กระบี่ชักออกจากฝัก

มิติเบื้องหน้าแตกละเอียดดั่งกระจกต้องค้อนทุบ ร่างของมู่หรงเฉินปรากฏขึ้นประหนึ่งภูตผีที่ก้าวข้ามผ่านความตายมาแล้วรอบหนึ่ง ไร้ซึ่งเสียงฝีเท้า ไร้ซึ่งการเตือนล่วงหน้า มีเพียงกลิ่นอายความเย็นเยือกดุจน้ำแข็งพันปีที่แผ่พุ่งจนเหล่าศิษย์สำนักเทียนอี้ต่างกระอักเลือดออกมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย เจ้าสำนักเทียนอี้ผู้ตาบอดสนิท อาศัยเพียงสัมผัสจิตวิญญาณอันกล้าแข็งก้าวถอยหลังไปสามก้าว ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความตื่นตระหนกจนเส้นเลือดปูดโปน มือที่ถือไม้เท้ามนตราสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ "เจ้า... เจ้าเด็กเหลือขอเมื่อร้อยปีก่อน... เป็นไปได้อย่างไร!" เสียงแหบพร่าตะโกนก้องด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ขณะที่ความจริงอันโหดร้ายเริ่มกัดกินจิตวิญญาณ ร่างเดิมที่เขาเคยเหยียบย่ำและควักดวงตาออกเมื่ออดีต บัดนี้กลับจุติใหม่ในฐานะมหาเทพกระบี่ผู้ไร้ผู้ต่อกร ไป๋ลี่ว์เซียนยืนนิ่งอยู่บนยอดผาสูง อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ต้องสายลมพัดโบกจนพลิ้วไหว ดวงตางามลึกล้ำดั่งห้วงสมุทรทอประกายห่วงหาเจือความเยชา นางไม่ได้ขยับกายเข้าไปช่วย เหลือเพียงสายตาที่ทอดมองแผ่นหลังกว้างของบุรุษผู้เป็นดั่งฟ้าดินของนาง ความรู้สึกเจ็บปวดและร้าวรานในอดีตหลอมรวมเป็นพลังปราณบริสุทธิ์ที่พร้อมจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อหากมีใครกล้าแตะต้องเขาแม้แต่ปลายเส้นผม "ความตายที่แท้จริง... เจ้าเพิ่งรู้จักมันสินะ" น้ำเสียงของมู่หรงเฉินราบเรียบ เย็นชา และทรงอำนาจยิ่งกว่าเสียงคำรามของสายฟ้าฟาดในฤดูคิมหันต์ มือหนายื่นไปกุมด้ามกระบี่เทวะที่เหน็บอยู่ข้างเอว *กริ๊ง...* เสียงโลหะเสียดสีกับฝักกระบี่ดังขึ้นเพียงแผ่วเบา แต่กลับสะเทือนก้องไปถึงจิตวิญญาณของสิ่งมีชีวิตทุกร่างในรัศมีร้อยลี้ ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับลวดลายอักขระโบราณ เปลวเพลิงสีครามเข้มก็ลุกโชนขึ้นจากพื้นดินแผดเผาทุกสรรพสิ่งในพริบตา ปฐพีแยกตัวออกเป็นเหวลึก ลาวาร้อนระอุพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ย้อมเมฆสีขาวให้กลายเป็นทะเลเพลิงอันเกรี้ยวกราด นี่ไม่ใช่แค่การชักกระบี่... แต่นี่คือการพิพากษาจากสรวงสวรรค์ที่ถูกกักเก็บมานานนับศตวรรษ! "มู่หรงเฉิน! ไว้ชีวิตข้า! ข้าคือผู้รู้เคล็ดลับการคืนชีพของ..." เจ้าสำนักเทียนอี้ทรุดตัวลงคุกเข่า ละทิ้งซึ่งศักดิ์ศรีทั้งหมดที่มี พยายามเอ่ยอ้างสิ่งที่จะต่อลมหายใจ ทว่า... ไร้ซึ่งการลังเล ไร้ซึ่งความเมตตา มู่หรงเฉินตวัดข้อมือขึ้นเพียงเล็กน้อย คมกระบี่เทวะสีนิลกาฬถูกชักออกจากฝักอย่างเต็มรูปแบบ แสงสว่างเจิดจ้าบาดตาพุ่งทะยานเสียดฟ้าผ่ามิติออกเป็นสองเสี่ยง แรงกดดันระดับมหาเทพกดทับจนร่างของเหล่าผู้อาวุโสสำนักเทียนอี้แหลกสลายกลายเป็นผุยผงโดยที่กระบี่ทันได้สัมผัสตัวด้วยซ้ำ เปลวเพลิงแห่งความโกรธแผดเผาทุกสิ่งจนไม่เหลือแม้แต่เถ้าธุลี เสียงกรีดร้องสุดท้ายดับลงในพริบตา ท่ามกลางความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัว มีเพียงเงาร่างของบุรุษผู้ถือกระบี่ชุ่มโลหิตที่ยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง ทว่า ในวินาทีที่ความแค้นได้รับการชำระจนหมดสิ้นนั้นเอง อักขระสีทองโบราณนับหมื่นตัวก็ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าเหนือศีรษะของมู่หรงเฉิน มันหมุนวนอย่างบ้าคลั่งพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะหยันที่ดังมาจากความว่างเปล่าเบื้องบน—เสียงของเทพผู้ลงทัณฑ์ที่รอคอยเวลานี้มาเนิ่นนานแล้ว! ขอบเขตพลังที่เพิ่งทะลวงผ่านกลับกลายเป็นชนวนเหตุแห่งทัณฑ์สวรรค์ครั้งใหญ่ที่สุดในรอบหมื่นปี และเงาร่างสีดำสนิทที่ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติเบื้องบน... กลับเป็นใบหน้าที่มู่หรงเฉินคุ้นเคยยิ่งกว่าใคร... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในวิถีกระบี่อันล้ำลึกนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าจะชื่นชอบบทนี้นะคะ