เสียงคำรามรับทัณฑ์สวรรค์

"หากสวรรค์ไม่ยอมให้ข้าก้าวเดิน ข้าก็จะผ่าสวรรค์ด้วยกระบี่เล่มนี้ให้ดู!" เสียงคำรามของมู่หรงเฉินดังก้องกังวานสะท้อนไปทั่วหุบเขาเมฆาคล้อย แรงกดดันจากลมปราณระดับมหาเทพที่ถูกผนึกไว้ในร่างเนื้ออันบอบบาง กำลังปะทุออกราวกับภูเขาไฟใต้พิภพที่รอวันระเบิด เมฆดำทะมึนหนาทึบก่อตัวขึ้นอย่างไร้สัญญาณเตือน มันไม่ใช่เมฆฝนธรรมดา แต่เป็นทัณฑ์สวรรค์เก้าชั้นฟ้าที่ดึงดูดเข้ามาด้วยกลิ่นอายการทะลวงขอบเขตที่ฝืนกฎเกณฑ์แห่งวัฏสงสาร ทั่วทั้งสำนักเทียนอี้ในยามวิกาล บรรยากาศพลันเปลี่ยนเป็นอึมครึมจนน่าอึดอัด ผู้อาวุโสและศิษย์นับพันต่างสะดุ้งตื่นจากสมาธิ แรงกดดันมหาศาลกดทับลงบนบ่าของทุกคนจนต้องทรุดตัวลงคุกเข่า พื้นศิลาแกร่งใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนและร้าวรานราวกับแผ่นดินแยก ในตำหนักลับชั้นใน ไป๋ลี่ว์เซียนที่กำลังนั่งหลับตาโคจรลมปราณเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บ ลืมตาโพลงขึ้นในทันที ดวงตางามลึกล้ำฉายแววตื่นตระหนกเป็นครั้งแรกในรอบร้อยปี นางสัมผัสได้ถึงพลังอันดุร้ายที่คุ้นเคยและโหยหา... พลังของมู่หรงเฉิน "เขา... กำลังจะทะลวงขอบเขตขั้นแรกแล้วหรือ?" น้ำเสียงของนางสั่นเครือเล็กน้อย ความเย็นชาที่เคยมีมลายหายไปสิ้นหลงเหลือเพียงความห่วงGาอันล้ำลึก นางลุกขึ้นยืนทันת ร่างระหงในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์พุ่งทะยานออกนอกหน้าต่างราวกับหงส์ขาวโผบินฝ่าความมืดมิด มุ่งตรงไปยังทิศทางที่พลังงานกำลังปะทุอย่างบ้าคลั่ง เบื้องหน้าของมู่หรงเฉิน ท้องนภากำลังคำรามลั่น อสนีบาตสีม่วงเข้มเส้นมหึมาฟาดผ่าลงมาตรงหน้าผาที่เขายืนอยู่ราวกับกรงเล็บมังกรเพลิง แรงกระแทกแผ่ขยายเป็นวงกว้างจนต้นไม้อายุหลายร้อยปีแหลกสลายเป็นผุยผง แต่ร่างของมู่หรงเฉินกลับยืนหยัดอย่างมั่นคง ดวงตาคมกริบทอประกายแสงสีทองระยิบระยับ เส้นเลือดข้างขมับปูดโปนด้วยความเจ็บปวดจากการหลอมรวมกระดูกเซียนเข้ากับปราณโลหิต "เจ้าสำนักเทียนอี้" หรี่ตามองผ่านความมืดด้วยความหวาดกลัว แม้ตาของเขาจะบอดสนิท แต่สัมผัสทางจิตกลับชัดเจนยิ่งกว่าใคร ผู้อาวุโสเฒ่าก้าวเท้าออกมาที่ระเบียงหอคอยสูง ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความริษยาและหวาดผวา "พลังนี้... มันคือกลิ่นอายของไอ้สารเลวมู่หรงเฉินเมื่อชาติก่อนไม่ผิดเพี้ยน! มันยังไม่ตาย! มันกลับมาเกิดใหม่เพื่อทวงแค้น!" เจ้าสำนักเทียนอี้คำรามลั่นด้วยความคลุ้มคลั่ง สั่งการเหล่าศิษย์เอกเสียงเฉียบขาด "รีบไปขัดขวางมัน! อย่าให้มันรับทัณฑ์สวรรค์สำเร็จ มิฉะนั้นพวกเราทุกคนจะต้องดับสูญพร้อมกับสำนักแห่งนี้!" เงาร่างของศิษย์สายในนับร้อยพุ่งทะยานเข้าล้อมรอบหน้าผาที่มู่หรงเฉินกำลังบำเพ็ญเพียร ทุกคนชักกระบี่ออกจากฝัก พร้อมใจกันปลดปล่อยค่ายกลกระบี่สังหารเพื่อขัดขวางการดูดซับพลังฟ้าดินของเขา แต่มู่หรงเฉินหาได้ชายตามองเหล่ามดปลวกเหล่านั้นไม่ เขากำด้ามกระบี่ในมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน สายตาดุดันแหงนมองท้องฟ้าที่กำลังรวบรวมสายฟ้าสายที่สองที่ใหญ่กว่าเดิมถึงสิบท่า "คิดจะขัดขวางข้าในยามนี้ รังแต่จะทำให้พวกเจ้าตายเร็วขึ้นเท่านั้น!" มู่หรงเฉินสะบัดแขนเสื้อครั้งหนึ่ง คลื่นกระบี่ไร้ลักษณ์ระเบิดออกเป็นวงกว้าง ซัดเหล่าศิษย์สำนักเทียนอี้กระเด็นกระดอนราวกับใบไม้ร่วง แรงสะท้อนจากการโจมตีทำให้กระอักเลือดออกมาพร้อมกัน ทว่าสายฟ้าสายที่สองจากสรวงสวรรค์ก็พุ่งทะยานผ่าลงมาตรงกลางศีรษะของเขาพอดี! เปรี้ยง! แสงสว่างวาบเจิดจ้าบาดตาจนท้องรัตติกาลสว่างราวกับกลางวัน แรงระเบิดดังกึกก้องสะท้านไปถึงหัวใจของทุกคน ไป๋ลี่ว์เซียนที่เพิ่งมาถึงขอบหน้าผาเห็นภาพนั้นพอดิบพอดี หัวใจของนางกระตุกวูบจนแทบหยุดเต้น "เฉินหลาง!" นางกรีดร้องเรียกชื่อเขา สุดท้ายก็ทนฝืนความรู้สึกไม่ไหว ทะยานร่างเข้าสู่ใจกลางพายุสายฟ้าเพื่อปกป้องชายผู้เป็นดั่งดวงใจโดยไม่ห่วงชีวิตตนเอง ทว่า ท่ามกลางควันไฟและเศษหินที่กระจัดกระจาย มู่หรงเฉินไม่ได้ล้มลงตามที่ทุกคนคาดคิด ร่างกายของเขากลับเปล่งประกายแสงสีทองเจิดจ้า ทะลวงผ่านขอบเขตขั้นแรกเข้าสู่ระดับ "จิตเซียนบรรพกาล" อย่างสมบูรณ์แบบ! แต่ก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว พื้นดินเบื้องล่างที่พวกเขายืนอยู่กลับยุบตัวลงอย่างกะทันหัน อักขระโบราณสีเลือดนับพันเส้นสว่างวาบขึ้นจากใต้พื้นดิน ผนึกมารโบราณที่ถูกฝังกลบมานานนับหมื่นปีถูกปลดปล่อยออกมาพร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง... และเงาร่างของบุคคลปริศนาที่ก้าวออกมาจากรอยแยกนั้น ก็ทำให้แม้แต่มู่หรงเฉินยังต้องเปลี่ยนสีหน้าไปในทันที! หลิวเยี่ยนซีขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!