อุปสรรคแห่งหัวใจ

"ท่านอาจารย์!" นางอุทานออกมาด้วยความตกใจสุดขีด เสียงเรียกนั้นสั่นเครือ แตกต่างจากภาพลักษณ์ของเซียนผู้เยือกเย็นและสูงส่งที่ผู้คนในยุทธภพต่างยำเกรง ไป๋ลี่ว์เซียนยื่นมือออกไปคว้าชายเสื้อสีดำสนิทที่ปลายลมปราณสะบัดผ่าน แต่สิ่งที่ปลายนิ้วสัมผัสได้กลับมีเพียงความว่างเปล่าและความเย็นเยียบของสายหมอกแห่งดินแดนลับ ภาพเบื้องหน้าของนางบิดเบี้ยวราวกับผืนผ้าใบที่ถูกน้ำหมึกสาดซัด มิติรอบตัวแตกสลายออกเป็นเสี่ยงๆ ดุจกระจกเงาร้าวราน ที่นี่คือ "ห้วงนิมิตกระจกโลหิต" ดินแดนลับโบราณที่ซ่อนเร้นอยู่ใต้รากแก้วของหุบเขาเซียนบรรพกาล มันไม่ใช่สถานที่ที่ใช้พละกำลังเข้าห้ำหั่น แต่มันคือค่ายกลจิตใจที่หยิบยกเอา "ความทรงจำที่เจ็บปวดที่สุด" ในก้นบึ้งดวงจิตของผู้ออฟยพมาสร้างเป็นบททดสอบ มู่หรงเฉินยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า ห่างออกไปเพียงเอื้อมมือแตะ แต่ระยะห่างนั้นกลับราวกับอยู่คนละภพภูมิ ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นไม่ได้ทอดมองมาที่นาง แต่กำลังจ้องมองไปยังเงาร่างที่คุ้นเคยร่างหนึ่ง—เงาร่างของสตรีในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ ผู้ซึ่งสิ้นลมหายใจอยู่ในอ้อมแขนของเขาเมื่อชาติภพก่อน "ลี่ว์เซียน... ถอยไป" เสียงทุ้มต่ำเอื้อiแผ่วเบา เต็มไปด้วยความร้าวรานและแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านออกมาจากเคล็ดวิชาหลอมกายเทวะบรรพกาล "ไม่... ข้าจะไม่ไปไหนทั้งสิ้น" ไป๋ลี่ว์เซียนกัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือด รสชาติเค็มปร่าบาดลึกในความรู้สึก แต่นางหาได้สนใจไม่ พลังปราณเซียนสายบริสุทธิ์ระเบิดออกจากร่างของนาง รัศมีสีฟ้าครามแผ่ขยายออกเป็นวงกว้างเพื่อต้านทานแรงกดดันจากจิตมารที่กำลังกัดกินวิญญาณของมู่หรงเฉิน นางรู้ดีว่าหากปล่อยให้เขาจมดิ่งลงไปในภาพหลอนนี้ มหาเทพกระบี่ผู้เกรียงไกรจะต้องธาตุไฟเข้าแทรกและสูญเสียตัวตนไปตลอดกาล ในเสี้ยววินาทีนั้น ภาพในห้วงนิมิตก็แปรเปลี่ยน บรรยากาศรอบตัวบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก พื้นดินที่เคยเป็นทุ่งหญ้ากลับกลายเป็นทะเลเพลิงสีชาด เสียงคำรามก้องของเจ้าสำนักเทียนอี้ดังสะท้อนก้องมาจากความมืดมิด *“มู่หรงเฉิน! ศิษย์ทรยศ เจ้าคิดว่าเคล็ดกระบี่เก้าสวรรค์จะช่วยชีวิตเจ้าได้งั้นหรือ? วันนี้คือวันตายของเจ้า!”* เงาร่างของคนนับพันปรากฏขึ้นรายล้อม ทั้งหมดล้วนเป็นภาพสะท้อนจากความทรงจำอันมืดมนที่มู่หรงเฉินพยายามฝังกลบมันไว้ การหักหลัง การถูกทรยศจากสหายร่วมสำนัก และความรู้สึกผิดที่ไม่อาจปกป้องผู้เป็นที่รักในอดีตชาติ ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังพรั่งพรูเข้าโจมตีจิตใจของเขาดุจคลื่นพายุคลั่ง มู่หรงเฉินหลับตาลงช้าๆ ลมหายใจของเขาติดขัด ร่างกายสั่นสะท้อนด้วยแรงปะทะของพลังปราณสองขั้วที่ตีรวนกันอยู่ในตันtian (จุดตันเถียน) เคล็ดวิชาหลอมกายเทวะบรรพกาลส่งเสียงคำรามก้องในกระดูกราวกับเสียงคำรามของมังกรถูกล่ามโซ่ ความมืดมิดเริ่มกัดกินดวงตาคู่นั้นทีละน้อย "เฉิน..." ไป๋ลี่ว์เซียนก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาอย่างไร้ความเกรงกลัว นางไม่สนใจว่าคมกระบี่ปราณรอบตัวเขาจะบาดล้ำผิวเนื้อจนโลหิตสีแดงสดหยดลงสู่พื้นดิน นางรวบรวมลมปราณเซียนทั้งหมดที่มีส่งผ่านฝ่ามือเข้าไปโอบกอดแผ่นหลังกว้างนั้นไว้ "ท่านลืมคำสัญญาของเราแล้วหรือ? ในชาตินี้... ข้าคือผู้ที่จะเคียงข้างท่าน ไม่ว่าฟ้าดินจะพลิกคว่ำหรือกาลเวลาจะแปรเปลี่ยน!" สัมผัสอุ่นซ่านจากนางเปรียบเสมือนสายฝนแรกในฤดูแล้ง มันชำระล้างความมืดมิดที่กำลังกัดกินจิตวิญญาณของมู่หรงเฉิน มู่หรงเฉินลืมตาขึ้นอีกครั้ง ประกายแสงสีทองวาววับพาดผ่านนัยน์ตาคู่นั้น เขาก้มมองสตรีผู้ยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อฉุดรั้งเขาขึ้นมาจากขุมนรกแห่งอดีต "เจ้านี่นะ... ดื้อรั้นเสียจริง" น้ำเสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อย แม้จะยังคงความเย็นชาไว้ตามเนื้อแท้ แต่แววตากลับลึกล้ำเกินกว่าจะหยั่งถึง "หากความดื้อรั้นนี้สามารถรักษาท่านไว้ได้ ข้าก็ยินดีจะเป็นปีศาจสาวผู้ดื้อรั้นที่สุดในสามภพ" ไป๋ลี่ว์เซียนเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มบางเบาปรากฏบนริมฝีปากซีดเซียว งดงามราวกับดอกบัวหิมะที่เบ่งบานท่ามกลางพายุหิมะ ทว่าความเงียบสงบยังไม่ทันได้แผ่ซ่าน เสียงหัวเราะเยือกเย็นก้องกังวานก็ทำลายบรรยากาศลงในพริบตา! *ฮ่าๆๆๆ... ช่างเป็นความรักที่ลึกซึ้งกินใจเสียจริง แต่น่าเสียดาย... ความรักของพวกเจ้า มันเป็นเพียงภาพลวงตาที่ถูกกำหนดไว้ด้วยชะตากรรม!* พื้นดินใต้เท้าของทั้งสองสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง หมอกสีดำทมิฬพวยพุ่งขึ้นจากรอยแยกของพื้นดิน กลายสภาพเป็นโซ่ตรวนอักขระโบราณนับพันเส้นพุ่งตรงเข้าพันธนาการข้อเท้าของไป๋ลี่ว์เซียนและดึงนางจมดิ่งลงสู่เบื้องล่างอย่างรวดเร็ว! "ลี่ว์เซียน!" มู่หรงเฉินคำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว พลังปราณเทวะระเบิดออกรอบตัวจนมิติรอบข้างปริร้าว กระบี่วิญญาณปรากฏขึ้นในมือโดยไม่ต้องเอื้อมคว้า แต่ก่อนที่คมกระบี่จะทันได้ตัดขาดโซ่ตรวนอักขระ เงาร่างในชุดคลุมสีเทาเข้มผู้หนึ่งก็ก้าวออกมาจากม่านหมอกหนาทึบ ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปกกปิดด้วยหน้ากากกระดูกมาร และน้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้น... ทำให้ลมหายใจของมู่หรงเฉินสะดุดกึกทันที *“มู่หรงเฉิน... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการกลับชาติมาเกิดครั้งนี้ จะทำให้เจ้าหนีพ้นจากเงื้อมมือของข้าได้?”* หลิวเยี่ยนซีขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านบททดสอบอันยาวนานนี้ไปพร้อมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ