาณกำลังหลุดลอยไปสู่สวนเร้นลับที่เต็มไปด้วยกุหลาบหนาม ความเจ็บปวดผสานกับความสุขสมจนแยกไม่ออก ในขณะที่พายุอารมณ์กำลังพัดพาพวกเขาไปสู่จุดสูงสุด มือของใครบางคนก็เลื่อนมาแตะที่ปลายเท้าของรินรดา ความเย็นเยียบนั้นทำให้เธอลืมตาโพลงขึ้นมาทันที คีรินหยุดชะงัก ร่างกายของเขากระตุกเกร็งด้วยอารมณ์ที่ยังค้างคา แต่สายตาเขากลับเบิกกว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ใต้ผ้าห่ม หญิงสาวในชุดขาวไม่ได้หายไปไหน... นางก้มลงมาแนบชิดกับตัวเธอและคีริน มือเย็นเฉียบของนางสอดแทรกเข้ามาในพันธะที่พวกเขากำลังสร้างขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มที่ฉีกกว้างจนน่าสะพรึงกลัว “ถ้าความรักของท่านคือการครอบครอง... งั้นเรามาแบ่งปันนางร่วมกันเถิด คีริน” คำพูดนั้นทำให้คีรินชะงักค้าง ก่อนที่ร่างทั้งร่างของหญิงสาวชุดขาวจะค่อยๆ เลือนหายเข้าไปในผิวหนังของรินรดา ราวกับว่านางกำลังหลอมรวมร่างของเธอให้กลายเป็นอีกคนหนึ่ง รสรินกลิ่นกำมะหยี่ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันนี้ไปพร้อมกับรินรดานะคะ