เลือดนองสมรภูมิเซียน

โลหิตสีดำข้นคลั่กสาดกระเซ็นดั่งหามรุ่มหามค่ำ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งผสมผสานกับกลิ่นอายอเวจีจนแทบสำลัก ท้องนภาเหนือหุบเขาเซียนบรรพกาลบัดนี้ถูกย้อมด้วยสีแดงฉานดั่งโลหิต ไร้ซึ่งแสงตะวัน มีเพียงอัสนีบาตคำรามกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับสวรรค์กำลังพิโรธ มู่หรงเฉินชะงักฝีเท้าลงในทันที ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงเป็นครั้งแรก... ภาพเบื้องหน้าคือมหาสมรภูมิเดือดที่ไร้ซึ่งความปรานี กองทัพอสูรปีศาจจากขุมนรกโลกันตร์นับแสนตนกำลังหลั่งไหลทะลักออกมาจากรอยแยกมิติ ราวกับฝูงตั๊กแตนป่าที่พร้อมจะกัดกินแผ่นดินนี้ให้ราบคาบ เสียงคำรามกึกก้องของเหล่าอสูรกายผสมผสานกับเสียงกรีดร้องโหยหวนของผู้ฝึกตนสำนักต่างๆ ที่ล้มตายดั่งใบไม้ร่วง "ฮ่าๆๆๆ... มู่หรงเฉิน! ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง เจ้าคิดว่าเจ้าจะพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้ด้วยกระบี่เล่มเดียวอย่างนั้นรึ!" เสียงหัวเราะเย้ยหยันดั่งฟ้าผ่าดังมาจากเบื้องบน ร่างสูงใหญ่ของเจ้าสำนักเทียนอี้ ผู้อาวุโสตาบอดผู้เคยหักหลังและเหยียบย่ำร่างเดิมของเขาในอดีต ลอยเด่นอยู่ท่ามกลางมวลหมู่เมฆทมิฬ ดวงตาสีขาวขุ่นที่ไร้ประกายคู่นั้นกลับแผ่รังสีอำมหิตกดทับลงมาจนผู้คนรอบข้างกระอักเลือด มู่หรงเฉินไม่เอաբคำใด ใบหน้าคมคายเย็นชาดั่งน้ำแข็งพันปี สันกรามขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นสันนูน ไอร้อนจากเคล็ดวิชาหลอมกายเทวะบรรพกาลระอุขึ้นจากผิวกายจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ร่างของเขายืนหยัดสง่างามท่ามกลางพายุฝนโลหิต ราวกับเสาหินค้ำจุนฟ้าที่ไม่มีวันสลาย ในขณะเดียวกัน ร่างระหงในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของไป๋ลี่ว์เซียนก็พุ่งทะยานเข้ามาเคียงข้าง นางเซียนผู้เย็นชาต่อโลกหล้าบัดนี้กลับมีรอยเลือดเปื้อนอยู่ที่มุมปาก ดวงตาคู่งามฉายแววเด็ดเดี่ยวและห่วงหา นางไม่เคยชายตามองผู้ใดในใต้หล้า แต่วันนี้ กลับยอมเอาชีวิตเข้าแลกเคียงข้างบุรุษผู้นี้ "เฉินหลาง... ระวังตัวด้วย" สุ้มเสียงหวานล้ำที่มักราบเรียบดั่งสายน้ำ กลับสั่นระริกเล็กน้อยยามเอ่ยคำ มู่หรงเฉินหันไปมองนางเพียงเสี้ยววินาที สายตาที่ทอดมองไปที่หญิงสาวมีความอ่อนโยนสายหนึ่งพาดผ่านอย่างรวดเร็ว ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมดั่งพญายม "ถอยไป ลี่ว์เซียน... วันนี้ หนี้เลือดที่พวกมันติดค้างข้า ข้าจะทวงคืนด้วยคมกระบี่นี้เอง!" สิ้นคำพูด ร่างของมู่หรงเฉินก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าดั่งมังกรทะยานฟ้า กระบี่โบราณในมือสั่นสะท้อนเสียงกังวานราวกระหายเลือด อักขระเวทสีทองอร่ามสว่างวาบขึ้นทั่วร่าง หลอมรวมเข้ากับพลังปราณกระบี่อันไร้ขอบเขต *ฉับ!* ประกายกระบี่สายหนึ่งผ่าผ่ากลางความมืดมิด ตัดผ่านทัพอสูรหน้าด่านนับพันตนขาดสะบั้นในคราเดียว เลือดสีดำพุ่งทะลักราวกับน้ำพุ ย้อมแผ่นดินเบื้องล่างให้กลายเป็นทะเลเลือด ความดุเดือดของการต่อสู้ทวีความรุนแรงขึ้นทุกขณะ ปราณกระบี่และปราณปีศาจปะทะกันจนเกิดคลื่นกระแทกทำลายล้างภูเขาทั้งลูกราบเป็นหน้ากลอง ทว่า เบื้องหลังความชุลมุนนั้น กองกำลังลึกลับอีกกลุ่มหนึ่งกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ... เจ้าสำนักเทียนอี้แสบยิ้มเหี้ยมเกรียมบนยอดผา มือเหี่ยวย่นชูคทาโลหิตขึ้นฟ้า ท่องมนต์ดำบทโบราณที่สาบสูญ รอยแยกมิติด้านหลังเขากำลังขยายใหญ่ขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาร่างมหึมาที่มีรัศมีน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าราชันอสูรตนใดที่เคยพบเจอ มันคือ "อสุรกายบรรพกาลพันเนตร" สัตว์อสูรในตำนานที่ถูกผนึกไว้ใต้หุบเขาเซียน! ไป๋ลี่ว์เซียนที่คอยคุ้มกันอยู่เบื้องล่างเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างกายของนางชะงักค้างเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังกดดันระดับทำลายล้างที่กำลังพุ่งตรงมายังแผ่นหลังของมู่หรงเฉิน ผู้กำลังหักโหมพลังกระบี่ทะลวงค่ายกลอสูร "ระวังเจ้าค่ะ!" นางกรีดร้องสุดเสียง พร้อมกับสะบัดแพรขาวคู่กายพุ่งเข้าไปรับการโจมตีจากเงามืดนั้นด้วยความเร็วสูงสุด โดยไม่ห่วงชีวิตตนเองแม้แต่น้อย กระบี่ในมือมู่หรงเฉินชะงักกึกทันที หัวใจของมหาเทพผู้เย็นชาชาดิ่งวูบลงไปถึงตาตุ่ม เมื่อหันกลับมาเห็นร่างของหญิงคนรักกำลังพุ่งเข้ามารับคมเขี้ยวแห่งความตายแทนเขา... ดวงตาสีดำสนิทของมู่หรงเฉินแดงก่ำขึ้นในพริบตา เส้นเลือดปูดโปนตามขมับ พลังปราณทั่วร่างปั่นป่วนจนเกือบธาตุไฟเข้าแทรก เสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดและเกรี้ยวกราดดังระเบิดออกมาจากลำคอ "ลี่ว์เซียนนน—!" ท่ามกลางห่าฝนโลหิตและเสียงกรีดร้องของสมรภูมิเซียน ร่างของหญิงสาวกำลังร่วงหล่นลงสู่อ้อมกอดของเขา พร้อมๆ กับที่เงามืดปริศนาเบื้องหน้าได้เผยโฉมหน้าที่แท้จริงออกมา... ร่างนั้นคือศิษย์พี่ใหญ่ที่ควรจะตายไปเมื่อร้อยปีก่อน! หลิวเยี่ยนซีขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันสมรภูมิเซียนอันดุเดือดนี้ไปด้วยกันนะคะ