ทวงคืนความยุติธรรมให้ตระกูล

"สำนักเทียนอี้... ดูเหมือนจะยังคงความโอหังไว้ได้ดีไม่เสื่อมคลาย แม้แต่กลิ่นสาปของความเน่าเฟะที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นศิลาขาวนี่ ก็ยังหอมหวนรุนแรงกว่าทุกวันที่ข้าเคยจำได้" เสียงทุ้มต่ำดั่งระฆังทองกังวานก้องไปทั่วห้องโถงใหญ่ ‘มู่หรงเฉิน’ ก้าวเท้าเหยียบลงบนพรมแดงที่ปูยาวไปถึงบัลลังก์ประธาน ทุกย่างก้าวของเขามิใช่เพียงการเดิน แต่เป็นจังหวะกดทับด้วยมวลพลังปราณที่หนาแน่นจนเหล่าศิษย์ในสำนักต่างพากันกระอักเลือดออกมาอย่างไม่อาจควบคุม เจ้าสำนักเทียนอี้ ชายชราตาบอดผู้นั่งสงบนิ่งอยู่บนบัลลังก์ขยับยิ้มที่มุมปากอย่างเหยียดหยัน แม้ดวงตาจะมืดมิด แต่สัมผัสรับรู้ของเขากลับแหลมคมดั่งมีดโกน "มู่หรงเฉิน... เจ้ากลับมาไวกว่าที่ข้าคิด สุนัขที่ถูกขับออกจากประตูสำนัก ยังกล้ากลับมาเห่าหอนหน้าบ้านที่เคยเลี้ยงดูมันมาอีกหรือ?" "เลี้ยงดู?" มู่หรงเฉินหัวเราะร่า ทว่าแววตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งพันปี "ท่านเรียกการหักหลังตระกูลข้า การยึดครองกระบี่ปราณโลหิต และการผลักไสให้ข้าไปตายในหุบเขาไร้แสงว่าการเลี้ยงดูอย่างนั้นหรือ? หากนี่คือสิ่งที่ท่านเรียกว่าความเมตตา วันนี้ข้า... ในนามของผู้ที่เหลือรอดเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลมู่หรง จะขอส่งคืน 'ความยุติธรรม' ให้ท่านเสียที" บรรยากาศในห้องโถงหนักอึ้งดั่งถูกกดทับด้วยภูผา ไป๋ลี่ว์เซียนซึ่งยืนหลบอยู่ในเงามืดเบื้องหลังเสาหินขนาดใหญ่ สายตาของนางจับจ้องไปที่แผ่นหลังของบุรุษผู้นี้ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน หัวใจของนางเต้นรัวอย่างห้ามไม่ได้ นางเห็นไอสังหารที่หมุนวนรอบตัวเขา รุนแรงจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยวเป็นสายฟ้าสีนิล แต่นางกลับสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความทรนงนั้น "เจ้าคิดว่าขอบเขตพลังเพียงเท่านี้ จะสังหารข้าได้งั้นรึ?" เจ้าสำนักเทียนอี้ดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว กองทัพศิษย์เอกนับร้อยพุ่งออกมาจากเงามืด กระบี่ในมือของพวกเขาส่องประกายเย็นเยียบดุจเขี้ยวอสรพิษ มู่หรงเฉินมิได้ชักกระบี่ออกมา เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้นสลัก กระทั่งศิษย์คนแรกพุ่งเข้าถึงระยะสังหาร เขาเพียงแค่ปัดมือเบาๆ ราวกับปัดฝุ่นที่เกาะอยู่บนอาภรณ์— ทว่าเพียงการเคลื่อนไหวที่ดูแสนธรรมดานั้น กลับเกิดคลื่นกระแทกที่รุนแรงจนร่างของศิษย์นับสิบปลิวไปกระแทกผนังศิลาจนแตกละเอียด "กระบี่ของพวกเจ้า... ไม่คู่ควรจะสัมผัสแม้แต่ชายเสื้อข้า" เขาก้าวต่อไปข้างหน้า ไม่หันไปมองร่างที่ไร้ชีวิตเหล่านั้น แววตาของเขามุ่งตรงไปที่บัลลังก์เพียงผู้เดียว เจ้าสำนักเทียนอี้เริ่มสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ รอยยิ้มเย่อหยิ่งเลือนหายไป แทนที่ด้วยความตระหนกที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความนิ่งเฉย "เจ้า... เจ้าทะลวงผ่านขั้นหลอมกายเทวะบรรพกาลมาได้อย่างไร!" มู่หรงเฉินหยุดฝีเท้าลง ห่างจากบัลลังก์เพียงสามก้าว เขาค่อยๆ เอื้อมมือไปกุมด้ามกระบี่ซ่อนคมที่เอว เสียงโลหะกระทบฝักกระบี่ดังกังวานก้องไปทั่วห้องโถง เป็นเสียงที่ตัดผ่านความเงียบงันจนน่าสะพรึงกลัว "ความลับของสวรรค์มีอยู่ข้อหนึ่ง... ผู้ที่ถูกเหยียบย่ำจนถึงจุดต่ำสุดของนรก หากยังไม่ตาย... สิ่งที่ย้อนกลับมา จะไม่ใช่ความแค้นธรรมดา แต่คือคมกระบี่ที่ทวงคืนทุกหยาดเลือด" ทันใดนั้น แสงสีทองสว่างวาบขึ้นจากตัวกระบี่ มวลพลังมหาศาลพุ่งทะลุเพดานหอประชุมจนมวลเมฆเหนือสำนักเทียนอี้หมุนวนเป็นพายุทอร์นาโดขนาดยักษ์ ทุกชีวิตในสำนักต่างสั่นสะท้านด้วยแรงกดดันจากพลังระดับเซียนที่แท้จริง ทว่า... ในวินาทีที่เขากำลังจะชักกระบี่เพื่อปิดฉากความแค้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากประตูด้านหลัง มู่หรงเฉินชะงัก ร่างกายของเขาสั่นไหวเพียงชั่วครู่เมื่อได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกเหมยที่ลอยมากับสายลม "ท่านจะสังหารเขาจริงๆ หรือ... มู่หรงเฉิน" เสียงของไป๋ลี่ว์เซียนดังขึ้นแผ่วเบาแต่มั่นคง นางก้าวออกมาจากเงามืด ในมือถือป้ายอาญาสิทธิ์สีทองที่สั่นคลอนหัวใจของทุกคนในที่นั้น มู่หรงเฉินไม่หันกลับไปมอง แต่แววตาที่ดุดันกลับวูบไหว "ลี่ว์เซียน... นี่ไม่ใช่เรื่องของเจ้า" "มันคือเรื่องของข้า" นางก้าวมาหยุดข้างกายเขา สบตาคนทั้งห้องโถงด้วยความเยือกเย็น "เพราะหากวันนี้ท่านลงมือสังหารเขาด้วยความแค้น พลังมารในตัวท่านจะตื่นขึ้น และท่านจะกลายเป็นปีศาจที่ท่านเกลียดชังที่สุด... เจ้าสำนักเทียนอี้ไม่ได้มีแค่ชีวิตเดียวที่ต้องชดใช้ แต่มันมี 'ความจริง' ที่ซ่อนอยู่หลังการตายของตระกูลท่าน ซึ่งท่านยังไม่รู้!" มู่หรงเฉินเบิกตากว้าง คมกระบี่ที่กำลังจะชักออกจากฝักหยุดนิ่งกลางคัน เมื่อความจริงที่นางเปิดเผยนั้น ดั่งสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจของเขา หลิวเยี่ยนซีขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!