บัลลังก์เซียนเก้าสวรรค์

"หมากตัวหนึ่งในเกมของเบื้องบนกระนั้นหรือ?" สุ้มเสียงของมู่หรงเฉินราบเรียบดั่งผิวน้ำในบึงลึก ไร้ซึ่งความหวาดหวั่นพรั่นพรึง ทว่าแฝงไว้ด้วยจิตสังหารอันแหลมคมจนมิติรอบกายถึงกับปริร้าวเป็นทางยาว รอยแยกสีดำสนิทตรงเบื้องล่างแผ่ไอทมิฬพวยพุ่งราายอสรพิษร้าย แต่เขากลับมิได้ขยับกายถอยหลังแม้แต่ครึ่งก้าว ปลายกระบี่เทวะในมือขวาเปล่งประกายแสงสีเงินยวงตัดผ่านความมืดมิด ราวกับดาราจักรนับพันดวงถูกหลอมรวมเข้ากับคมเหล็กกล้า เสียงหัวเราะเยือกเย็นยังคงก้องกังวานเสียดแก้วหู แรงกดดันจากปราณมารโบราณแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง กดทับเหล่าผู้อาวุโสและศิษย์จากร้อยสำนักที่รายล้อมอยู่จนต้องคุกเข่าลงกับพื้นกระบี่สั่นระริกด้วยความหวาดกลัว ทว่าท่ามกลางพายุอารมณ์อันบ้าคลั่งนั้น กลับมีเงาร่างหนึ่งก้าวผ่านม่านหมอกสีเลือดมาอย่างเงียบเชียบ ไป๋ลี่ว์เซียนก้าวมายืนเคียงข้างเขา ชายอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์สะบัดพลิ้วไหวตามแรงลมปราณ แม้รอบกายจะเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย แต่นางกลับมิได้ชายตามองภัยคุกคามเบื้องล่างเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคู่งามที่เย็นชาต่อโลกหล้าทอดมองเพียงแผ่นหลังกว้างของบุรุษผู้เป็นดั่งฟ้าดินของนาง "เฉินหลาง..." สุ้มเสียงหวานกังวานเอ่ยแผ่วเบา ทว่ามั่นคงยิ่ง "ไม่ว่าเบื้องบนจะเป็นผู้ใด หากพวกมันกล้าขวางทางท่าน วันนี้ข้า... จักร่วมกระบี่กับท่านผ่าสวรรค์ให้สิ้นซาก" มู่หรงเฉินปรายตามองนาง แววตาที่เคยเยียบเย็นมาตลอดหลายชาติภพกลับไหววูบคล้ายประกายไฟในเตาถ่านที่ถูกลมพัด เขาไม่ได้เอ่ยคำหวานซึ้งใดๆ มีเพียงรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก—รอยยิ้มที่แสดงออกถึงความเข้าใจอันลึกซึ้งระหว่างวิญญาณสองดวงที่ผูกพันกันข้ามภพข้ามชาติ "ดี เช่นนั้นวันนี้เราสามสามีภรรยา... มิใช่สิ เจ้ากับข้า จักใช้กระบี่คู่ชีพนี้ประกาศศักดาให้สามภพได้ประจักษ์ว่า มนุษย์และเซียน หาใช่หมากในกำมือของใคร!" สิ้นคำพูด ร่างของมู่หรงเฉินก็พุ่งทะยานดิ่งลงสู่รอยแยกสีดำสนิทเบื้องล่างด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ ปราณกระบี่เก้าสวรรค์ระเบิดออกรัศมีเจิดจ้า แสงสีทองและสีเงินผสานกลมกลืนกันจนกลายเป็นมังกรอัคคีและวารีพุ่งเข้าบดขยี้ไอทมิฬโบราณจนแตกสลาย เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังมาจากห้วงมิติที่ลึกที่สุด ก่อนที่ความเงียบสงัดจะเข้าปกคลุมทั่วทั้งอาณาบริเวณ การต่อสู้ที่ดุเดือดราวจิตวิญญาณจะแตกดับสิ้นสุดลงในชั่วพริบตา เมื่อร่างสูงสง่าก้าวเดินขึ้นมาจากรอยแยกนั้นอีกครั้ง มือขวาถือกระบี่ที่อาบย้อมด้วยโลหิตสีดำสนิทของมารบรรพกาล เส้นผมสีดำสนิทสะบัดพลิ้วตามแรงลมปราณที่หมุนวนรอบตัว ระดับพลังของเขาเวลานี้ได้ทะลวงข้ามขีดจำกัดของโลกมนุษย์และแดนเซียนไปไกลโข ก้าวขึ้นสู่ "ขอบเขตมหาปรมาจารย์ไร้ลักษณ์" อย่างสมบูรณ์แบบ เหล่าปรมาจารย์จากสำนักใหญ่ทั่วทั้งยุทธภพต่างพากันคุกเข่าลงคำนับทีละคน สองคน จนกระทั่งกลเป็นการหมอบกราบราบคาบไปกับพื้น เสียงประกาศก้องด้วยความยำเกรงดังประสานเสียงกันเซ็งแซ่ "คารวะท่านมหาปรมาจารย์มู่หรง! ผู้ครองสามภพอย่างแท้จริง!" "นับแต่วันนี้ สำนักทั้งร้อยในยุทธภพ ขอสวามิภักดิ์ต่อใต้เท้าแต่เพียงผู้เดียว!" เสียงสรรเสริญเยินยอและเสียงกราบไหว้ดังสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วฟ้าดิน ความยิ่งใหญ่เกรียงไกรนี้ไม่เคยปรากฏมาก่อนในประวัติศาสตร์นับหมื่นปี ทว่ามู่หรงเฉินกลับมิได้แสดงสีหน้าลำพองใจแม้แต่น้อย เขายืนนิ่งสงบดั่งขุนเขา ปลายกระบี่ชี้ลงสู่พื้นดิน ทอดสายงามมองไปยังขอบฟ้าไกลโพ้นที่เวลานี้เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีทองอร่าม ทว่า ในขณะที่ทั่วทั้งยุทธภพกำลังดื่มด่ำกับชัยชนะและยุคสมัยใหม่ภายใต้เงาของมหาปรมาจารย์ผู้ไร้เทียมทาน ไป๋ลี่ว์เซียนที่ยืนอยู่ข้างกายกลับขมวดคิ้วมุ่นโดยไม่รู้ตัว สัมผัสรับรู้บางอย่างจากพลังปราณรอบตัวทำให้นางรู้สึกหนาวยะเยือกถึงขั้วหัวใจ นางเอื้อมมือไปคว้าแขนเสื้อของเขาไว้แน่น "เฉินหลาง... ท่านรู้สึกหรือไม่?" มู่หรงเฉินหันมามองนาง แววตาคมกริบฉายแววเฉียบขาด เขาสัมผัสได้เช่นกัน... ห้วงมิติเบื้องบนที่ควรจะสงบกลับกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง เมฆหมอกสีทองที่เคยงดงาม บัดนี้กลับถูกย้อมด้วยโลหิตสีแดงฉาน และที่น่ากลัวยิ่งกว่าสิ่งใด คือเสียงกระซิบอันคุ้นเคยที่ดังแว่วมาจากรอยแยกมิติแห่งใหม่—รอยแยกที่เปิดออกตรงใจกลางสรวงสวรรค์ชั้นที่เก้า *"หึงหวงอำนาจปลอมๆ นี้ไปไย มู่หรงเฉิน... เจ้าคิดว่าเจ้าชนะแล้วหรือ? จงเงยหน้าขึ้นดูสิ่งที่เจ้าต้องแลกมาสิ..."* สิ้นเสียงกระซิบนั้น ท้องฟ้าเบื้องบนก็พลันฉีกขาดออกเป็นเสี่ยงๆ เผยให้เห็นดวงตาขนาดยักษ์สีแดงก่ำคู่หนึ่งที่กำลังจ้องมองลงมายังพวกเขาจากห้วงมิติที่เหนือกว่าสามภพ พร้อมกับเงาร่างของบุคคลผู้หนึ่งที่ก้าวออกมาจากรอยแยกนั้น—บุคคลที่ทำให้หัวใจของมู่หรงเฉินกระตุกวูบ และทำให้กระบี่ในมือถึงกับสั่นสะท้านด้วยความตกตะลึงอย่างที่สุด! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่กับข้ามาจนถึงบทรองสุดท้ายนี้ หวังว่าจะชื่นชอบและเตรียมพบกับบทสรุปอันยิ่งใหญ่ในตอนหน้ากันนะคะ!