การเสียสละของนางเซียน

*“มู่หรงเฉิน... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการกลับชาติมาเกิดครั้งนี้ จะทำให้เจ้าหนีพ้นจากเงื้อมมือของข้าได้?”* เสียงก้องกังวานของเจ้าสำนักเทียนอี้ยังคงบาดลึกอยู่ในโสตประสาท ดั่งคมมีดที่กรีดซ้ำลงบนรอยแผลเก่า ทว่าเวลานี้... รอบกายของพวกเขากลับไร้ซึ่งเสียงอื่นใด นอกจากเสียงคำรามกึกก้องของมหาเมฆทัณฑ์สวรรค์สีนิลกาฬที่กำลังหมุนวนเป็นมหาพายุหมุน บดบังรัศมีตะวันจนโลกหล้าตกอยู่ในความมืดมิด สายฟ้าเก้าสีฟาดผ่าลงมาดั่งอสนีบาตแห่งการพิพากษา แรงกดดันระดับมหาเทพกดทับลงจนแผ่นดินศิลาเบื้องล่างแตกละเอียดเป็นจุล มู่หรงเฉินยืนหยัดอยู่ใจกลางพายุ ทรนงองอาจดั่งภูผาที่ไม่เคยสยบยอมต่อฟ้าดิน ร่างกายของเขากำลังแผ่ไอสีทองระยับจากเคล็ดวิชาหลอมกายเทวะบรรพกาล เลือดสดๆ ไหลรินจากมุมปากของบุรุษผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ แววตาคู่คมสีนิลจ้องมองอสนีบาตดอกแรกที่กำลังพุ่งดิ่งลงมาหมายปลิดชีพด้วยจิตสังหารอันรุนแรง "ฟ้าดินเฮงซวย... หากพวกมันต้องการชีวิตข้า เจ้าสำนักตาบอดนั่นก็ไม่มีสิทธิ์มาบงการ!" มู่หรงเฉินคำรามในลำคอ กระบี่ในมือสั่นระริกด้วยความกระหายเลือด พลังปราณทั่วร่างเตรียมระเบิดออกเพื่อต้านทานทัณฑ์สวรรค์ด้วยตนเอง ทว่า... เร็วยิ่งกว่าแสงอสนีบาต เงาร่างสีขาวบริสุทธิ์ดั่งหิมะโปรยปรายกลับพุ่งทะยานตัดหน้าเขาไปอย่างเด็ดเดี่ยว "ลี่ว์เซียน! เจ้า..." ดวงตาสง่างามที่เคยเย็นชาต่อโลกหล้า บัดนี้กลับอ่อนโยนจนน่าใจหาย ไป๋ลี่ว์เซียนกางแขนออกปกป้องร่างของมู่หรงเฉินไว้เบื้องหลัง เส้นผมสีดำสนิทปลิวสยายตามแรงพายุ เม็ดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผากเนียน ทว่าริมฝีปากบางกลับแย้มยิ้ม... รอยยิ้มที่งดงามที่สุดและเศร้าสร้อยที่สุดในรอบพันปี "เฉิน郎... ท่านฝืนชะตากรรมมาไกลเกินไปแล้ว บาดแผลของท่านในร่างนี้ยังไม่หายดี... ปล่อยให้ข้าได้ทำหน้าที่ของข้าบ้างนะคะ" *เปรี้ยงงงงงงงงงงงง!* อสนีบาตทัณฑ์สวรรค์สายแรกผ่าทะลวงผ่านร่างของนางเซียนผู้สูงส่งโดยตรง เสียงกรีดร้องของพลังปราณสวรรค์และเสียงเนื้อหนังที่ถูกแผดเผาดังสนั่นหวั่นไหว เลือดสีแดงฉานพวยพุ่งออกจากปากของไป๋ลี่ว์เซียน ราวกับดอกเหมยสีชาดที่เบ่งบานท่ามกลางหิมะโปรยปราย ร่างบางสะท้านเฮือก แรงกระแทกมหาศาลซัดให้นางเซผู้สง่างามกระเด็นถอยหลังเข้ามาสู่อ้อมกอดของมู่หรงเฉิน "ไม่! ไป๋ลี่ว์เซียน! ใครอนุญาตให้เจ้ามารับแทนข้า!" มู่หรงเฉินคว้าตัวนางไว้ได้ทัน วินาทีที่สัมผัสร่างของนาง เขารู้สึกได้ทันทีว่าลมปราณในกายของนางกำลังแตกสลาย รากฐานการบำเพ็ญเพียรนับพันปีมลายหายไปในพริบตา ดวงตาที่เคยเฉยชาของมหาเทพผู้เกรียงไกรเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกเป็นครั้งแรกในชีวิต มือหนาที่ถือกระบี่สั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ ไป๋ลี่ว์เซียนยกมือเรียวขึ้นสัมผัสแก้มสากของเขา รอยยิ้มของนางเจือไปด้วยหยาดน้ำตา "ข้า... มอบหัวใจให้ท่านไปตั้งแต่ชาติภพก่อนแล้ว... การปกป้องท่าน... คือวิถีเซียนเดียวที่ข้า... ยึดมั่น..." *อัคคีทัณฑ์สายที่สองกำลังก่อตัว!* ฟ้าเบื้องบนคำรามลั่นราวกับเยาะเย้ยความรักอันตึงเครียดของคนทั้งสอง เจ้าสำนักเทียนอี้ที่ยืนมองอยู่ไกลๆ หัวเราะลั่นออกมาด้วยความสะใจ "ฮ่าๆๆๆ ไป๋ลี่ว์เซียน เจ้ามันโง่เขลา! เอาชีวิตเซียนนับพันปีไปแลกกับเศษสวะที่ฟ้าดินต้องการกำจัด ช่างน่าสมเพชนั--" สิ้นเสียงของเจ้าสำนักตาบอด... โลกทั้งใบก็เงียบงันลงชั่วขณะ มู่หรงเฉินค่อยๆ วางร่างของไป๋ลี่ว์เซียนลงบนพื้นอย่างทะนุถนอมที่สุด สายตาที่มองนางเต็มไปด้วยความรักลึกซึ้งและความเจ็บปวดร้าวรานที่กัดกินวิญญาณ แต่เมื่อเขาค่อยๆ เงמוหน้าขึ้นมองท้องฟ้าและศัตรูเบื้องหน้า แววตานั้นก็เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่แววตาของมนุษย์อีกต่อไป แต่มันคือแววตาของ "อสูรเทพ" ที่ถูกปลุกให้ตื่นจากขุมนรก "เจ้าสำนักเทียนอี้... ฟ้าดิน... พวกมันทั้งหมด..." น้ำเสียงของมู่หรงเฉินแหบพร่า ทว่ากลับทรงพลังจนสะเทือนไปถึงรากแก้วของแผ่นดิน ปราณสีดำสนิทผสมผสานกับไอเพลิงทองคำพวยพุ่งทะยานจากจุดที่เขายืน ก่อตัวเป็นเสาเพลิงยักษ์พุ่งทะลุขึ้นสู่ชั้นเมฆทัณฑ์สวรรค์ รอยสักรูปกระบี่โบราณบนแผ่นหลังของเขาปรากฏแสงสว่างวาบ เคล็ดวิชาหลอมกายเทวะบรรพกาลขั้นสูงสุดถูกปลดผนึกพร้อมกันทีเดียวเก้าชั้น! แผ่นดินใต้เท้าปริแตกเป็นรอยแยกลึกนับร้อยวา แรงกดดันมหาศาลทำให้เหล่าศቀสิษย์สำนักเทียนอี้ที่อยู่รอบนอกกระอักเลือดออกมาพร้อมกัน พลังปราณรอบด้านแหลกสลายกลายเป็นสุญญากาศ "พวกมัน... ต้องชดใช้ด้วยชีวิต!" มู่หรงเฉินก้าวเท้าเพียงหนึ่งก้าว ร่างของเขาก็หายวับไปจากจุดเดิม ทิ้งไว้เพียงรอยแยกของมิติที่ฉีกขาด ท่ามกลางเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวสุดขีดของเจ้าสำนักเทียนอี้ที่เพิ่งรู้ตัวว่า... ความตายที่แท้จริงได้มาถึงแล้ว และไม่มีเทพองค์ใดบนสรวงสวรรค์ที่จะช่วยปกป้องเขาจากความคลั่งแค้นครั้งนี้ได้ทัน รี้ดเดอร์ที่รักคะ, บทนี้ทำให้ทุกท่านเสียน้ำตาให้กับความรักของทั้งสองคนหรือเปล่าคะ? หลิวเยี่ยนซีรออ่านคอมเมนต์และความรู้สึกของทุกคนเสมอนะคะ