พิธีสาปแช่ง

"อย่ามองมัน... ริน อย่าสบตาเด็ดขาด!" คีรินกระชากร่างของหญิงสาวเข้าหาตัวจนแผ่นหลังบอบบางกระแทกเข้ากับแผงอกแกร่งที่กำลังสั่นสะท้าน ลมหายใจของเขาขาดห้วงและร้อนผ่าวราวกับคนจับไข้ เสียงฝีเท้าไร้น้ำหนักที่ย่างกรายอยู่บนพื้นไม้ปาร์เกต์หยุดลงห่างจากเตียงเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นกำยานเก่าแก่ที่ผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ อบอวลไปทั่วห้องนอนที่ควรจะเป็นวิมานรัก กลับกลายเป็นกรงขังแห่งความตายในคืนพระจันทร์เต็มดวง รินรดาตัวแข็งทื่อ เธอรู้สึกได้ถึงไอเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจากเงามืดเบื้องหน้า ราวกับความตายกำลังยืนฉีกยิ้มให้เธอผ่านม่านหมอกที่มองไม่เห็น หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำจนเจ็บแปลบไปถึงทรวงอก "มันต้องการเจ้า... ไม่ใช่ข้า" คีรินกระซิบชิดใบหู เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด มือหนาที่กอดรัดเอวบางไว้นั้นสั่นเทาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "มันต้องการเลือดที่ไหลเวียนในกายเจ้า เพื่อแลกกับความปรารถนาชั่วกัลปาวสานที่ตระกูลข้าทำสัญญาไว้" รินรดากลั้นหายใจ เธอสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุที่แผ่ซ่านมาจากร่างกายของคีริน มันไม่ใช่ความร้อนจากความกลัวเพียงอย่างเดียว แต่เป็นแรงปรารถนาที่ถูกกระตุ้นด้วยพลังมืดบางอย่างที่เร่งเร้าให้สัญชาตญาณดิบของมนุษย์พุ่งทะยานสูงขึ้นจนเกินควบคุม ในความเงียบงันที่กดทับดั่งผืนน้ำลึก คีรินพลิกร่างบางให้เผชิญหน้า สายตาของเขาเปลี่ยนไปจากความหวาดกลัวกลายเป็นไฟราคะที่แผดเผา นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ราวกับสัตว์ป่าในคืนล่าเหยื่อ เขาโน้มใบหน้าลงมา ประทับจูบหนักหน่วงที่ริมฝีปากนุ่มราวกับต้องการดูดกลืนวิญญาณของเธอเข้าไปเพื่อปกป้องจากภยันตรายภายนอก "ถ้าข้าต้องเสียเจ้าไป... ข้าขอเป็นคนชิงมันไปก่อน" เขาคำรามในลำคอ ก่อนจะอุ้มรินรดาขึ้นแล้ววางลงบนเตียงกว้างอย่างไม่เบามือนัก มือหนาปลดเปลื้องอาภรณ์ของรินรดาออกอย่างรีบร้อน ทุกสัมผัสของเขาเปี่ยมไปด้วยความรุนแรงและหวงแหน ผิวพรรณเนียนละเอียดของเธอเมื่อกระทบกับแสงจันทร์ที่ลอดผ่านม่านหน้าต่างสีหม่น ดูงดงามราวกับงานศิลปะชั้นเลิศที่น่าหลงใหล คีรินก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น สูดกลิ่นกายสาวที่เย้ายวนจนเขาลืมเลือนความหวาดกลัวต่อเงามืดที่อยู่นอกเตียงสิ้น รินรดาแอ่นกายรับสัมผัสจากปลายลิ้นร้อนผ่าวที่ลากไล้ผ่านไหปลาร้าลงมาถึงเนินอกอวบอิ่ม ความเปียกชื้นและความวาบหวามทำให้เธอเผลอจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของเขา เสียงครางหวานหูหลุดออกมาจากริมฝีปากสีระเรื่อ ในขณะที่คีรินปรนเปรอเธอด้วยความเร่าร้อนที่แฝงไปด้วยความสิ้นหวัง "ริน... เป็นของข้า... เป็นของข้าคนเดียวเท่านั้น" เขาสอดประสานกายเข้าหาเธอด้วยจังหวะที่หนักแน่นและหนักหน่วงราวกับต้องการประกาศอาณาเขตท่ามกลางพิธีกรรมสาปแช่งที่กำลังดำเนินอยู่เบื้องนอก ห้องทั้งห้องสั่นสะเทือนตามจังหวะอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ร่างกายของทั้งคู่หลอมรวมกันจนแทบจะแยกไม่ออก แรงกระแทกกระทั้นที่เต็มไปด้วยความรักและความทุกข์ทนประสานไปกับเสียงลมหายใจหอบถี่ที่ดังประสานกัน รินรดารู้สึกเหมือนกำลังลอยละล่องอยู่ในมหาสมุทรแห่งความสุขสมที่ร้อนแรงจนแทบมอดไหม้ ทุกครั้งที่เขากระทั้นกายเข้ามา ลึกซึ้งและหนักหน่วง เธอรู้สึกถึงพันธะสัญญาบางอย่างที่กำลังถูกขีดเขียนด้วยหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อ เธอกอดคอเขาแน่น ปล่อยให้ความปรารถนาพัดพาเธอไปสู่จุดสูงสุดที่แสนงดงามและน่าสะพรึงกลัวในเวลาเดียวกัน เมื่อหยาดน้ำค้างแห่งความสุขพรั่งพรูออกมา คีรินซบหน้าลงกับอกอวบของเธอ ลมหายใจของเขายังคงหอบถี่ ราวกับเพิ่งผ่านสนามรบที่โหดร้ายที่สุดในชีวิต ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบงันเริ่มกลับคืนมาอีกครั้ง รินรดาก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาสีดำทมิฬที่เคยยืนอยู่ตรงมุมห้อง บัดนี้มันเคลื่อนที่เข้ามาใกล้จนถึงปลายเตียง แสงจันทร์ตกกระทบลงบนใบหน้าของเงานั้นจนเผยให้เห็นสิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น มันไม่ใช่ปีศาจ... แต่เป็นใบหน้าที่ถอดแบบมาจากตัวเธอเองไม่มีผิดเพี้ยน "ถึงเวลาคืนส่วนแบ่งของข้าแล้ว... พี่สาว" เสียงแหบพร่าดั่งกระซิบจากความตายดังขึ้นจากริมฝีปากที่ไร้สีเลือดของร่างนั้น ก่อนที่ร่างที่สองจะเอื้อมมือที่โปร่งแสงออกมาแตะที่ใบหน้าของรินรดาช้าๆ พร้อมกับที่คีรินสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อต ร่างกายที่เคยแข็งแรงของเขากลับอ่อนปวกเปียกไปถนัดตา รสรินกลิ่นกำมะหยี่หวังว่าบทนี้จะทำให้รี้ดเดอร์ใจเต้นแรงไปพร้อมกับความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยนะคะ