ทลายม่านสวรรค์ด้วยกระบี่เดียว

“เหตุใดเจ้าจึงมองข้าด้วยสายตาเช่นนั้น... ศิษย์รัก?” สุ้มเสียงแหบพร่าดุจเสียงกระดูกบดกันดังมาจากเงาร่างสีดำสนิทที่ก้าวพ้นรอยแยกมิติออกมา รัศมีแรงกดดันจากทัณฑ์สวรรค์รอบตัวเขาทำให้เมฆาสีชาดหมุนวนเป็นพายุหมุนขนาดมหึมา เหนือยอดเขาเทียนอี้ พลังปราณที่ไร้ขีดจำกัดของมู่หรงเฉินที่พุ่งทะลวงขึ้นไปก่อนหน้า กลายเป็นเพียงมดปลวกเมื่อปะทะเข้ากับกลิ่นอายแห่งความตายที่แผ่ออกมาจากบุคคลเบื้องหน้า มู่หรงเฉินกระชับด้ามกระบี่ ‘เหมันต์นิรันดร์’ ในมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความเย็นเยียบจากคมกระบี่หาใช่ความเย็นของน้ำแข็ง แต่คือความเย็นวาบที่แล่นผ่านหัวใจเมื่อเห็นใบหน้านั้น... ใบหน้าของบิดาผู้ล่วงลับที่เขาเคยฝังร่างไว้ด้วยน้ำตาเมื่อพันปีก่อน “เจ้าไม่ใช่ท่านพ่อ” มู่หรงเฉินเอ่ย น้ำเสียงราบเรียบดุจผิวน้ำที่ไร้กระแสลม ทว่านัยน์ตาเข้มดุจก้นบึ้งของห้วงมหรรณพกลับสั่นไหวรุนแรง “ท่านคือสิ่งที่ถูกบงการโดยเจตจำนงแห่งสวรรค์ เพื่อมาหยุดยั้งวิถีแห่งข้า!” “วิถีแห่งเจ้า?” ร่างเงาสีดำแค่นหัวเราะ ก่อนจะดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว สายฟ้าสีม่วงขลิบทองเส้นหนาดุจลำคออสูรก็พุ่งตรงลงมาจากรอยแยก สรรพสิ่งรอบข้างถูกแรงปะทะจนกลายเป็นผงธุลีในพริบตา “เฉินเอ๋อร์! ถอยไป!” ไป๋ลี่ว์เซียนปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้ามู่หรงเฉิน ร่างบอบบางในอาภรณ์สีขาวสะอาดตาสั่นสะท้านภายใต้แรงกดดันมหาศาล นางยกกระบี่คู่กายขึ้นสร้างม่านพลังดอกบัวน้ำแข็งต้านทานสายฟ้าสายนั้นไว้ เสียงระเบิดดังกึกก้องกัมปนาทจนแก้วหูแทบฉีกขาด ทว่านางกลับกระอักเลือดออกมาคำโต “ลี่ว์เซียน!” มู่หรงเฉินตวาด ก้าวเข้าประคองร่างนางไว้ ในยามนี้มหาเทพผู้ทรนงกลับมิอาจรักษาความเยือกเย็นได้อีกต่อไป “ข้าไม่เป็นไร...” ไป๋ลี่ว์เซียนฝืนยิ้ม มุมปากเปื้อนคราบโลหิตสีชาด “กระบี่ของเขามิใช่ปราณเซียน แต่มันคือ... ปราณทมิฬที่กลืนกินวิญญาณ อย่าได้เพลี่ยงพล้ำต่อความทรงจำของเจ้าเองนะคะ” มู่หรงเฉินสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมปราณกระบี่หลอมกายเทวะบรรพกาลทั้งหมดเข้าสู่หัวใจ เขาเข้าใจแล้วว่านี่คือบททดสอบสุดท้าย ทัณฑ์สวรรค์มิได้หมายถึงสายฟ้าที่ฟาดฟัน แต่คือ ‘ความยึดติด’ ในอดีตที่คอยจองจำวิญญาณเอาไว้ “ขอบเขตพลังที่ข้าบำเพ็ญมาตลอดหมื่นปี มิใช่เพื่อก้มหัวให้เงาหลอกลวงของอดีต” มู่หรงเฉินก้าวออกมาข้างหน้า แววตาเปลี่ยนเป็นแน่วแน่ดุจหินผา เขาสลัดทิ้งทุกความโศกเศร้าและความอาลัยอาวรณ์ จิตสังหารที่บริสุทธิ์และเฉียบคมดุจน้ำแข็งพันปีระเบิดออกมาจากร่างจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว “หากสวรรค์ต้องการให้ข้าสยบ ข้าจักขอ ‘ทลายม่านสวรรค์’ ด้วยกระบี่เดียวนี้!” เขายกกระบี่ขึ้นช้าๆ ท่วงท่าที่ดูธรรมดาจนน่าประหลาด ทว่าในสายตาของเจ้าสำนักเทียนอี้ที่ซ่อนตัวมองดูจากมุมมืด รูม่านตาของคนผู้นั้นกลับขยายกว้างด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุด “นั่นมัน... เคล็ดวิชาที่สูญหาย! วิถีกระบี่ไร้ลักษณ์!” มู่หรงเฉินขยับตัวเพียงเสี้ยวลมหายใจ ร่างของเขากลายเป็นแสงสีทองพุ่งแหวกอากาศที่แตกสลาย เสียงแหลมคมของคมกระบี่เสียดสีกับห้วงมิติกลายเป็นเสียงดนตรีแห่งการทำลายล้าง ม่านสวรรค์ที่เคยกดทับโลกมนุษย์มานับหมื่นปีถูกคมกระบี่นั้นตวัดผ่านจนเกิดรอยแยกขนาดมหึมา! ทว่า ในขณะที่รอยแยกนั้นกำลังจะขาดสะบั้น เงาร่างสีดำที่ดูเหมือนบิดาของเขากลับแสยะยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้มู่หรงเฉินต้องชะงักงัน “เจ้าทลายม่านสวรรค์ได้สำเร็จ... แต่เจ้าลืมไปแล้วหรือว่า... ใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังรอยแยกนี้?” ร่างเงาสีดำสลายหายไปกลายเป็นไอหมอกทมิฬที่พุ่งเข้าใส่ร่างของไป๋ลี่ว์เซียนอย่างรวดเร็วจนไม่มีใครคาดคิด นางกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่ดวงตาที่เคยสงบดุจน้ำแข็งจะเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดุจโลหิต และกระบี่ในมือของนาง... ก็พุ่งตรงมาที่หัวใจของมู่หรงเฉินโดยไร้ซึ่งความลังเล “ลี่ว์เซียน... เจ้า...” มู่หรงเฉินยืนนิ่งปล่อยให้คมกระบี่ของหญิงอันเป็นที่รักแทงทะลุร่าง เลือดสีสดหยดลงบนพื้นหิมะที่บัดนี้กลายเป็นสีแดงฉาด ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ดังมาจากมิติเบื้องบน... เพราะสิ่งที่เขาทลายออกมาได้ แท้จริงแล้วมิใช่ทัณฑ์สวรรค์ แต่เป็น ‘ผนึก’ ที่กักขังปีศาจที่แท้จริงเอาไว้! มู่หรงเฉินกระอักเลือดออกมาอีกคำ สายตามองนางที่เขารักสุดหัวใจด้วยความปวดร้าวที่มิอาจบรรยาย ก่อนที่นางจะกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่มิใช่ของนางอีกต่อไป “ยินดีต้อนรับกลับสู่ห้วงนรก... มหาเทพผู้โง่เขลา” หลิวเยี่ยนซีหวังว่าตอนที่ 26 นี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปกับชะตากรรมของตัวละครของเรานะคะ ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านกันมาจนถึงบรรทัดนี้ค่ะ